Een broodje shoarma, wat klinkt dat eenvoudig. Maar mensen die mij (of mijn kookkunst) wat beter kennen, weten dat een echt eenvoudige maaltijd bij mij niet vaak voorkomt.

Het begint bij de broodjes. Zelf gemaakte broodjes: kleine platte ronde broodjes van gewoon witbrood-deeg, waar een gesnipperde lombok en een gesnipperd teentje knoflook door gekneed is. Deeg in balletjes verdelen, redelijk dun uitrollen, heel heet bakken in een voorverwarmde oven onder de grill (en met hete lucht doe ik dat dan).

De shoarma is redelijk standaard, maar ik heb er, omdat ik wat groente-igs wilde, flinterdun gesneden paprika reepjes doorgeroerd. Dan krijg je dat echte stereotype shoarma-effect, dunne slappe sliertjes rood tussen het vlees.

En de saus… geen knoflook saus uit een potje, flesje of bakje, nee nee. Echte knoflook saus. 4 eetlepels magere kwark vermeng ik met de gepureerde massa van 3 grote tenen knoflook en 1 grote sjallot. Je moet met zo’n sausje die avond geen afspraakjes hebben, en ook de dagen erna niet, maar lekker is het absoluut. Voor een indiaas tintje kun je er een theelepeltje geconcentreerde mintsaus doorheen doen, dat is nog lekkerder.

Tja en dan ga je zitten, snijdt de broodjes open (die zijn niet hol van binnen, maar als ze lekker knapperig en goed heet zijn gebakken, dan gaat je mes zo door het zachte kruim heen en steekt niet snel door de harde krokante buitenkant. Saus goed in het broodje smeren, shoarma erin proppen en smullen maar!

Een superlichte maaltijd omdat Free vandaag een hevige migraine-aanval had en hij toch wat zoutigs binnen moet krijgen. Ik had nog wat gevogelte fond staan en dat met een blikje mais gepureerd en opgewarmd. Rul gebakken en “ontvet” rundergehakt erdoor en klaar is klara. Daar doe ik dan als brood van die lekker grove pitten broodjes bij, dan heb ik voor mezelf toch wat vullends. Afgelopen dagen heb ik niet veel over het eten vermeld, simpelweg omdat ik alleen thuis was en dus gewoon brood at. Behalve gisteren, toen kwam Free weer thuis en heb ik zijn favoriete Babi Pangang met rijst gemaakt.

Free werd vanochtend heel duidelijk gemist door Kedua. Meestal als ik op sta rennen de katten al voor me uit naar hun etensbakjes en zodra ze hun brokjes krijgen, hebben ze daar ook even alleen maar aandacht voor. Vanochtend niet. Ze lieten me vandaag gelukkig wel weer een beetje uitslapen, Kedua wilde wel brokjes, maar ging niet eten. In plaats daarvan liep hij weer terug de kamer in om te kijken waar Free bleef.

Daarna weer terug naar de brokjes, al omkijkend. Geen Frederique. Toch maar weer de kamer in lopen, dit keer helemaal het bed op. Ook geen Free. Daar werd hij heel uilig van (zo noemen wij dat wanneer een kat heel verstoord kijkt, oortjes opzij en een beetje maffe ogen) en ging uiteindelijk toch maar eten. Maar ook daarna bleef hij steeds maar weer kijken of Free niet echt in bed lag.

Gelukkig komt die vandaag weer thuis, we hebben hem allemaal wel gemist.

Free is een weekendje naar Friesland, naar zijn vader, en ik ben alleen thuis met de katten. Het is grappig om te zien dat er, zodra Free ff een tijdje weg is, een verandering komt in de rangorde. Bamf, die normaal heel erg jumpy is, alhoewel dat de laatste tijd ook flink verminderd is, lijkt wel weer moederinstincten te krijgen. En Lockheed… die leeft zichtbaar op. Mooi om te zien, Free was een paar uur weg, en op een gegeven moment kwam Lockheed helemaal sniffend op mijn bureau. Ze werd heel rusteloos, overal rondlopen en snuffelen. Uiteindelijk liep ze naar Free z’n bureau en ging dat helemaal uitgebreid staan besnuffelen, alsof ze kon ruiken dat hij er al een tijdje niet was. Daarna kwam ze zowaar bij mij heel uitgebreid knuffelen en bewoog ze zich een stukje vrijer door het huis. Ze ging zelfs even op de strijkplank zitten, waar ze normaal amper overheen durft te lopen.

