We zijn er achter gekomen hoor, hoe Widget met zender en al door het luik gegaan is. Eigenlijk heel simpel. Er zit een tunnel in het luikje, voor je tegen het echte plastic klepje aankomt. De infrarood sensor zit helemaal aan de buitenkant van het kattenluik. Wat Widget dus deed was dit: Komen aanlopen, zender registreert en luik gaat op slot. Maar… ze gaat met haar hoofd alvast in de tunnel, met haar neus tegen het klepje aan. Sensor registreert geen zender meer, ook omdat ze met haar hele lichaam het zendertje om haar nek blokkeert, vervaltijd van 2 seconden verstrijkt, en klep gaat van het slot af en Widget kan doorlopen. Ingenieus.

Dit konden we gelukkig goed aanpassen. De op slot tijd is te rekken tot 20 seconden, en dat is lang voor een kat. Moet je heel lang stil met je kop in die tunnel blijven zitten hoor! En iedere keer dat ze beweegt (er even uitkomt) wordt de tijd verlengd. Verder hebben we aluminium folie op de bodem van de tunnel geplakt, zodat de IR stralen gereflecteerd worden als ze erin is.

Dit werkt nu, maar we hebben het buitenluik een paar dagen dichtgehouden, om wat zekerder te zijn.

Op Eerste Kerstdag hebben we voor het eerst het buitenluik opengezet, en dat leek ook allemaal goed te gaan… tot vandaag.

Widget is nog binnen, maar het had niet veel gescheeld. Ik liep net naar de keuken, en zag Widget voor het luikje zitten, en Kedua aan de binnenkant van het luikje… met zijn neus er helemaal doorheen. Dat kan helemaal niet, het klepje zat niet aan deze kant, het was foetsie. Dat is slecht nieuws. Meteen Widget weghalen, Kedua weghalen en op zoek naar de plastic klep. Die lag halverwege de keuken, en moet er dus met flinke kracht uit geschoten zijn. Wat is nu het geval? Om het schoonmaken te vergemakkelijken is de klep met een makkelijk klik-systeem te verwijderen. Het kapje waar dat onder zit, heeft nogal veel speling. Als je hard duwt, schiet het klepscharnier uit het kattenluik. Je moet weliswaar heel hard drukken, maar die situatie krijg je wel als je twee katten tegenover elkaar zet met een klep ertussen… die gaan flink naar elkaar slaan, vooral Widget (zeer gefrustreerd) naar Kedua.

Het afdekkapje is nu aan twee kanten vastgeplakt met Duc-Tape, maar echt handig is het niet. De batterijen enzo zijn zo niet zo toegankelijk. En de boel echt stevig afsluiten gaat niet omdat het makkelijk verwijderbaar moet zijn.

Pff… het is nog niet makkelijk om je kat binnen te houden!

[photopress:Kerstkaar2004_small_1.jpg,full,centered]

Het nieuwe kattenluikje is geinstalleerd. We hebben uiteindelijk gekozen voor het inbouwen in de binnendeur. De keuken is dus in feite een “Katten-Sluis” geworden.

Alles werkte, alleen de Widget ontbrak nog. Die was lekker een paar dagen skiën in Oostenrijk ofzo. Tegenwoordig zijn we meestal niet meer zo panisch als ze een dag of wat niet binnen komt. Maar in deze periode rond de kerst… Precies de tijd waarin we haar kwijtgeraakt waren, dus als nu een dag of 4 weg is, gaat het bij ons wel kriebelen. Maar gelukkig, gistermiddag kwam ze vrolijk aanhobbelen. Lekker sjaggo, zoals altijd.

Ze komt eigenlijk alleen hier om te eten. Of om even op te drogen, tukkie doen, en weer weg. Als het eten niet snel genoeg geserveerd wordt, gaat ze er ook weer vandoor. Ze heeft immers genoeg mensen in de buurt die haar graag vertroetelen en echt eten geven, in plaats van die saaie gezonde brokjes.

Dat was gisteren ook haar plan. Helaas dachten wij daar anders over. Lekker binnen laten komen (buitenluikje meteen dicht), tot rust laten komen, haar het nieuwe luikje laten zien… toen kreeg ze al argwaan. Zij is wel veel sneller in het nieuwe luikje gebruiken dan de andere katten. De andere katten hebben er aan moeten wennen, maar Widget doet alsof het nooit anders is geweest.

