Omdat Sinterklaas weer in ons land is, moesten we gisteravond eigenlijk onze schoen zetten. Maar? daar gaat zo weinig in! Daar heb ik wat op gevonden: ik heb de oven gezet. Heel simpel: 3 sinterklaasliedjes zingen voor de oven, je stopt er een wortel, een boterham voor het paard en een mooie tekening in voor de Sint. Lekker gaan slapen. En? de volgende dag zit de oven vol met heerlijke verse kruidnootjes en twee pepernotenletters.

Voor mensen die het ook willen proberen heb ik hier het recept:

300 gr. zelfrijzend bakmeel 140 gr. bastertsuiker (vind ik erg veel, 100 gr. is genoeg) 150 gr. boter op kamertemperatuur 2 el speculaaskruiden (ik zal later een recept hiervoor posten) 5 el melk 2 el stroop

Meng alle droge ingredienten door elkaar. Ik maak het deeg in de keukenmachine, dus doe ik daar alles bij elkaar in. Omdat ik geen melk in huis heb, maar wel magere melkpoeder heb ik 3 el. melkpoeder gebruikt en 5 el water. De stroop moet volgens mij wel een suikerstroop zijn, geen appelstroop. Het oorspronkelijke recept bevat maar 3 tl. speculaaskruiden, maar dat vind ik wel erg weinig. Je kunt het deeg gewoon proeven terwijl je het maakt, dus kijk maar wat je zelf lekker vindt.

De machine lekker laten kneden, en binnen een paar minuten heb je een prachtig droog, glanzend deeg. Dat laat ik dan minimaal een uur in de koelkast rusten. Intussen verwarm ik de oven voor op zo?n 175 C. Ik heb zo?n grote 90cm oven en gebruik meestal de hetelucht functie, dus ik heb geen idee welke temperatuur je voor een gewone oven moet gebruiken. Ook zoiets denk ik (heteluchtovens zijn meestal heter, maar omdat mijn oven zo groot is heft dat elkaar weer op).

Deeg uit de koelkast halen, bakplaat invetten en kleine bolletjes ter grote van een knikker draaien. Geef ze flink de ruimte op de plaat, want ze verdubbelen in grootte! Ik druk ze allemaal een beetje in, dat springt in de oven weer mooi luchtig omhoog.

Bakplaat in de oven, daar laat ik ze 17 minuten in bakken. In de tussentijd vul ik de tweede bakplaat. Die gaat de oven in zodra ik de eerste eruit haal. De pepernoten schep ik van de plaat met een pannenkoekmes en laat ze op een bord afkoelen.

De toevoeging van stroop kende ik nog niet, maar dat maakt ze super knapperig. Het kan zijn dat ze nog wat zacht zijn als ze uit de oven komen, maar dat moet verdwijnen zodra ze afkoelen.

Je kunt ze ook wat voller en meliger laten worden door ipv stroop een eierdooier en een gedeelte bloem ipv. zelfrijzend bakmeel te gebruiken.

Sinds gisteren is de Goedheiligman weer in ons kikkerlandje! De hoogste tijd dus weer om daar wat mee te doen.

Ik kreeg zojuist een geweldig link, de Sint houdt namelijk ook een weblog bij. Fantastisch, kan ik iedere dag lezen wat hij doet en denkt. Het adres is: Sinterklaas.web-log.nl.

Gisteravond ben ik voor het eerst sinds jaren weer eens naar een concert van het Residentie Orkest in de Anton Philipszaal geweest. Voor Frederique was dit de eerste keer naar een echt klassiek concert. Hij viel met zijn neus in de boter, dit concert bevatte mijn twee favorieten: Mozart (in het algemeen) en Mahler (symfonie nr 1). Voor hem was het ook een mooi programma omdat het zo verschillend was.

Mozart pianoconcert nr. 21 ken ik natuurlijk uit mijn hoofd. Voor Free was dat moeilijker, hij houdt niet zo van dat gepingel (op de CD). Maar live is dat zo anders… het geluid vervloeit dan meer tot 1 geheel, iets wat ik normaal ook al hoor, maar toch voor veel “klassieke beginners” moeilijker in het gehoor lijkt te liggen. De cadenzen vond ik wel apart: die van het eerste deel vond ik richting Bach neigen, en die van het derde deel kwam op mij heel modern over, een mooie overgang naar Mahler als het ware. Maar dat is puur mijn invulling ervan, het kan heel anders bedoeld zijn.

Gelukkig vond Free dit al erg mooi. Hij is heel erg op geluid georriënteerd en wat dat betreft is de Anton Philipszaal smullen geblazen. Zeker waar wij zaten, eerste rang, op het front-balkon in het midden. Perfectere combinatie van uitzicht en maximale geluidskwaliteit is er geloof ik niet. Volgende keer wil ik weer daar zitten (en er komen volgende keren, dat is wel duidelijk).

In de pauze even op adem komen, capuccino drinken en ons voorbereiden op het volgende werk. Mahler, symfonie nr. 1. Bij allebei is de dirigent trouwens Jaap van Zweden, en dat voorspelde al veel goeds voor Mahler, aangezien hij een gedegen Mahler basis in het Concertgebouw Orkest heeft meegekregen.

Bij de eerste klanken van het eerste deel sprongen bij mij de tranen in mijn ogen en koude rillingen liepen over mijn hele lichaam. Ik heb al zo lang deze symfonie live willen meemaken, door een goed orkest, met goed geluid en een goede dirigent… en dit was het nu. Die traantje droogden snel op, maar de rillingen bleven.

