Free voelt zich weer niet zo lekker vandaag, dus een makkelijke kindermaaltijd.

De C1000 had kipdrumsticks dramatisch in de aanbieding, dus die heb ik goed ingeslagen. Ik had geen yoghurt en had er ook niet eerder aan gedacht om een paar drumstick in een tandoori marinade te zetten, dus het is even behelpen. Met olie, kruiden en limoensap maak ik de marinade, de drumsticks ieder 4x in het vlees insnijden en een uurtje laten marineren. Intussen de oven heel erg heet stoken. De drumsticks onder de grill en dan een half uur lekker krokant laten grillen.

De aardappelschijfjes op een bakplaat leggen en ook krokant (maar niet te) bakken in de oven. Helaas vindt Free ze niet lekker, het zijn ook wel de goedkope aardappelschijfjes, huismerk, en ik moet bekennen dat ik de smaak ook een vervelende bijsmaak vind hebben. Voortaan toch maar wat meer geld er tegenaan smijten en weer lekkere Aviko stuff kopen.

De kip is gelukkig heerlijk, super knapperig, valt bijna van het bot af zo gaar, maar toch niet droog.

Vanochtend kreeg Free van Reinier een tas met tomaatjes. Ik was eigenlijk wat anders van plan voor vandaag, er lag immers nog een grote dubbele kipfilet in de koelkast die op moest. En voor soep is een klein halfje meer dan genoeg. Maar goed, die tomatensoep was met dit koude druilerige weer wel erg aantrekkelijk. Het zijn hele mooie kleine rijpe tomaatjes, lekkere pure smaak. Uit de tuin, niet de grond uit gejaagd in een beschermde gecontrolleerde kas zoals die supermarkt tomaten. Vanwege de vele kipfilet maak ik maar een hele grote pan. Wat er overblijft kan ik morgen altijd nog invriezen… maar ons kennende eten we morgen de hele dag nog lekker soep.

Free zit de hele dag in Delft op z’n nieuwe kantoor en is vandaag niet thuis met het avondeten. We gaan nu op een “echt” koppel lijken :) Maar goed, voor mezelf iets uitgebreids koken heb ik nooit echt de moeite waard gevonden, dus ik doe lekker eenvoudig: brood met een overheerlijk Delia Smith omelet. Echt, dat is het beste omelet-recept dat ik ooit gehad heb, het is in een minuut klaar (zonder voorbereiding dan) en heerlijk voedzaam. Ik heb brood op de markt gehaald, zo’n groot grof Brood van Toen. Perfecte combinatie met het fluweelzachte romige omeletje. Lekker genieten!

Op de markt heb ik gisteren kipgehakt gekocht en bedacht me vandaag dat ik daar mooi sis-kebabjes van kon maken.

Uitje snipperen in de keukenmachine. Dat doe ik meestal iets te enthousiast, het hoeft maar heel erg kort, en zodra je iets te lang door gaat heb je uienmelk. En dat had ik dus. Lombok erdoor snipperen, het mengsel met de sis-kebabmix door het gehakt mengen en lekker koel wegzetten voor een paar uur om te marineren.

En dan beginnen de problemen. Zodra ik ga koken en de rijst net op staat, oven voorverwarmd, kom ik er achter dat het kippegehakt zo slap als een vaatdoek is. En ik herinner me dat dat me iedere keer van kippegehakt verbaast. Hmm moet ik toch eens onthouden. Prima geschikt voor nasi enzo… maar NIET voor kebabs of hamburgers. Zucht. Geen spiesjes dus.

Ghee verhitten in een koekenpan en dan maar eilandjes gehakt bakken in de hoop dat het wat wordt. Hmm… hier hoort eigenlijk nan bij. Heb ik dat in huis? Nee. Dus ik stuur Free naar de winkel om het te gaan halen. Belt hij me op om te vertellen dat ze geen nan meer hebben. En het lukt me niet om hem uit te leggen wat Foccaccia is, en dat dat als alternatief gebruikt kan worden. Intussen bakken mijn “kebabjes” zeer stevig aan… mooi zwart kleurtje. Aargh.

Free komt uiteindelijk terug met een pak pitabroodjes. Totaal niet wat ik bedoelde, maar goed ik moet het er maar mee doen en het is beter dan niets. De komkommer die ik ook besteld had, is hij vergeten. Tweede lading kebabs ook aangebrand. De rijst is gelukkig goed.

Een lekker muntsausje maken, maar de yoghurt is 4 dagen over de uiterste houdbaarheidsdatum… maar goed, het pak was nog dicht en yoghurt is superlang houdbaar, veel langer dan op zo’n pak staat. Ik heb het geproefd en behalve dan dat de smaak zuurder is geworden (yoghurt die niet meer goed is, smaakt heel duidelijk bitter, schijnt), is het prima.

Uiteindelijk wordt het een vreemd maal: aangebrande kebabs (maar wel heel lekker), met droge basmatirijst, geen komkommer die hier heel erg bij hoort,shoarmabroodjes en muntsaus.

Ik ben nu al een paar dagen bezig om een patchwork plaid te maken voor op onze bedden. Van lekker warme fleece, allemaal kleine kleurige blokjes. Niet omdat we een warme deken nodig hebben, maar omdat de katten nu het winter wordt weer de hele dag op (vooral mijn) bed liggen en dat nu in de herfst zoveel modder en zand en haren geeft.

Sinds ik vorige week een tweede ligplekje op de planken achter mijn bureau heb gemaakt (met een tweede mandje, de katten kunnen dus boven elkaar liggen daar), wil Lockheed niet meer in haar mand daar liggen. Waarschijnlijk omdat ik de planken schoon heb gemaakt. Nu ruikt het niet meer lekker naar Lockheed, maar naar dat akelige glassex. Niet getreurd, Cilfa-baasje heeft een heerlijke berg fleece op de naaitafel liggen en dat is het paradijs voor Lockheed.

Het is prachtig om te zien hoe ze er van geniet. Met haar ogen half dicht intens gelukkig knedend met haar pootjes. Eerst ff erop staan en “turven”, daarna er een lekker holletje in graven en erin opgerold gaan liggen. Of languit. Net hoe het fleece ligt. Tenzij ze speels is, dan is het oppassen geblazen.

En intussen probeer ik te naaien. Nou dat lukt dus niet. Want Lockheed vindt dat ik het niet helemaal goed doe en zij me dus maar moet helpen. Eerst met het klosje garen dat daar bovenop ronddraait… dat draait niet snel genoeg. Geen probleem, daar kan ze mee helpen. Heel onschuldig kijkend zit ze dan tegen dat klosje aan te tikken en af en toe probeert ze het er dan met een hardere mep af te slaan als ze vindt dat ik van kleur moet veranderen. En die draad die van de klos naar de naald loopt is ook leuk, daar kun je je nagels lekker achter haken en het naar je toe trekken en erop proberen te bijten.