En zoiets zie ik dus iedere keer wanneer Free een dag of langer weg is. Ze mag hem niet omdat ze, voor ik bij Free ging wonen, alle aandacht voor haar had, dag en nacht. En opeens werd ze uit haar vertrouwde wereldje gerukt, naar een vreemd huis, en werd haar baasje ingepikt. Ze is erg territoriaal, en Free was duidelijk een indringer. En hoe lief hij ook tegen haar doet, dat is nauwelijks veranderd. Zeker ook door de andere katten.

Toen ik ging slapen, kwamen zowel Bamf als Kedua bij me liggen, Kedua bij mijn hoofdeind op de stoel, Bamf in de pijp. Midden in de nacht kwam Bamf me luid koerend wakker maken. Precies zoals ze altijd doet als ze een prooi voor ons of haar kittens heeft, dat hele grappige koerende miauwtje. Ze had een muis voor me gevangen, als een soort midnight snack. Ze stopt muizen altijd in onze schoenen, en gaat ze er dan uit proberen te hengelen. Het is een heel grappig gezicht om haar op die muis te zien jagen, het arme beestje had geen schijn van kans. Maar ik had helaas geen honger, dus ze mocht hem zelf op eten.

De laatste tijd gedroegen de katten zich heel goed ’s ochtends: niet meer ons wakker maken omdat ze eten wilden. Maar ja, de grote baas is weg, en dan begint de ellende weer :) Of misschien vond Bamf dat door alle inspanning voor mij vannacht, ik haar wel extra vroeg eten mocht geven. In ieder geval kwam ze veeeeel te vroeg over me heen lopen en mijn gezicht likken. Tja, daar slaap je echt niet doorheen.

Vanavond heb ik een supersnelle maaltijd in elkaar gedraaid, want ik heb de Fellowship of the Ring Special Extended Edition gekocht (4DVD) en we zijn ademloos de documentaires aan het kijken. Wraps dus. Kip heel erg dun snijden, snel wokken, ketjap-met-limoen erbij, mais en dobbeltjes paprika erbij en klaar is klara.

Ik maak de laatste tijd steeds te veel voor 1 dag :) Dat is misschien maar goed ook, want gisteravond had Free dus nog honger, maar was de rijst op. Ik ben maar gezegend met zo’n man die het heerlijk vindt om ’s avonds de restjes rijst enzo op te snoepen. De vindaloo was dus nog over, ik heb die aangevuld met nog wat gehakt, maar had geen kikkererwten meer. Wel courgette. Ach, wat is het verschil, gewoon courgette in kleine dobbeltjes snijden en er bij laten sudderen. Om wat variatie aan te brengen heb ik in plaats van water tomatenpuree toegevoegd. Niet zoveel, een half kopje.

Vindaloo is wel een van mijn favoriete gerechten. Maar dan heb ik het wel over een aan mijn nederlandse smaak aangepaste vindaloo. Letterlijk betekent het “Azijn, Knoflook” en dat zijn precies de ingrediënten die het gerecht overheersen. Maar het belangrijkste ingrediënt is uit de naam weggelaten: chilipeper. Indiase vindaloo is verschrikkelijk heet. Zelfs ik ben voorzichtig als ik het in de geboortestreek van dit gerecht eet, want het is dus echt gruwelijk heet. Hier in Nederland is de smaak natuurlijk aangepast. Zeker restaurants doen dat: geen spoortje zuur meer te vinden en de hitte is niet meer dan een zoetige warmte.

Traditioneel wordt Goanese Vindaloo gemaakt met varkensvlees, maar je kunt iedere vlees of vis of gevogeltesoort gebruiken die je maar wilt. Meestal maak ik het met varkenslappen, maar met rundergehakt is het ook zeer lekker, en veel sneller, omdat het niet hoeft te sudderen.