En dan… het bandje om. De zender is nog best groot en zwaar (85 gram), het bandje heel erg stevig, goed afgewerkt. Ze lijkt meteen haar vacht flink op te zetten om het bandje maar zo wijd mogelijk te laten zijn bij het aanmeten. Dat moet dus nog even bijgesteld worden, wat ze niet leuk vindt. En dan de grote test: Widget voor het luikje zetten. En ja, het gaat op slot. Al vanaf een grote afstand. En als ze er voor blijft zitten, blijft het op slot. Diverse posities geprobeerd, alles werkt. Mooi.

Met een gerust hart zetten we het buitenluikje weer open, ik hang een papier op de keukendeur dat Widget de keuken niet in mag (misschien houdt ze zich er aan) en we gaan verder.

Even later vraag ik: “Waar is Widget?” Hele huis doorzocht… En nog een keer, en nog een keer. Geen Widget. Ook niet ergens verstopt, of bij de bovenburen. Op een of andere manier is ze toch door het luikje gegaan. We weten niet hoe, maar het is wel balen. Ten eerste weten we nu niet zeker of het wel werkt, en ten tweede waren we bang dat ze buiten het bandje met het zendertje zou lozen, en die dingen kosten ?30,-!

Vanmiddag echter kwam ze drijfnat door de regen weer naar binnen rennen… met haar bandje en zendertje nog om. Wij helemaal blij.

Het buitenluik zit nu ook weer dicht, eerst maar eens goed in de gaten houden of ze inderdaad met zender en al door het binnenluik weet te komen.

Ze blijft hoe dan ook tot na Oud en Nieuw lekker binnen :)

k heb van mijn lief voor mijn verjaardag een kattenluikje gekregen, een nieuwe. Om Widget binnen te kunnen houden en tegelijkertijd de andere katten naar buiten te laten gaan.

Het is een Staywell 500, infrarood ding met zender. Er zit bij dit zeer prijzige apparaat maar 1 zendertje, en losse zendertjes kosten maarliefst 30,- per stuk. Dat is natuurlijk te gek, zeker omdat de katten die zenders (die nog best flink van omvang zijn, al zijn ze voor IR een stuk kleiner dan de radiografische en de magnetische zenders) buiten zeer zeker tig keer zullen kwijtraken. Een bandje zónder zender raken ze al in no-time kwijt. Als we ze dus allemaal een bandje met zendertje geven, kost ons dat een fortuin en blijft het dat ook kosten, geen goed idee dus.

Maar? We willen alleen Widget binnen (kunnen) houden. Dus als we zo denken hebben we maar 1 zendertje nodig (dat erbij geleverd wordt), en blijft dat bovendien binnen. Moet het mechaniek wel omgebouwd worden, maar dat is wel aan Free besteed.

Eerst maar eens onder de motorkap kijken: geweldig, het werkt op een mechanisch motortje, dat is een pluspunt. De twee draadjes omwisselen, en de boel reageert zoals wij willen. Tot zover kinderspel, had ik zelfs nog gekund?

Maar dan wordt het moeilijk: Het palletje dat het luikje nu tegenhoudt zit aan de binnenkant (het kattenluikje is immers ontworpen om vreemde katten buiten te houden, ipv een maffe kat binnen), en dat kan niet zomaar naar de buitenkant omgewisseld worden. Daar moet een nieuw scharnierding voor gemaakt worden en dat is even een priegel- en preciesiewerk.

We hebben twee alternatieven: 1) Het luikje omdraaien en de kant die normaal binnen zit, nu buiten laten zitten. Dit is de makkelijkste oplossing, maar dan moet er een waterdichte afschermingskap worden gemaakt die de batterijen enzo beschermd tegen de weersinvloeden. 2) Het nieuwe luikje in de binnendeur stoppen (van de gang naar de keuken) en het oude luikje in de buitendeur laten zitten. Nadeel is dan tweevoudig: we slopen infeite nog een deur, en als Widget binnen is, moet de keukendeur steeds dicht blijven.

We (=Free, ik denk alleen maar na) gaan eerst maar eens een nieuw mechaniekje proberen te maken, op de andere oplossingen kunnen we altijd nog terugvallen.

Wordt vervolgd?

Vandaag is het 4 weken geleden (geloof ik) dat we met de pilletjes voor Lockheed zijn begonnen. En ik begin nu toch echt een verbetering te zien. Ik was al gewaarschuwd dat het heel lang zou duren voor er echt verandering zou zijn, maar als het dan toch komt is dat wel heel er prettig.