Dan de stof. Die probeert steeds naar haar toe te kruipen, onder dat maffe ding door. Dat gaat ook niet snel genoeg. Met twee poten grijpt ze de stof en dan maar hard trekken, misschien schiet het dan een beetje op. Af en toe laat ik haar maar een stukje stof houden om mee te spelen, maar daar trapt ze dan niet in.

En die vingers die de hele tijd naar haar kant van de naaimachine komen om aan draadjes enzo te zitten, nou daar weet ze wel raad mee: zachtjes zonder nagels erop tikken, dan gaan die vingers vanzelf weer weg.

Wat een lol heeft Lockheed! En wat een aandacht krijgt ze, niet te geloven. Als ze het zat wordt, legt ze haar kopje op het onderblad van de naaimachine (ja dat gedeelte waar de stof overheen zou moeten gaan) en gaat heerlijk liggen slapen. Tja, wat moet je dan he :)

Bij de slager heb ik prachtige haaskarbonades gekocht. Ja ik heb de “karbonade” helemaal herontdekt! Want als je goede kwaliteit uitzoekt en karbo’s met maar heel weinig bot, dan heb je echt waar voor je geld.
Hele mooie haaskarbonades dus, met maar een miniem botje, prachtig mager vlees. Perfect geschikt voor een babi ketjap. Lekker simpel vlees opbakken met wat kruiden, ketjap erbij (ja die was ik eerst vergeten maar daar kwam ik na de eerste hap achter).

Een wat vreemde maaltijdcombinatie vandaag, maar de heren hebben vanavond hun eerste foto-opdracht voor ID&T en moeten vroeg eten. En als je bijna aan het eind van je voorraad zit, dan kom je op vreemde combinaties, zeker als de maaltijd voedzaam moet zijn omdat ze lang op hun benen moeten gaan staan.

Ik heb nog een Laksa mix. Dat is heel eenvoudiggezegd een kokos-bami-soep. Ieder oosters land heeft daar z’n eigen variant van, dit is de Singapoor versie. Ik heb geen eggoodels meer, of rijstmie ofzo, maar nog wel 3 bami-soepjes. Ook prima. De kruidenbouillons die daarbij horen meng ik met de laksamix, water en melk (tja geen kokosmelk meer :-( ). Kip heel fijn snijden, bij de waterzooi en het geheel rustig laten koken. Het wordt een beetje een drab door de kip, maar dat geeft niks. Er had taugé in gemoeten, maar goed, dat hadden ze niet meer bij de AH, dus dan maar champignons. Op het laatste moment de bami erbij, ff laten doorwarmen, en voilá: een soep waar je lepel recht in overeind blijft staan.

Terwijl de heren hiervan genieten, maak ik een lekker toetje voor ze. Ik heb namelijk nog wat appels en peren die echt heel hard op moeten. Brooddeeg gemaakt, oven goed voorverwarmd. Het deeg uitrollen tot een hele dunne plak, vierkantjes van snijden. De appels ontdoen van hun klokhuizen, de peren van hun kont en steeltje. Alles schillen en in mooie ronde plakjes snijden. Op ieder stukje deeg komt 1 appel of peer in plakjes, met veel speculaaskruiden. Het deeg dichtvouwen en het pakketje op een hete bakplaat in de oven. Zodra ze klaar zijn, besprenkel ik de peren pakketjes nog even met wat woudhoning. Mmm… dat is zo’n lekkere volle honing, super aromatisch. Niet voor beginners hoor, want de smaak is misschien wel erg zwaar! Maar hij combineert geweldig met de rijke smaak van peren. Eigenlijk had er nog een flinke toef versgeklopte slagroom op gemoeten of smeltend zelf gemaakt vanille ijs… maar goed we denken een beetje aan de lijn he :-)

Lekker eenvoudig, en het valt weer mooi onder “voorraad opmaken”… ik had nog wat mooie zalmfilet en wat aardappelschijfjes. Er was 1 probleem: ik had geen ontbijtspek of rauwe ham. Meestal wikkel ik de zalm daarin zodat die smaken zich lekker vermengen, en de zalm in de oven niet uitdroogt. Het alternatief zou een aluminium folietje zijn, maar hoewel dat ook erg lekker is, zo’n pakketje, was het niet wat ik voor vandaag in gedachten h ad.

Een lekere pure ziltige zalmsmaak dus. Iets romig. Nou dat wordt dus in de pan bakken in wat roomboter. Boter heel rustig verhitten, intussen zalm goed besprenkelen met het sap van een halve limoen. Zodra de boter licht bruist, de zalm in de pan met de viskant naar beneden. Blijf de vis veel heen en weer schuiven in de pan zodat de gehele boven- en zijkanten lekker gelijkmatig gaar worden en de vis niet aan de pan gaat plakken. Na 6 minuten draai ik de zalm om en bak het velletje krokant. Gas uit en lekker laten rusten. Ik heb nog zo’n leuk zout-met-lavendel-molentje staan, en niets is heerlijker dan wat versgemalen zeezout met lavendel over de zalmfilet. Hele pure smaken.

Intussen zijn de aardappelschijfjes in de oven, 20 minuten enkel hete lucht, daarna 10 minuten hetelucht met grill zodat ze lekker doorbakken, maar niet te knapperig zijn.

Het is duidelijk te merken dat het de laatste dagen flink kouder is geworden. Zeker nu het een vochtige kou is, in plaats van die heerlijke droge zonnige koude. De katten verhuizen massaal naar de hoger gelegen plaatsen.

Bamf ligt ’s ochtends nog steeds op mijn bed, aan het voeteneind bij de verwarming. Af en toe maakt ze een uitstapje naar de heerlijk verwarmde ligplaats op Free z’n monitor.

Kedua bevindt zich ’s ochtends vooral in de vensterbank of op de strijkplank. ’s Middags is voor hem de vensterbank (hoog) zeker favoriet: grote kans om een straaltje zon mee te pikken en bovendien heeft hij kans dat Lockheed niet al haar brokjes op heeft en even een wandelingetje gaat maken zodat hij zijn kans krijgt. Aan het eind van de middag en/of na het eten gaat hij rustig even afkoelen in het mandje in de keuken. Voordeel is dat je daar perfect het vrouwtje met allerlei lekker eten in de gaten kan houden… en als ze niet oplet een snack kan bemachtigen.

Lockheed ligt bijna de hele dag in haar mandje hoog op de plank. Al wordt haar positie daar nu steeds vaker bedreigd door een Kedua en zelfs een Widget, die zo’n beschutte, veilige plek ook wel heel interessant vinden. In dat geval verhuist ze naar de strijkplank, de vensterbank of mijn bureau.