Ik heb er een heerlijk ingrediënt aan toegevoegd: kikkererwten. Heerlijke dingen. Wel ben ik lui en koop ze gewoon in blik, voorgeweekt dus. Want ik wil me een uur voordat ik ga koken kunnen bedenken dat ik kikkererwten ga gebruiken, en dan kan ik ze dus niet 12 uur laten weken.

Vandaag heb ik een ander merk vindaloo-pasta gebruikt. Meestal neem ik Pataks, en gebruik dat als een basis. Pataks is heel erg aangepast aan de westerse smaak: in de door hun aangegeven hoeveelheid is het niet zo superheet en eerder zoet dan zuur. De hitte voer ik op door gewoon een schepje meer pasta te gebruiken, of een lombok erbij te doen. Maar vandaag had ik Pasco. En vond de originele zurige azijnsmaak terug. Ik vind het lekker, maar je moet er wel van houden.

Zoals misschien al duidelijk was geworden, werk ik voor TNS Nipo, de afdeling Cati@home. Lekker op mijn gemak thuis werken. De katten vinden dat ook wel praktisch. Ik ben immers niet weg en zit volgens mij in hun ogen 3 uur lang lief tegen ze te praten. Kedua is daar weer het beste voorbeeld van: ’s Ochtends rol ik mijn bed uit, geef ik de katten te eten, zet een pot thee en ga rustig wakker worden aan de telefoon. Kedua eet zijn brokjes en gaat vervolgens lekker naast me op zijn plank in de vensterbank liggen. Als ik dan naar hem kijk terwijl ik aan de telefoon bezig ben, zie ik hem met zo’n intens genietende uitdrukking languit liggen en bijna op de maat van mijn woorden met zijn voorpoten turven. Stop ik met praten, dan houdt hij ook op… begin ik weer, ja hoor daar gaan die poten weer. Widget kwam vanochtend weer eens binnen om voor het noodweer te schuilen en kon de strijkplank voor haarzelf veroveren. Na een tijdje merkte ik dat ze echt “luisterde” naar de klank van mijn stem. Daarna ging ze rondjes lopen: ze sleept zich van de strijkplank af via de rechterkant van mijn monitor, komt een uitgebreide luie aai halen voor mijn computer, en hobbelt weer langs de linkerkant van mijn monitor terug de strijkplank op. Daar gaat ze weer ff liggen, om 5 minuten later weer hetzelfde rondje te maken. Bamf is de grote kletskous. Zij miauwt zo heerlijk piepend, ik noem haar altijd “Iekie Skwiekie”. De microfoon van mijn headset is een bron van interesse voor haar, ze geeft er kopjes tegen en gaat er tegen miauwen. Misschien hoopt ze zo contact te krijgen met die leuke kat aan de andere kant van de lijn.

Weer eens wat aan het spit gegrilld. Er is toch echt weinig lekkerder dan dat, als het goed gebeurt. Een leuk stukje varkensfilet in een rolladenetje gemarineerd in een marinade van ketjap, limoen, palmsuiker, lombok en knoflook. Dan aan het spit, een half uur met hete lucht, daarna een ruim kwartier hetelucht en grill. Het is belangrijk om het gebraad in aluminiumfolie te laten rusten, een halfuur ofzo.

Kip Korma (of eigenlijk Qorma, want het is oorspronkelijk een Moghul-gerecht) is een heerlijk kipgerecht op basis van (kokos)room, amandelen, hele milde zachte kruiden en kip natuurlijk. Ik heb er vandaag drumsticks voor genomen, maar kipfilet kan natuurlijk ook. Dit is bij uitstek een gerecht dat door mensen kan worden gegeten die de Indiase keuken niet kennen, eng vinden, of gewoon niet van gekruid eten houden. In engeland gooien ze er geloof ik rozijnen doorheen, nou ja ieder z’n meug. Het gerecht is van zichzelf al aardig zoet, en hoewel ik rozijnen en rijst een heerlijke combi vind, past het volgens mij niet zo bij dit gerecht. Ik had ook nog naan liggen, dus die er ook maar bij gegeven.

