Zoals misschien al duidelijk was geworden, werk ik voor TNS Nipo, de afdeling Cati@home. Lekker op mijn gemak thuis werken. De katten vinden dat ook wel praktisch. Ik ben immers niet weg en zit volgens mij in hun ogen 3 uur lang lief tegen ze te praten. Kedua is daar weer het beste voorbeeld van: ’s Ochtends rol ik mijn bed uit, geef ik de katten te eten, zet een pot thee en ga rustig wakker worden aan de telefoon. Kedua eet zijn brokjes en gaat vervolgens lekker naast me op zijn plank in de vensterbank liggen. Als ik dan naar hem kijk terwijl ik aan de telefoon bezig ben, zie ik hem met zo’n intens genietende uitdrukking languit liggen en bijna op de maat van mijn woorden met zijn voorpoten turven. Stop ik met praten, dan houdt hij ook op… begin ik weer, ja hoor daar gaan die poten weer. Widget kwam vanochtend weer eens binnen om voor het noodweer te schuilen en kon de strijkplank voor haarzelf veroveren. Na een tijdje merkte ik dat ze echt “luisterde” naar de klank van mijn stem. Daarna ging ze rondjes lopen: ze sleept zich van de strijkplank af via de rechterkant van mijn monitor, komt een uitgebreide luie aai halen voor mijn computer, en hobbelt weer langs de linkerkant van mijn monitor terug de strijkplank op. Daar gaat ze weer ff liggen, om 5 minuten later weer hetzelfde rondje te maken. Bamf is de grote kletskous. Zij miauwt zo heerlijk piepend, ik noem haar altijd “Iekie Skwiekie”. De microfoon van mijn headset is een bron van interesse voor haar, ze geeft er kopjes tegen en gaat er tegen miauwen. Misschien hoopt ze zo contact te krijgen met die leuke kat aan de andere kant van de lijn.