Widget probeert weer haar draaideur-tactiek uit, maar ik trap er niet in. Zodra ze naar binnen sneakt, doe ik meteen het kattenluikje achter haar dicht. Ze krijgt dan te eten, en komt van een koude kermis thuis als ze daarna rechtsomkeert naar buiten probeert te maken. Ze blijft dan maar even een paar uur binnen hoor. Tja, tegenwoordig is haar favoriete strijkplank vaak bezet, dus nu gaat ze achter mijn naaimachine op de berg fleece-resten die ik voor mijn fleece-patchwork ga gebruiken liggen. Dat is ideaal spul voor katten.

’s Avonds verandert alles: Bamf verhuist als we tv zitten te kijken naar een van de buizen boven de bank en anders is het knokken met Kedua om wie op het Kattenmeubel hoog droog en warm mag liggen. De verliezer van die strijd zit dan lange tijd te mokken op het kleine plankje van het meubel. Geen van de katten gaat nog boven de deur liggen, misschien tocht dat te veel. En dan nog klagen ze dat er te weinig afwisselende ligplekken zijn!

Ik ga weer verder met het opmaken van mijn voorraad. Thaise groene curry, mjammie! Het is een curry gebaseerd op thaise basilicum en dat kun je proeven. Een heerlijke volle aromatische smaak. Ik maak de pasta aan met santen omdat ik ff geen kokosmelk uit blik heb. De kip weer lekker klein snijden, deze curry gaat wel even sudderen, dus flinterdun is niet aan te raden, dan wordt het te droog.

Curry-pasta erbij, even goed opbakken. Dat is belangrijk, het verhitten doet alle smaken nog meer naar boven komen. Maar anders als bij de indiase pasta’s moet je dit met deze thaise pasta maar heel kort doen, omdat de smaken nogal teer zijn. Kokend water en santen erbij en een hele grote pot met erwten. Heerlijk, erwten kun je bijna overal bij doen, en leuke bijkomstigheid is dat ze ook groen zijn :)

Een week is niet compleet zonder wraps, geloof ik. Maar het is dan ook zo makkelijk en zo lekker om te maken.

Vandaag een variant op wat ik meestal doe. De standaard mais (ik ben dol op maïs, zoals misschien al duidelijk was), heel fijn gesneden kipfilet, flink wat kruiden (peper, chili), met een klein beetje water, om het wat plakkerigheid te geven.

Het “nieuwe” is een rode ui (de heerlijkste uiensoort, vind ik) gehalveerd en in dunne ringetjes gesneden. Die ringetjes verdeel ik het kip-maïs mengsel. Met 1 ui doe ik 6 wraps.

Een tip, al zullen de meesten die wel kennen: als je bij het snijden van een ui last hebt van tranende ogen, dan helpt het om er een waxinelichtje bij te branden. Natuurlijk zijn er veel andere manieren, waarvan ik de bizarste nog wel het “onder water snijden” vind. Maar dit is lekker makkelijk en staat nog leuk ook… en het helpt echt!

Lockheed is de afgelopen dagen vreemd genoeg weer helemaal aan het bijtrekken. Of ze nog steeds zoveel sproeit weet ik niet, dat doet ze nooit als wij er bij zijn en ik heb nog geen nieuwe plekken ontdekt, maar dat zegt dus niks. Maar… opeens is ze weer wat socialer, komt bij mij, maar zelfs ook bij Free en bezoekers, een aai halen, vraagt regelmatig luidkeels om aandacht en knuffels.

Het blijft natuurlijk een Lockheed, dus bij dat aaien zit wel een gebruiksaanwijzing. Dat mag alleen maar zolang en waar zij dat wil. En dat weet ze heel goed over te brengen.

Helemaal apart is dat ze opeens weer op de grond durft te komen. Dat was een jaar lang echt “bad territory” voor haar. Als ze naar buiten wilde of van buiten naar binnen wilde, ging dat altijd met een enorme sprint en eventueel veel geblaas als ze per ongeluk een andere kat tegen het lijf liep. Nu komt ze zelfs ’s avonds vanuit haar kraaienest naar beneden, de vloer verkennen, een beetje op haar rug rollen, klein beetje spelen en zelfs, ja zelfs gaat ze aan de catnip. En dat terwijl Free gewoon thuis is. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Dat is hoe Free dit noemt, vanwege zijn afkeer van die saaie, allemaal hetzelfde smakende rode sauzen die hier in Nederland voor “Chinees-Indisch” door moeten gaan. Maar eigenlijk is dit gerecht, Babi Pangang, onze favoriet.

Het komt niet vaak voor dat ik alle kunstmatige troep uit een pakje negeer en het graag klaar maak, maar de Babi Pangang mix van Conimex vind ik om een of andere obscure reden zaaaalig. Heb ik altijd gevonden, al maakte mijn moeder de babi pangang met dezelfde mix altijd net iets anders klaar.

Normaal gesproken gebruik ik hamlappen of varkensfilet hiervoor, maar vandaag had ik schouderkarbonades. Die zijn hier heel erg geschikt voor, en mits je mooie uitzoekt, met nauwelijks bot, en weinig vet, zijn ze uitermate geschikt voor de babi pangang. Het bot verwijderen, en omdat het C1000 vlees is, alle botsplinters afwassen en het vlees goed onderzoeken op kleine stukjes bot. In dobbeltjes snijden, lekker marineren, en daarna heel heet aanbakken. Als het vlees bijna gaar is, sausmix erbij en (kokend) water erop gieten. Ik gebruik altijd kokend of goed heet water om bij het vlees te doen. Als je koud water gebruikt, heeft het vlees namelijk de neiging om taai te worden. Maar misschien ligt dat aan mij.

De saus met het vlees even laten doorsudderen en daarna natuurlijk serveren met rijst en wat je verder maar wilt.

Op de markt heb ik gisteren een stuk rundvlees gekocht om te sudderen. De marktprijzen zijn altijd zeer laag, wat wel mooi is. Maar het vlees is dan ook van een kwaliteit waar Nederlanders van gruwen en bijv. Japanners dol op zijn: volledig fijndooraderd met vet. Als het niet zo goedkoop was geweest, had ik het niet gekocht. Maar weet je, het geheim van dit gruwelijke vlees is dat het perfect zacht, mals stoofvlees is. Je zult je mond niet geloven, maar het is heerlijk!

Ik heb vandaag een hele drukke dag, want ik moet twee quiches maken (en dus ook twee hoeveelheden brooddeeg), een appelbrood (en dus nog een hoeveelheid brooddeeg en een flinke berg appel-peren-likeurrozijnen compote) en hazelnotenpraliné bonbons. En dus het gewone avondeten. En Frederique z’n verjaardags kado’s afmaken voor morgen. Hele drukke dag dus. Niets is dan makkelijker dan ’s ochtends vroeg ff een stoofschotel aanzetten, hele dag laten sudderen en ’s avonds er wat rijst bij koken.