Onze katten krijgen ’s avonds om 18:00u eten. Daar wil ik door omstandigheden nog wel van afwijken, maar als we gewoon thuis zijn, is dat meestal echt 18:00u en niet 17:30u ofzo. Toch begint vooral Kedua steevast een uur van te voren met zeuren. Iedere dag om dezelfde tijd. Dat zeuren doet hij ook altijd bij mij, hoewel Free de katten ook heel vaak eten geeft. Kedua springt, als ik achter mijn computer zit, op m’n bureau, gaat op of voor mijn muis zitten en kijkt me dan heel indringend aan. Als ik niet reageer, gaat hij op de hoogste stand spinnen en eventueel lief koeren en geeft me zeer gepassioneerde kopstoten. Reageer ik dan nog niet (maar je moet wel een ijzeren zelfbeheersing hebben om hier totaal niet op te reageren, op zoveel “lieve kat”) dan gaat hij voor mijn beeldscherm zitten. Meestal geef ik maar een beetje toe en ga hem dan lekker onder zijn kin kroelen. Niet helemaal zijn bedoeling, maar toch ook wel lekker. Als Free dan ook achter zijn computer zit, wil Kedua nog wel eens een uitstapje maken naar Free, maar blijkbaar heeft diens bureau niet die geweldige uitstraling als het mijne. De lol begint pas echt als ik mijn stoel naar achter schuif en doe alsof ik op ga staan. Alle katten die op dat moment in huis aanwezig zijn, stuiven dan, veelvuldig achteromkijkend, naar de gang, waar hun etensbakjes staan. Dit is leuk om een paar keer te doen, er is immers nog genoeg tijd voor het 18:00u is :) Kedua geeft het gejengel en mijn schijnbewegingen meestal rond half zes op. Hij gaat dan quasi-mokkend op de strijkplank achter mijn monitor liggen. En om 18:00u slaapt hij. Maar niet diep hoor. Als ik dan zachtjes naar de keuken sluip, is hij er toch als de kippen bij.

Van mijn moeder heb ik dit jaar een nieuwe strijkplank gekregen. Dat was wel nodig, de oude was wel zeer bejaard. Die had zij nog van haar moeder gekregen toen ze ging trouwen, eeuwen geleden. Moet je nagaan. Een nieuwe dus, zo’n moderne, goed in hoogte verstelbaar, een stoomdoorlatend gaaswerk ipv een houten plank. En ja, die strijkplank wordt erg vaak gebruikt, maar bijna nooit om te strijken. Ik heb er dan ook een kunst-leren lap op liggen, want de keren dát ik hem wilde gebruiken, moest ik er eerst een dik pakket haren en zand vanaf schrapen. Om een of andere vage reden is het ding verschrikkelijk populair bij de katten. De enige die er niet op wil liggen, of zelfs overheen wil lopen, is Lockheed. Nou ja, die heeft wel meer vreemde ticks. Misschien is het door het gaaswerk, dat er een soort luchtkoeling optreedt. Misschien komt het doordat de ventilator op zonnige dagen op de strijkplank gericht staat. Of misschien komt het doordat de katten vanaf de plank zo door het raam naar buiten zouden kunnen kijken… als het voile-gordijn er niet tussenhing. En misschien is het omdat ze vanaf de strijkplank mij goed in de gaten kunnen houden, op makkelijk-aaibare hoogte liggen, of omdat het gewoon lekker ligt. Ik weet het niet. Je zou bijna zeggen dat ze vinden dat ze te weinig lig-plekken hebben in ons huis, zoals ze af en toe knokken over wie er op dat ding mag liggen.

Het weer was weer fantastisch vandaag, er was braderie hier in de Reinkenstraat en er werd indonesische saté gegrilld op de bbq… dus ik raakte weer helemaal in de creatief-met-avondeten-mood.