Lockheed is de laatste dagen weer heerlijk knuffelig. Naar Free toe is ze nog altijd erg bitchy, ze moet niks van hem hebben. Af en toe een aai van hem krijgen is best, maar alleen als zij dat goed vind. Het maffe is dat als ze het dan goed vindt, en ze wordt door hem geaaid, zit ze wel meteen te kwijlen, zo lekker vindt ze het.

Het lijkt er zelfs op dat ze om het pilletje (een halfje per dag) komt vragen als ze dat ’s avonds nog niet heeft gehad. Tja, kan ik me goed voorstellen, want dat gaat vergezeld met een lekker stukje vlees. Een heerlijke traktatie die ze niet aan haar voorbij wil laten gaan.

Ze ligt nu ook niet alleen meer in haar “penthouse”, maar ook op de strijkplank. Ja, die strijkplank waar ze eerder bijna niet overheen durfde te lopen. Dat is maar goed ook, want de andere katten hebben haar luxe “base-of-operations” ontdekt en dat is dan ook een waar paradijsje: twee mandjes over twee verdiepingen, etensbakje (met brokjes), water, lekker hoog en warm, goed uitzicht, veilig, en nu ook een kattenbakje.

Het moeilijke met Lockheed is dat ze wel vaker een bui heeft waarin ik denk dat ze weer wat socialer wordt. En altijd valt ze weer terug. Maar ze was zo’n fantastisch beestje, in Amsterdam. Dus hoop ik graag dat dat weer terug aan het komen is.

Bij Sinterklaas hoort natuurlijk Speculaas. Het is nu even niet zo’n vrolijke tijd, door het overlijden van Rogier, maar het leven gaat ook door. Dus heb ik vanavond een lekker troostende bakplaat vol speculaasbrokken gemaakt. Een erg geslaagd recept!

250 gram zelfrijzend bakmeel 100 gram boter 150 gram donkere bastertsuiker 2 el speculaaskruiden 1 el gemberpoeder snufje piment 4 el melk (of zoals ik heb gedaan: 4 el melkpoeder en 4 el water) Beetje water om het deeg samenhangend te maken

Meel zeven, suiker en specerijen toevoegen. Boter er snel doorheen kneden tot het een korrelig deeg is. Melk (en water) erbij tot het een soepele, iets droge deegbal is. Het deel in de folie in de koelkast een half uur laten rusten. (Nog beter is het om dit een nacht te doen) De oven voorverwarmen op 170 graden, ruime bakplaat invetten en de deegbal uitrollen tot ongeveer 1 cm dik. Zorg dat er genoeg ruimte is, want het spul gaat nog rijzen. Bestrijken met een losgeklopt eitje en evt. amandelen erin drukken. De speculaas zo’n 45 minuten laten bakken in het midden van de oven. Daarna af laten koelen. Pas als het helemaal afgekoeld is, is het helemaal knapperig. In stukken breken… jammie!

Het is morgen 3 weken geleden dat we begonnen zijn met Lockheed Clomicalm tabletjes te geven. De eerste twee weken was dat iedere dag 1 heel pilletje. Maar ik had toch heel erg het gevoel dat het net wat teveel was. Dus zijn we vorige week overgegaan op een half tablet.

Het is wonderwel super makkelijk om haar die pil te geven. Niks ellende, niks dwingen. De eerste tijd at ze het pilletje zo op. Maar ze heeft nu liever iets van vlees erbij, dus stop ik het in een klein stukje leverworst. Vindt ze zalig. Volgens mij werkt het wel. Ik heb nog niet gemerkt dat ze sproeit, en dat is al heel wat. Alleen werd ze vorige week opeens onzindelijk. Probeerde ze op mijn breiwol te gaan plassen enzo. Maar we zijn er nu achter dat ze nauwelijks over de grond naar de kattenbak (of luikje) durft, doordat Kedua haar dat meteen bespringt. Of Bamf. Of Widget?

Dus heb ik vandaag een klein open kattenbakje gekocht (die krengen zijn dúúr zeg!!) dat ik bij haar op de plank heb gezet. Ze heeft daar nu een waar privéparadijsje: over twee planken verspreid twee mandjes (een veilig hoor, een wat toegankelijker), etensbakje, drinken en nu dus ook een kattenbakje. Ik ben heel erg benieuwd of het gaat werken.