Het vlees heeft ook nog eens een rand vet, maar die snijd ik er af. Het bevat van zichzelf meer dan genoeg vet om mals te blijven. Dat afgesneden vet snijd ik fijn en smelt het uit. En daarin braad ik de dobbeltjes vlees aan. Makkelijk hoor, en heel erg lekker.

Suddervlees, heb ik geleerd, moet je altijd snel dichtschroeien (aanbruinen ook) en dan heel langzaam gaar laten sudderen. Een bali-kruidenmix erbij, flinke scheut ketjap en een kopje water erbij, deksel op de pan, pan op het kleinste pitje met een sudderplaatje. Daar heb ik de rest van de dag geen omkijken naar.

’s Avonds is het inderdaad fluweelzacht vlees, het vet is volledig weggesmolten. De saus is dus een puur vet-jus. Ik schep het vlees gewoon uit de pan met zo’n schuimspaan, maar als je toch een niet-zo-vette saus wilt, moet je het vlees eerst helemaal laten afkoelen (de pan in een bak met ijswater zetten gaat sneller) en daarna het gestolde vet er vanaf scheppen.

Heel erg decadent, een lekker krokant gegrilld piepkuikentje van het spit. Niets is eenvoudiger: een halve limoen in de buik (dat is nog wat veel, een kwart is ook prima), met een teen knoflook. Onder het borstvel, dat je makkelijk met je vingers los kan maken, doe ik een dun plakje rauwe ham. Het beste kun je ontbijtspek gebruiken, of een kontje roomboter ofzo. Dit is om het tere borstvlees (de “kipfilet”) te beschermen tegen te droog worden.

De hele kip kwast ik dan in met boter of en boter-olie mengsel. Wees hier niet bang voor, het druipt toch helemaal af en het velletje bakt dan nog knapperiger uit.

Tot slot een flinke niet-zo-zuinige draai peper erover en dan aan het spit in een flink voorverhitte heteluchtoven met grill.

Ik laat de kip een minuut of 10 goed rondom “dichtschroeien”, daarna zet ik de temperatuur lager en laat ik hem een uur (afhankelijk van de grootte van de kip) draaien.

Heel belangrijk is het om de kip na het roosteren even 10 minuutjes te laten rusten, net zoals met gebraad enzo. Dan kunnen de sappen zich weer even lekker verdelen.

Een tip: De botten doe ik na het eten met vel en kraakbeen (alles wat overblijft van de kip) in een ziplock zak, en gooi ik in de vriezer. Dat spul is namelijk perfect voor een lekkere bouillon. Zeker piepkuikens zijn daar ideaal voor, hun botten bevatten nog veel meer aroma en gelatine. Mmmm, dubbel smullen, en alles van wordt gebruikt.

Ik kom net terug van de markt met een rugzak vol met fruit. Onderop zit een zakje met piepkuikens en kipkluifjes… natuurlijk zitten Bamf en Kedua er meteen bovenop. De kip ruim ik meteen op, de rest zit allemaal in aparte papieren zakjes met daaromheen plastic tasjes.

Denk maar niet dat de lol dan over is. Kedua is ervan overtuigd dat die ronde dingen kip bevatten.

Eerst de appels aanvallen. Tot ik dat zakje open maak en hem een appel geef. Nee dat is niet interessant. Verder zoeken. Ahá denkt hij, ik heb ze gevonden. Het baasje kan nog zo goed zeggend dat de kip er al uit is… maar het staat hier op twee papieren zakjes toch echt: Poelierswinkel. En vol verve valt hij een van de zakjes aan. Het andere laat hij met rust, daar komt zo’n akelige citrus lucht uit die zijn gevoelige neusje teveel prikkelt. Maar deze… lekker zoetig, en er staat toch echt poelier op. Dit moet de kip zijn.

Het is ongelooflijk hoe hij tekeer gaat. Ik zie veel later dan Kedua pas dat er inderdaad poelier staat op mijn papieren zakken waar de clementines en de peren in zitten :) Hij scheurt kleine snippertjes van het papier af, rijt de zak open… en daar zijn de peren. Ik moet vooral niet proberen om een peer te pakken, want dan valt hij mijn hand aan. Wild is hij, en gefrustreerd, want waarom doet die kip nou opeens alsof het een peer is?

Hij laat de ravage maar ff liggen, loopt een paar rondjes, valt Bamf in het voorbij gaan aan, en “sidle”t uiteindelijk terug, quasi nonchelant, naar de zielige peren… om ze dan onverwachts aan te vallen… nee helaas hij is weer te laat, ze zijn sneller, en hebben zich alweer in peren verandert. Stomme kippen. Nog maar meer scheuren. De snippers vliegen in het rond. Als Free probeert om met Kedua te spelen wordt zijn hand in een houdgreep genomen en bewerkt met tanden, voor- en achterklauwen. Ik denk dat het tijd wordt dat ik de peren/kip-gedaantewisselaars veilig op ga bergen… voordat Kedua echt helemaal door het lint gaat :)

Omdat ik nu al een paar weken ’s ochtends de wekker heb staan omdat ik om 9 uur moet werken, reageren de katten daar direct op. Voor hen betekent het geluid van de wekker nu: Cilfa vliegt haar bed uit, trekt ff wat warms aan, en geeft “ons” dan meteen brokjes. Kort gezegd: wekker=eten.

Op donderdag staat de wekker altijd op half 10, omdat ik om 10 moet bellen voor mijn werkafspraken. Omdat dat wat later is, ben ik meestal al wakker, of Free is wakker, en dan is het heel mooi om te zien hoe de katten reageren. De wekker gaat… en meteen staan Bamf en Kedua op en bij mijn bed, vol spanning naar de wekker en mij kijkend. Maar nee, Cilfa vliegt nu niet haar bed uit. Frustratie alom. Alsof ze vandaag nog geen brokjes gehad hebben (Free had ze vanochtend vroeg al gegeven). Zo mooi zoals ze snel geconditioneerd zijn!

Een zeer exotische kruidenpasta (Cantonees) die in nog nooit geprobeerd had: Sa bo farn, een kleipot schotel. Maar dan op z’n Cilfa’s natuurlijk. Want ik heb geen kleipot. En geen sauscijsjes. En geen paddestoelen. Maar dat mag de pret niet drukken. De saucijsjes vervang ik door gerookte spekblokjes, de paddestoelen door mais.