Keema mattar (letterlijk “gehakt, erwten”) is een heerlijke panjabi-gerecht. Subtiel gekruid, hele aparte textuur. En het is eigenlijk heel simpel. Men neme gehakt, wat voor gehakt dan ook. Ik bak dat ff rul om het vet af te kunnen gieten, maar dat hoeft niet. Een ui snipperen, goudbruin stoven in ghee (dat mag natuurlijk ook olie of boter zijn, maar indiaas eten wordt gewoon nog lekkerder door de nootachtige smaak van ghee), verse gember (of poeder), komijn (of poeder) erbij. Het ene recept heeft het over groene pepers, het andere over rode. Ik kon nergens groene krijgen, dus heb rode gebruikt. Er zit wel een flink smaakverschil in, dus als je groene gebruikt, gebruik er dan 2, voor rode, nou ja dat moet je zelf weten, maar de meeste mensen vinden 1 wel genoeg. Groene hebben wel een meer aromatische smaak. Twee tenen knoflook… tja ik doe daar 3 van.

Dit alles ff lekker opbakken zodat de oliën zich ontwikkelen. Het gehakt erbij met een klein blikje tomatenpuree. Goed omroeren. Als je het gehakt al gebakken had, is een beetje doorwarmen genoeg. Erwten (ik had alleen uit blik) erbij. Flink erwten gebruiken, hoor, niet te zuinig! En smikkelen maar. De erwten geven een heerlijke romige textuur aan het geheel.

Alle recepten die ik heb van dit gerecht zeggen dat je het met naan moet eten, maar ik had nog koelverse foccaccia liggen van de AH, wat op de olijven na erg op naan lijkt, dus dat pastte er prima bij. Maar je mag natuurlijk ook rijst erbij eten. Volgens mij kun je er zelfs pasta bij eten. Heel veelzijdig dus, maar ook wel heel machtig.

Vandaag, na 2 1/2 dag quiche eten (beeeeetje teveel gemaakt) ff een gemakkelijke ‘kinder’maaltijd. Aardappelpartjes en kipkluifjes uit de oven. Lekker onder de grill vandaan.

We hebben dus blijkbaar echt muizen binnen. Of die vrijwillig naar binnen zijn gekomen weet ik niet. Zondag was er dat stuk brood dat aangevreten was door een (echte) muis, door het plastic heen. Vreemd, want het brood lag dus bovenin de kast met conserven. Maar goed, muizen komen overal he. Dom eigenlijk dat ze in een huis met 4 katten rond gaan rennen. Soort van russisch roulette.

Zojuist dus weer. Zat er een muis bij een etensbakje van de katten in de gang. Hield zich doodstil. Het lijkt me bijna niet dat die vrijwillig bij het etensbakje is gaan liggen. Dat is heel typisch de Bamf-muis-behandeling: prooidieren moeten bij het etensbakje gelegd worden. Toch leek het muisje voor mijn ondeskundige ogen ongehavend. Meteen Kedua erbij gehaald. Die lag bovenop het kattenmeubel te slapen en had eigenlijk geen zin, maar die zin kwam wel heel snel toen we hem met zijn neus op de muis drukten. Meteen alert, muis in de bek pakken, en grommend naar buiten rennen met muis en al. Flink tegen Bamf en ons grommen hoor, stel je voor dat we dit leuke presentje zouden afpakken!

De muis leeft nu niet meer. Ik heb er een tijdje bijgezeten buiten, het is een prachtig gezicht. Ja natuurlijk is het ergens zielig voor zo’n muis, je wenst het niemand toe. Maar de muis nam het risico toen-ie in ons huis kwam. Of in onze tuin. Mooi om te zien hoe Kedua het beestje eerst een beetje naar de schutting laat krabbelen, en dan op het laatste moment… pats! mept hij de muis weer terug de tuin in. Hoe levenlozer de muis, hoe leuker, lijkt het wel. Als de muis op een gegeven moment nog maar 1 pootje kan bewegen en bijna dood is, begint duidelijk de lol: dan gaat er echt mee gegooid worden. Kedua gaat helemaal door het lint: Springt met de muis in zijn bek heel hoog op, laat de muis in de lucht vallen en laat zichzelf er dan met wijduitgestrekte voor-klauwen bovenop vallen.

We hebben wel het kattenluikje ff op “incoming only” gezet. Levende muizen in huis = OK maar dode en daarna rottende muizen, nee daar zijn we niet zo weg van.