Het was in 1 woord “Waanzinnig”. Fantastisch mooi. Tot 3 jaar geleden had ik nog een cassettebandje met een uitvoering van deze symfonie door het Concertgebouw Orkest olv. Haitink. Dat bandje was op het laatst helemaal grijsgedraaid, als kind was ik er verzot op. En die versie is ook mijn absolute Mahler topversie (en dat wordt niet alleen door mij zo gezien) maar wat ik hier in het Residentie Orkest hoorde kwam daar erg dicht in de buurt. Ik ken deze symfonie natuurlijk oook heel goed, doordat ik hem zelf gespeeld heb, vroeger.

De gehele symfonie kwam nu op mij over als een droom, het was gewoon onwerkelijk zo mooi als het was. Maar het mooiste vond ik eigenlijk nog in het eerste deel, het moment dat de grote trom er voor het eerst bij komt. Free slaakte een kreetje van verbazing, zo laag was de bastoon, zo voelbaar. Zo oprecht was zijn reactie… het is fantastisch om dit samen met hem te mogen beleven. Want het was voor hem een openbaring, die veelvoud aan klanken, en vooral de dynamiek in volume en ook tempo. Hij was er helemaal van ondersteboven. Na thuiskomst zijn we ook meteen het bed in gedoken. Geen muziek luisteren, zelfs geen computer, om er maar zo lang mogelijk van te kunnen blijven genieten.

Het waterbakje is hier altijd een bron van plezier voor Kedua. Dat onze katten niet echt bang zijn voor water, wisten we al. Dat hebben ze echt van hun oma, Lockheed. Die stond als kitten al bij mij onder douche. Lekker met water spelen. Ook leuk, het geluid dat blote voeten op natte tegels maken. En nog leuker: het geluid dat baasjes maken als je dan met je nagels uitgestoken op die blote voeten jaagt.

Widget ontwikkelde een andere soort natte-voeten-fetish: als ik uit de douche kom met nog vochtige voeten, moet en zal zij ze drooglikken. Nou ja, proberen dan. En daarna gaat ze er helemaal overheen rollen en kan ze er echt helemaal gek van worden, alsof het catnip is. Niet zo prettig voor mijn voeten, dat laatste, als je weet hoe ze met de catnip omgaan.

Kedua doet het wat voetvriendelijker. Als er water in de waterbak zit, slaat hij dat er uit. Er is, naar zijn mening denk ik, niks zo lekker als water met zelfgemaakte bubbeltjes. Zelf opgeklopt water, zegmaar. Dus: voordat hij gaat drinken slaat hij stevig met zijn poot in het water. Meerdere keren natuurlijk. Daarna likt hij zijn pootje droog en kan het echte drinken uit ? het nu nog maar weinig water bevattende ? drinkbakje. Ik heb dat nu ook maar in het raam gezet, in de hoop dat hij tijdens dat gespetter meteen eventjes de ramen zeemt. Helaas :(

Ik moest vandaag onverwachts ’s avonds werken ipv ’s ochtends omdat ze vanochtend zo nodig een koperen pijp de grond in moesten drillen voor het huis (voor de waterleiding). Dat betekent dat ik dus ook opeens rekening moet gaan houden met het eten: ofwel voor 6 uur gekookt en gegeten hebben, ofwel Free laten koken. ’s Middags was ik nogal lui en kwamen Hans en Dona onverwachts met Bertus langsvliegen, dus ’s middags koken schoot er bij in. Dan Free maar laten koken.

Pannenkoeken. Free kan best goed koken, maar een van zijn absolute sterkste punten is zijn wel pannenkoeken. Waar ik iets al als een pannenkoek beschouw als het gemaakt is van een beslagje van water en meel, heeft hij de kunst van het pannenkoekenbakken geperfectioneerd. Alle ingredienten zijn natuurlijk strict geheim, maar uiteindelijk creeert hij een prachtig romig mengsel dat een werkelijk geweldige, dunne, zachte, aan de randjes iets knapperige pannenkoek oplevert. Op verzoek bak hij ze ook met ontbijtspek en oude kaas, mjammie. Ik heb heerlijk kunnen smullen tijdens mijn pauze en na het werk. Eigenlijk moet ik maar vaker ’s avonds gaan werken en hem dan laten koken…

Eergisteren heb ik een heerlijke grote pan Vindaloo gemaakt, die we gisteren en vandaag op hebben zitten smikkelen. 1 kg runderlappen, lekker in de aanbieding bij de C1000. En dan maar sudderen, superzacht en lang. Dat is belangrijk hoor bij rundvlees. Er zijn zelfs theoriën dat je al het vlees het beste heel langzaam gaar kunt laten worden, dus geen aanbraden meer. Nou, of dat waar is weet ik niet, het zal wel, maar daar heb ik het geduld niet voor.

Een grote gietijzeren pan vol met uit elkaarvallend rundvlees in een heerlijke saus. Wat wil je nog meer? Gewoon al een stukje brood erin soppen is zalig. Kikkererwten erbij om het wat meer body te geven, maar dat doe ik wel pas vlak voordat ik het vlees ga eten, anders vallen die ook helemaal uit elkaar. We vinden die juist zo lekker als ze nog net wat beet hebben. Ik had nog tomaten van die grote tas van Reinier over, dus de saus bestaat puur uit gesmoorde tomaten en het vocht dat uit het vlees komt. Geen water toegevoegd en een rijke saus dat het is! Geweldig. Dat is het grote genieten, dit vind ik nou echte winterkost.