Kipfilet weer heel fijn snijden, gaar bakken met de spekblokjes. Gelukkig had ik van gisteren nog veel rijst over, want voor dit gerecht heb ik koude gare rijst nodig. Kruidenpasta erbij, donkere sojasaus (klein beetje uitgeschoten maar ja, dat kan gebeuren) en de rijst erbij. Goed opbakken en op het laatste moment de mais er doorheen roeren. Deksel op de pan, even het vuur heel hoog zodat er flink wat hitte in de pan komt, en daarna het vuur uit. De warmte zorgt ervoor dat het lekker verder suddert.

Ik vind het wel lekker, smaakt erg rokerig (maar dat hoort, en wordt versterkt door het spek en de sojasaus), een klein beetje te sterk. Doordat ik uitschoot met de saus, maar ook doordat ik de helft minder rijst heb gebruikt dan nodig was. Want dit soort gerechten worden toch altijd twee keer zoveel met een normale hoeveelheid rijst. Maar goed, Free is nog niet thuis dus ik weet niet hoe hij het vindt smaken… misschien dat ik voor alle zekerheid nog wat rijst moet maken.

Ik ga maar even alle kruidenmengsels die ik heb opmaken, om het najaar met verse spullen te kunnen beginnen.

Dit is een hele leuke mix, echt Chinees (ik weet de chinese naam niet). Kipfilet eerst maar even heeeeel dun snipperen. Het is een snelle roerbak-schotel, en de kip moet dus snel gaar zijn. Daarna in 2 eetlepels maizena “paneren”. Dat moet je echt eens proberen. Ik zou het niet te vaak willen eten, maar het geeft een heel apart effect aan vlees. Een soort zijde-zachtheid. Alsof het vlees malser wordt. Heel gek.

Beetje olie in de wok, heel erg heet laten worden, maizenakip in de pan kort roerbakken. Goed blijven scheppen, want anders bakt het aan. Als de kip lichtbruin is geworden, doe ik de kruidenmix erbij. Mmmm wat ruikt dat lekker. Alsof ik in de Wagenstraat hier sta. Chinatown Den Haag. Goed mengen, nog even kort bakken.

Eigenlijk hoort er geen vocht bij, maar omdat ik het dan wel erg droog vind bij mijn rijst, heb ik er een klein scheutje water bij gedaan. Heel weinig, geen saus, maar dat het vlees net wat aanhangend vocht heeft, als het ware.

In een van de keukenkastjes vond ik nog een ciabatta die ook heel hard op moest. En ik had tartaar liggen. Komt dat ff goed uit!

Een ui met twee teentjes knoflook en anderhalve lombok tot een pasta malen in de keukenmachine. Dat goed door de tartaar mengen.

Intussen de oven voorverwarmen. Champignons in kleine stukjes snijden en bakken tot ze geslonken zijn. Op een apart bordje leggen tot verder gebruik.

De saus is heel simpel: drie grote theelepels magere kwark mengen met twee dezelfde theelepels pittige Dijon mosterd. Goed mengen.

Kleine tartaartjes vormen van het tartaar mengsel en heel kort bakken tot ze aan weerskanten knapperig zijn, maar van binnen nog rosé. Ciabatta in vieren snijden, ieder stuk ook weer doormidden. Op iedere helft eerst een theelepel saus, een tartaartje en daarna aftoppen met wat champignonnetjes. Peper erover malen en smullen! Nou ja ik dan. Free vindt de saus helaas wat te mosterd-achtig, te pittig. Tja, je neus gaat er behoorlijk van open, zullen we maar zeggen. Volgende keer volstaat 1 theelepel mosterd…

Ik had eigenlijk vandaag weer een lekker indiaas stoofschoteltje willen maken, maar ik kwam tot de ontdekking dat ik nog aardappelschijfjes had liggen die echt vandaag op moesten.

Een lamskotelet doet het daar altijd goed bij. Heel eenvoudig: gewoon een lichte marinade van knoflook, ui en provencaalse kruiden. Lekker in laten trekken. Grillpan langzaam tot roodgloeiend verhitten, vetrandje van koteletjes op vele plaatsen inknippen zodat het niet om gaat krullen. De koteletten grillen, dat is zo’n 6 minuten per kant, misschien ietsje minder. Hangt natuurlijk af van de dikte van het stukje vlees.

Intussen grill ik de aardappelschijfjes in de oven. Probleem is dat ik van lekker knapperig houd en Free van ietwat aardappelig. Vandaag is dat dus weer eens fout gegaan in mijn voordeel. Okee, ik geef toe, het is nu wel heel erg knapperig.

Vandaag eten we pizza. Niet schrikken, dat gaat hier anders bij een gemiddeld yuppenstel. Geen pizzakoeriers voor de deur ofzo.

Ik koop twee lekkere pizza’s die de basis gaan vormen. Lekker grote pizza’s. Hoewel ik net flink schrok van de prijs bij de AH: een pizza uit de koeling kostte maarliefst 7 euro (per stuk) voor een simpele Margherita met mozzarella… Nou, voor dat geld kun je een pizza laten bezorgen. Niet gedaan dus.

De pizza gebruik ik als bodem. Daar komt dan nog vlees op (lekkere salami die ik van Dona had gekregen, op de salami pizza, en rulgebakken rundergehakt op de drie kazen pizza), in plakjes gesneden champignons, en geraspte oude kaas. Soms ben ik in een creatievere bui en heb ik meer in huis, en dan gaat er nog ui en tomaat bij.

Oven goed voorverwarmen, pizza’s even erin en daarna lekker smullen. Ooit ga ik een pizzasteen maken, om ze echt te kunnen bakken :-) Maar tot die tijd kom ik met mijn heerlijke oven ook erg dicht in de buurt van een perfect knapperige bodem.

Gisteren heb ik een zaaaalige Rendang gemaakt. Met perfecte runderstooflappen van de slager. Wauw, dat was mooi vlees. Aanbraden is dan een genot.

Even een gulden regel voor het maken van suddervlees: braad het aan in boter. Olie geeft nooit hetzelfde resultaat. Boter geeft smaak en kleur aan het vlees. Je hoeft er echt niet veel van te gebruiken, voor mijn part giet je het restje boter na het aanbraden uit de pan, maar gebruik het svp wel voor het aanbraden. Een tweede ding dat belangrijk is voor mals suddervlees is vet. Ik besef me heel goed vet vandaag de dag vogelvrij is. Maar vet in suddervlees is absoluut nodig. Je hebt natuurlijk geen enorme kwabben nodig, maar laat ajb dat kleine randje aan de stooflappen, riblappen en zeker aan de succadelappen zitten. Zonder dat vet wordt het vlees droog en kun je het beter voor schoenzolen gebruiken.