Vandaag heb ik twee culinaire toppers (qua smaak dan he) gemaakt: tussen de middag een omelet à la Delia Smith. Zowel Free als ik had nog nooit zo’n geweldig omelet gegeten. Nog helemaal zacht (wel gaar) van binnen, lichtbruin van buiten. Superromig, en dat zonder room te gebruiken. Gewoon een ei kloppen. Nee, daar gaat het eigenlijk al anders: niet kloppen, enkel de eierdooiers mengen met het eiwit. Vooral niet te lang en niet kloppen. Dan natuurlijk de Cilfa-kruiden-voor-ei erdoor: knoflook, cayennepeper en versgemalen zwarte peper. Dan de grote truuk: de pan met olie en boter superheet laten worden, zo heet als je maar durft zegt Delia. Nou, mijn wokpit is errug heet hoor. Een lepel bij de hand houden, ei in de pan, hele bodem bedekken. 5 tellen (echt niet langer, bij mij zelfs korter) laten staan, dan de pan schuin houden en tegelijkertijd het ei aan de lage kan omhoog trekken. Je rimpelt het omelet dus. Het nog vloeibare ei moet dan naar de lege plek aan de onderkant stromen. Kantel de pan naar de andere kant en doe hetzelfde. Doe dit tot het ei niet meer vloeibaar is. Vouw het ei snel dubbel en eet het op. Zaaaalig!

De quiche was voor het makkelijke, omdat ik moest werken. Gewoon standaard cilfa-quiche, maar in plaats van bladerdeeg of witbrood-deeg had ik meergranen-brood-deeg gebruikt. En dan de standaard eieren (hmm, beetje veel op een dag) lombok, erwten, tonijn-op-water, ansjovis, pijnboompitten, oude kaas en kastanjechampignons in laagjes. Ook weer super geslaagd.

Een indiase Balti-curry is heerlijk, maar ik had vandaag eigenlijk zin in mijn alltime favorite: Vindaloo met kikkererwten. Helaas, geen vindaloo-basis in huis, en na het werk geen zin om die te maken. Dus wat doe je dan? Juist. Ik trek een pot Balti-pasta open. Nou is Balti heel erg lekker, maar bepaald niet heet. Lombokje erbij dus. Eentje maar, Maarten eet mee. Varkensfilet in kleine dobbeltjes snijden, sudderen met de pasta en tomaten, kikkererwten erbij. Weer een heerlijke, pittige en vooral zeeeeer voedzame maaltijd :)

Kedua is net voor het eerst met een levende muis aan het spelen binnen. Al dat ‘trainen’ met speelgoedmuisjes werpt nu z’n vruchten af: moeiteloos verricht hij het betere gooi-en-smijtwerk met het inmiddels dode beestje. Of het echt zijn eerste muis is… dat denk ik niet hoor. Maar het is wel de eerste die hij duidelijk aan ons heeft laten zien. Heel nadrukkelijk kwam hij er bij ons mee spelen. Zodra Free gaat meespelen vindt Kedua het wel weer ff welletjes en rent met het beestje naar buiten. Waarschijnlijk had hij van Bamf de waarschuwing gehoord dat wij uiteindelijk de muis zouden laten verdwijnen… Maar Kedua kan het toch niet laten en komt met muis en al weer naar binnen en zet zijn spel voort, af en toe bezitterig grommend naar Free. Op een gegeven moment is het wel weer genoeg en ruimen we de muis op. Een echte muis in huis is even leuk voor de katten, maar ze stinken zo als ze een tijdje liggen :-) Kedua gaat naadloos verder met een fluffy speelgoedmuisje.