Rendang dus :) Ik braad het vlees meestal aan in ghee, dat geeft zo’n super lekker aroma. Je wordt er spontaan vrolijk van. ’s Ochtends heb ik het vlees opgezet, en gisteravond hebben we het gegeten met wat basmatirijst en komkommer. Dat is voor mijn standaarden nogal snel. Ik vind namelijk dat rundvlees minimaal een dag moet staan/sudderen. Maar goed, het vlees was zo mooi, en ik had er zo’n trek in…

Vandaag is het even snel snel, want we gaan zometeen naar een leuk concert van het Residentie Orkest. Symfonie nr. 1 van Mahler en pianoconcert nr. 21 van W.A. Mozart. Een wrappie dus maar weer, heel simpel, prachtige hamlappen van de slager, mais en thaise wokpasta erbij. Geraspte kaas op de wrap voor die de magnetron in gaat, zodat de kaas smelt. Sla op de wrap, vlees/mais spul erop, smikkelen!

Het is echt heel erg vandaag, maar Bamf en Kedua slepen de ene muis na de andere naar binnen. Gisteren ook al, maar toen was het er maar 1. Vandaag zijn het toch zeker wel 3 verschillende muizen. Ja een keer is leuk, maar goed, het rundvlees staat nu al op en er kan echt geen muis meer bij…

Als het Kedua is die de muis heeft, is het makkelijk, die rent er namelijk meteen mee naar buiten. Dan moeten we het kattenluikje wel achter hem dichtdoen om te voorkomen dat hij 20 keer met dat beestje in en uit blijft lopen. Zodra de muis dood of kwijt is, gaat hij weer op zoek naar een nieuwe die wel mee wil blijven spelen.

Bamf is te zorgzaam, en wil de muizen het liefst, na het spelen, aan ons geven. Dus in onze schoenen of een etensbakje. Het is maar goed dat ze niet in de vriezer kan komen want dan zou ze waarschijnlijk een voorraadje aan proberen te leggen. Voor de winter, zullen we maar zeggen. Maar hoe lief bedoeld ook, wij willen ze niet in huis. Zeker die natte muizen niet, die stinken al voordat ze dood zijn.

Dus Bamf moet je echt heel voorzichtig met muis en al naar buiten jagen. Niet te heftig, want dan laat ze de muis vallen. En ook niet te soft, want dan glipt ze tussen je benen door en verstopt ze de muis snel in een schoen.

Maar goed, het is allemaal eigenlijk ook wel leuk. Zou het door het slechte weer komen dat alle muizen ineens boven de grond zijn?

Het is weer herfst dus heeft Free de plank weer op zijn monitor geplakt. Waar Duc-tape al niet goed voor is.

Eigenlijk is het gewoon een gipsplaat die zo groot is dat hij de volledige lengte en diepte van Free’s enorme 22 inch monitor, met daarop een schapenvachtje geniet. Die vacht is al lekker warm, maar de warmte van de monitor maakt het nog lekkerder. ’s Zomers is het te warm voor de katten en halen we dat ding er dus maar af. Maar nu het buiten wat guurder wordt komen de katten toch al weer op de monitor kijken. Zelfs zonder die plank.

Allemaal (behalve Lockheed) vechten ze om een plaatsje. Ze staan bijna in de rij om er op te mogen liggen. Gelukkig is er altijd nog als goede tweede keus de strijkplank, waarvan ik het zomerdek (nepleer) door een winterdek (kunstbont) heb vervangen.

De katten waren vanochtend zo ongelooflijk irritant aan het doen! De hele tijd maar grommen naar elkaar. Ik slaap daar vrolijk doorheen, maar Free helaas niet. En dat maakt mij dan weer wakker. En omdat Lockheed gisteren het binnenzitten ook duidelijk zat was en de keuken onder ging sproeien, heb ik vanochtend Widget maar weer buiten gelaten. Het scheelt mij ook weer het drukke baantje van portier spelen voor de andere katten. Want Bamf komt me echt halen als ze naar buiten gelaten wil worden. En met dit weer blijven ze echt op en neer lopen.

Dat was dus om 8:00u vanochtend. Ze ging maar heel aarzelend naar buiten, het was wel duidelijk dat ze niet zeker wist of het wel mocht. En alles goed besnuffelen natuurlijk. Er was ongetwijfeld veel veranderd in de afgelopen paar dagen… Maar zojuist om 14:00u stond ze drijfnat en miauwend toch weer voor mijn neus. Veel te nat buiten, veel te koud en veel te weinig eten want al die lieve mensen in de buurt hadden nu hun deuren dicht en lieten haar niet binnen. Dus dan maar terug naar het “hoofd”baasje.

Van Dona had ik een heerlijk stukje brie gekregen, dus daar moest ik gewoon wat mee doen. Biefstuk met Brie is een hele leuke combinatie. De brie kan prima de roomsaus vervangen. Of toevoegen, want ik maak zelden een sausje bij de biefstuk. Als het vlees een goede kwaliteit heeft, vind ik saus overbodig. Maar goed, dit was C1000 biefstuk.

Ik heb laatst nog gelezen dat een biefstuk bakken een kunst is. Ja dat zal best, maar het is ook best makkelijk. Wij houden van een redelijk rauwe biefstuk (rare), met een knapperige buitenkant. Boter is belangrijk volgens mij. Je hoeft er niet veel van te gebruiken, maar het geeft die heerlijke smaak aan het vlees die onvervangbaar is. Klein beetje olie verhitten in de pan, vuur goed hoog, ik gebruik de wokpit. Als de olie goed heet is en de biefstukken op kamertemperatuur, dan een klein beetje boter in de pan laten smelten tot het bruist. Versgemalen peper over het vlees en dan snel in de pan. Laten liggen tot er druppeltjes op de bovenkant komen, dan omkeren. Meteen een dun plakje brie erop leggen, heel kort laten bakken en dan deksel op de pan, vuur uit. Dit gaart de biefstuk verder, en omdat ik van een rauwe biefstuk houd luistert dit nogal nauw. Maar de brie moet tijd hebben om te smelten en dat lukt niet met de biefstuk uit de pan. Zodra de brie gesmolten is, vlees uit de pan en op een bord laten rusten.

De aardappeltjes zijn gewoon weer aardappelpartjes uit de oven. Hetelucht maakt ze lekker bros, de grill geeft ze die heerlijke knapperigheid.

Tja geen groenten vandaag, ik moet morgen nodig weer eens boodschappen doen.

Onze katten zijn over het algemeen heel erg voorzichtig met brandende kaarsen. Ze zijn er ook wel aangewend, want met deze gure dagen brand ik er vele en ze staan overal door het huis. Het blijft natuuurlijk een risico, maffe huisdieren en kaarsen.

Maar zo voorzichtig als ze zijn wanneer ze het kaarsje zien, voor katten is “uit het oog” echt “uit het hart”. Ik heb een kaarsje op mijn bureau staan met geurende was erboven. Kedua doet de hele tijd tijd voorzichtig… draait zich om… en doopt de punt van zijn staart in de was. Tja wat doe je dan he? Meteen proberen zoveel mogelijk af te vegen (hij heeft het gelukkig niet eens door), maar de was stolt heel erg snel. Katten vinden het meestal niet zo leuk als je uitgebreid aan hun staart gaat zitten plukken, dus alles er een beetje uitpluizen schiet niet op. De standaard remedies tegen kaarsvet (diepvries of strijkbout) zijn ook niet zo’n goed idee. Nou ja hij heeft er geen last van dus zo drastisch als vacht afknippen zal denk ik niet hoeven. Het komt ergens wel goed uit. Hij stonk enorm omdat hij net van de kattenbak afkwam… maar nu ruikt hij heerlijk naar lelietjes van dale…

Het is zo koud en regenachtig buiten, dat een verwarmende winterschotel wel weer op z’n plaats is vandaag. Ik vrees dat dat komende maanden nog wel vaker het geval zal zijn. Bij de slager heb ik rundergehakt gehaald. De laatste tijd haal ik steeds vaker mijn vlees daar, het is een geweldige slagerij, en dat lamsvlees…! Fantastisch. En aangezien de C1000 op het ogenblik alleen maar waardeloos, slechtuitgebeend, verre van vers vlees in de winkel heeft liggen (hoezo: Geen Fratsen?? Gewoon groen vlees eten ofzo?) is het niet moeilijk om wat meer geld uit te geven.

Het is een genot om dit gehakt op te bakken met een gesnipperd uitje en ghee. Een prachtige magere massa, fijngemalen, ruikt al heerlijk. Vindaloo-pasta erbij, maar omdat het het laaste restje is, maak ik alles op… en daarna proeven.

Oeps! Veeeeeel te heet, zelfs voor onze begrippen. Tomatenstuff erbij, maar het helpt niet veel. Kijk heet is lekker en zeker met deze koude dagen. Maar te heet… je moet het wel kunnen proeven. Een van de manieren om de hitte wat te verzwakken is suiker, dus doe ik er een lepel suiker bij. Mja, het is nu wel minder heet, maar ook wel zoet. Ik beschouw de Vindaloo dus eigenlijk als mislukt… maar als we hem uiteindelijk opeten (met kikkererwten en rijst natuurlijk) is die zoete smaak toch wel lekker, samen dat hele zurige. Het is bijna Chinees, zoetzuur en een “vieze rode saus”, zoals Free dat zo mooi noemt :-)

Wij geven onze katten drugs. Ja schokkend he? Nou wees gerust, het is volledig ongevaarlijk. Nee, dat is niet waar, het is zeer gevaarlijk… voor de katten-baasjes. Want een kat die helemaal maf is van de catnip, kan een lief aaiende hand aanzien voor een paarse muis met gouden stipjes.

Onze katten gaan heel verschillend met de catnip om. Widget gaat er meestal gewoon bij of op liggen. Meer nog erbij dan werkelijk erop. Een beetje eraan sniffen, heel “sophisticated”, niet dat uitbundige, volkse gedoe.

Bamf is iets anders. Die gaat er als een broedkip bovenop zitten. Haar hele buik plat op de catnip. Zij gelooft in de opnemen-via-de-vacht methode. Vooral toen ze zwanger was leek het heel erg alsof ze haar ongemakken verlichtte door maar fulltime op de catnip te liggen. En ook nog toen de kittens er waren. Die kregen de catnip letterlijk met de moedermelk naar binnen. Vandaar dat Kedua zo super-relaxt is.

Kedua is de macho man natuurlijk, en doet niet aan dat lieve-liggen-op-de-catnip. Nee van hem een wat aggressievere aanpak: verscheuren dat ding!

Last but not least Lockheed. Die gaat zelden aan de catnip, je hebt als oma natuurlijk een standaard om hoog te houden. Je mengt je niet onder dat lage volk om je zomaar aan die drugs te vergrijpen. Nee. Maar als ik de catnip zak bij haar in de buurt leg, dan wil ze hem, als niemand kijkt, nog wel eens bruut nemen. Beter vindt ze het als ik haar het spul puur geef. Een theelepeltje losse catnip gaat er in als koek. Daar kan ze uren heerlijk op spacen. Wel in haar eigen ivoren torentje hoog in de kast achter me natuurlijk. Waar niemand haar kan storen. Behalve wanneer Free een paar dagen weg is, dan verwaardigt ze zich wel om op de grond in de woonkamer uit haar dak te gaan. Zolang we maar niet te nadrukkelijk kijken.

Ik moet er wel bij zeggen dat onze catnip zak een kat-vriendelijk formaat heeft. Dus niet zo’n klein rottig jute zakje dat je bij dierenwinkels koopt en dat wel kapok maar geen catnip bevat, hoe groot ze dat er ook op zetten. Ja er is wat catnipessence op gesprayd. Geen kat die daaaar naar om kijkt.

Nee, onze catnipzakjes zijn zelfgemaakt, gevuld met goede kwaliteit catnip. Klein begonnen, maar de huidige zak heeft de lengte (en breedte) van een kleine kat. Bamf kan er met haar hele buik op liggen. En hij is gemaakt van dubbel stevig katoen, 3-dubbel gestikt, en heel handig: voorzien van een drukknoopsluiting waardoor de catnip bijgevuld kan worden.

Na enig gebruik is het witte katoen viesgroen geworden, maar de katten vinden het er alleen maar leuker op worden. Ze rollen er met hun hele lichaam overheen, kunnen hem in hun voorpoten nemen en hem met vier poten tegelijk verscheuren, nou ja proberen, want dat ding is echt ijzersterk.

En daarna natuurlijk heeeeerlijk spacen. Ze zien ze dan duidelijk vliegen, reageren op niet-zichtbare dingen (voor ons althans), ogen op half zeven, en op een gegeven moment slapen ze hun roes uit, om daarna weer helemaal fris en monter te zijn… en geen enkel oog meer te hebben voor de catnip.

Katten kunnen nooit teveel catnip hebben. Als ze genoeg hebben gehad, negeren ze het. Blijf je het ze opdringen, dan werkt het gewoon niet meer. Heel handig, zo’n drugs-regel-systeem.

Het is echt een wonder, Widget is nog steeds binnen :-) We hebben vandaag erg voorzichtig gedaan, de woonkamer wel ff luchten, maar Widget dan in de voorkamer houden enzo.

Ze zit wel heel veel voor de keukendeur, heel erg zielig doen dan he. Want ja, ze mist nu al een paar dagen haar ‘dates’ met die lekkere kater van de buren. En haar territorium wordt nu vast weer ingenomen door dat sekreet van een paar huizen verderop :-) Erg dat ze het vindt!