Ik zou volgens Maarten moeten zeggen: een pittige tomatensoep. Want de soep geeft een zeer aangename gloed. Het is zo simpel, een tomatensoepje maken. Deze had ik nog over van vorige week, toen ik extra had gemaakt. Gewoon rijpe tomaten in een pan doen met een fijngehakte grote uit en twee of meer gesnipperde teentjes knoflook. Sudderen tot de tomaten puree zijn, eventueel de staafmixer erdoor. Oja, 1 a 2 lomboks natuurlijk. En ja daar doe ik dan meestal nog vanalles bij, gehakt en/of champignons, kaas, dragon, basilicum, en een enkele keer in plaats van vlees een losgeklopt eitje. Maar vandaag heel simpel, de basis met dragon en kleine varkensfilet-blokjes. En dat heerlijke gersten-mout brood van de bakker om de hoek. De vissticks moesten nodig op, dus die er ook maar bij.

Het is vandaag zo’n prachtig na-zomer weer dat we ff met de katten buiten voor het huis gaan spelen. Daar staat de zon nl. nu zo heerlijk op. Lockheed en Widget durven altijd wel, maar die zijn momenteel de hort op. Bamf en Kedua dus maar. Die willen niet. Nee het is gelukkig ook wel heel eng, die grote autowereld. Ook al staan deze auto’s stil. Maar er zijn zoveel vreemde geluiden en vooral geuren… Dikkie, de kat van de bovenburen (Eric en Marleen), heeft volgens mij de hele hal ondergesproeid, en dat moet allemaal besnuffeld worden. Als een speurhond gaat Kedua door het halletje, neus tegen de grond en dan ietwat zwalkend rondlopen. Om ze te stimuleren heb ik wat kattenbrokjes meegenomen en die vooraan in de deuropening gelegd. We zien Kedua gewoon op die geur afgaan, en hij eet ongeveer de helft op. Maar daarna is de hal toch echt te interessant en te nieuw om aandacht te hebben voor de brokjes of de buitenwereld. Bamf hobbelt wel op haar jumpy manier achter grote sterke Kedua aan, maar rent bij het minste geringste geluid weer terug naar het veilige huis. Na een poosje geven we het maar weer op, en gaan we weer naar binnen.

Was de lege jampot grondig en leg hem met de deksel los in kokend heet water met soda.

Na ongeveer een uur haal je de pot uit het water en zet hem op de kop op een schone, droge theedoek te drogen.

Snijd de perziken in kleine stukjes en verwijder de pit. De schil laat ik altijd zitten, maar je mag ze natuurlijk schillen.

Was de citroen en rasp de schil.

Pers de citroen uit.

Doe het sap van de citroen, de citroenschil en de fijngehakte perziken in een pan met het zakje Marmello en breng langzaam en al roerend aan de kook. Zodra het spul kookt, laat je dit 1 minuut rustig doorkoken, intussen wel goed blijven roeren en de perziken helemaal fijndrukken.

Schenk de kokende jam in de jampot, die je op de theedoek hebt gezet. Draai meteen de deksel erop en zet de pot 10 minuten op z’n kop op de theedoek om vacuum te trekken.

Zodra de jam helemaal afgekoeld is, is hij klaar om gebruikt te worden.

De jam is ongeopend ongeveer een jaar houdbaar. Zodra hij eenmaal geopend is geweest, is door het gebrek waan suiker de houdbaarheid heel erg beperkt. In de koelkast kun je hem nog wel een maandje goed houden.

Wat zo grappig is aan Bamf is haar responsiviteit. Als ik nies en ze is in de buurt, dan geeft ze altijd een van haar piepjes. Dat is duidelijk niet uit schrik of zo, maar gewoon reacties, alsof ze “gezondheid” terug zegt. Ze doet dat ook maar twee, drie keer, en meer moet ik niet niezen want dan zegt ze dus niks meer. Ze reageert ook op Free trouwens. Maar ze reageert bijna alleen maar als ze een beetje ligt te doezelen, of gewoon gezellig erbij ligt. Want als ze op iets anders geconcentreerd is, dan is ze dat ook echt :) Hetzelfde geldt bij haar trouwens voor het “klikken” naar prooien. Je weet wel, dat gefrustreerde geklik als ze een vogel zien ofzo? Dat kun je als mens proberen na te doen door achter in je keel klik geluiden te maken. Het lijkt niet echt op wat Bamf doet, maar ze reageert er wel op. Vaak gaat ze terug zitten klikken, soms reageert ze bijna verontwaardigd :) Heerlijk beestje hoor!