Maar we zien gelukkig ook dat ze enorm opknapt. In onze ogen dan. Was ze een paar dagen geleden nog een wilde boskat, nu is ze alweer lief en sociaal. Af en toe. Ze likt onze voeten weer droog als we uit de douche komen, ze komt lekker een knuffel halen en komt zelfs weer naast me in de stoel liggen slapen.

De catnip helpt ook wel mee. Daar kan ze uren op liggen slapen.

Maar op een gegeven moment vindt ze de visite en alles toch te druk worden en trekt ze zich even terug onder de strijkplank, in plaats van erop.

We hebben Widget vandaag maar weer eens een dagje binnen gehouden. Het is de bedoeling dat ze een week binnen blijft. Waarom? Om haar weer even wat socialer te maken.

Het is grappig om te zien dat wanneer de katten dicht bij elkaar “opgesloten” zitten, ze na de eerste onenigheid, zich wel aan elkaar aanpassen en ook naar ons een stuk liever worden. Kedua niet natuurlijk, die is altijd al lief. Maar bij Widget is dat nog het meest te merken. Als ze een enorm territorium heeft, heeft ze geen interesse meer in ons. Ze komt thuis om ff snel te eten. Krijgt ze niet snel genoeg eten, dan gaat ze naar haar andere part-time baasjes. Ze heeft minimaal 1 ander “woon”adres: vaak stinkt ze flink naar shag en wij roken allebei niet. En Widget ook niet :) Ergens ben ik wel benieuwd bij wie ze dan is.

Als we haar een paar dagen binnen houden is het verschil meestal goed te merken. De eerste dagen is het echt oorlog, met ons en met de andere katten. Al doet ze super lief als we bij de buitendeur staan. Of we haar alsjeblieft buiten willen laten, ze is zo’n lief katje, hoe kunnen we haar dat nou weigeren? Maar dat doen we en dat vindt ze duidelijk niet leuk. Grommen, blazen, klagen. Is ze een paar dagen binnen, dan went ze weer. Ze is dan weer knuffelig en zelfs speels en doet een stuk relaxter tegen de andere katten.

Het is de kunst om haar ook werkelijk binnen te houden. Katten zijn vindingrijk en vooral Widget is een expert in ontsnappen. Zondag zijn mijn allerliefste schoonouders hier en dan zal het helemaal moeilijk worden: ik moet dan altijd de deuren open hebben vanwege de sigarettenrook. En als er dan zoveel mensen in huis rondlopen, doet er allicht iemand op een verkeerd moment een verkeerde deur open… en weg is Widget. Die gaat dan een paar dagen buiten zitten mokken.

Vandaag even de restjes van de afgelopen week op eten. Er was nog flink wat rijst over, en aardig wat shoarma. Wat doe je dan? Je bakt de rijst op met de shoarma. Soort nasi goreng ala shoarma dus :) Niet veel bijzonders of culinairs aan. Wel heel erg lekker.

Wat ik zo opmerkelijk vind is: als je de rijst en het vlees apart doet, is het een normale hoeveelheid. Maar… zodra je de rijst en het vlees door elkaar gaat bakken, zoals bij een nasi goreng of een biryani, dan is het opeens twee keer zoveel. Is dat de wet van samengevoegde pannen? Probeer het maar eens uit, het is echt heel vreemd.

Vanmiddag een behoorlijk pittige werk-shift gehad, dus ik had wel weer behoefte aan een eenvoudige maaltijd. Wraps dus :-)

Ik had nog kipfilet die op moest, een klein blikje mais, botersla, fajitamix (ja erg he, Cilfa die een kant-en-klare kruidenmix gebruikt… bel de krant! … maar het was zonder kunstmatige troep.) en natuurlijk tortillawraps. Oja, en natuurlijk een pepertje. Maar dat spreekt bijna voor zich.

Kip in hele fijne stukjes snijden, snel wokken tot het mooi goudbruin is, dan de mix en een half theeglas water erbij. Blikje mais (nou ja zonder het blik dus) erbij, roeren, klaar. De wraps warm ik altijd op in de magnetron, ook al staat er vaak op de verpakking dat dat niet kan. We zijn er nog steeds niet dood van gegaan, en ze smaken prima. Natuurlijk is een wrap die knapperig uit de oven komt ook heel erg lekker, maar dat is totaal anders.

De wrap nuke ik dus, daarna bedekken met sla, strookje kipmengsel erop, op de burrito-manier opvouwen en jammie. Nadeel is dat zodra eindelijk mijn wrappie gemaakt heb, die van free alweer op is, en ik dan eigenlijk weer de volgende moet maken… er komt een dag dat ik mijn lief ga leren hoe de magnetron werkt :)

Niet een van de meest logische combinaties, maar de shoarmabroodjes van gisteren waren zo goed bevallen dat ik nog een batch heb gemaakt, als lekkere knabbel. Voor de variatie heb ik er een gesnipperd sjalotje doorheen gedaan, maar Frederique vond ze zonder toch lekkerder. Volgende keer beter :)

De ajam paniki was super eenvoudig. Gewoon een ajam paniki boemboe (de Koningsvogelboemboes vinden wij heel erg smakelijk, of ze authentiek zijn weet ik niet) opbakken, kip erbij, santen erbij, ietsje teveel vandaag, maar ja is ook wel lekker. Vooral de saus was heerlijk met het brood.

Ik geloof dat we storm krijgen. Of in iedergeval een flinke hagelbui ofzo. De katten zijn hier allemaal (nou ja alledrie, want Widget is buiten) helemaal door het dolle. Zelfs Lockheed, die meestal haar mooie maffe hoofdje koel houdt, is opeens super speels.

Ja ik heb ik geen tijden zo gelachen om haar spelen. En dan merk ik weer dat zij echt de behendigste is van allevier. Met 1 pootje weet ze een rietje op te pakken, nou dat zie ik Kedua dus niet zo makkelijk doen.

Volledig wild rent ze op en neer in de vensterbank, op de plank natuurlijk, de vensterbank zelf is voor het “lagere” volk. En dan grijpt ze met twee poten aan weerskanten van de plank naar beneden, springt weer naar de andere kant, wankelt op het randje en weet zich dan nog net te redden. Bamf is niet veel beter: die loopt al de hele dag maf te doen. Ook zij kan Kedua’s beroemde “Cartoon-walk” doen, maar dan met een (letterlijke) twist: ze draait daarbij rondjes. Ooit wel eens een kat zien rennen op de plaats en tegelijk draaien? Tranen van het lachen.

Kedua pakt het grootser aan. Die dendert door het hele huis, van achter in de tuin, tot voor in de vensterbank. Een enkele maakt hij de fout door onbezonnen een etage hoger in de vensterbank te springen, om dan hardhandig door Lockheed terug gemept te worden. Ja ze mag dan een maffe bui hebben, het moet niet te gek worden.