Vandaag besloot Widget om maar weer eens huiswaarts te keren van haar winterse vakantie in Verweggiestan. Een week lang de bloemetjes buiten zetten, lekker genieten van haar parttimebaasje en met volle teugen zijn/haar nicotine-walmen inademen (dat mag bij ons namelijk niet, ze mag van ons niet roken)… maar dan komt er toch de tijd dat ze weer ff bij moet slapen en gezonde brokjes moet eten. Al die zalm en kaviaar, dat vult toch eigenlijk niet zo goed.

Dus komt ze weer naar huis, heel sneaky binnengeslopen. En dan vervolgens quasi nonchelant, zoals katten dat zo goed kunnen, verder lopen, geen geluid maken tot ze helemaal binnen is… Als we haar te lang negeren, dan gaat ze wel luidkeels melden dat ze er is, dat klinkt echt als “Hallohoo?” Maar dit keer stond ik in de keuken en zag haar slinks naar binnen sluipen, en dus wachtten de brokjes op haar in de gang voor ze ook maar iets kon zeggen.

Meteen heb ik de tussendeur weer dichtgedaan. Ze is een week weggeweest, weer erg asociaal (blaast naar alles en iedereen, zelfs naar mij, dat pik ik natuurlijk niet) dus ze gaat maar weer lekker even acclimatiseren in huize Nieraad.

Het is heel grappig: toen Kedua nog een tiny kitten was, was hij zo’n beetje Bamfs oogappeltje. Ze was veel meer met hem in de weer dan met andere kittens. Hij was de grootste, sterkste en daarom speelde ze het meest met hem denk ik.

Toen hij groter werd bekoelde die moederliefde behoorlijk, tot op een punt dat ze hem niet kon luchten of zien. Kedua niet, die is dol op alle katten en wil het liefste met iedereen stoeien en knuffelen. Of ze nou heel vuil naar hem blazen of niet.

Wonder boven wonder verandert dit. Steeds vaker liggen Bamf en Kedua samen op Free z’n bed. Niet tegen elkaar aan, dat zou nog te ver gaan. In het begin lag er dan nog wel een opgepropt t-shirt tussen als afscheiding, maar nu ook niet meer. Ze kunnen dan ook gewoon elkaar aankijken zonder dat Bamf in de stress schiet.

En ze spelen samen. Tikkertje door het hele huis, liefst ook in de tuin. En nu lijkt Bamf evenveel plezier erin te hebben als Kedua altijd al had.

Deze veranderen komen echt vanuit Bamf. Die is de laatste maanden zo enorm bijgetrokken. Ze is nog steeds erg jumpy, maar ze is weer de ultra-sociale kat geworden die als kitten ons hart veroverde. Waar je ook zit, daar komt ze bij je zitten, zelfs lekker op schoot. De RIAGG-stoel is haar favoriete “computer” plekje. Net als bij Lockheed vroeger is dat de perfecte speelstoel voor haar. Kan ze lekker met haar poten tegen de rugleuning liggen. Dat is ook de stoel waarop ze geweldig achter haar eigen staart kan jagen.

Bamf is de bijna de hele dag heel erg speels. Ik denk dat ze daardoor zelfs met Kedua gaat spelen: wij hebben gewoon niet de tijd om voortdurend met haar bezig te zijn.

Iedereen die een kat heeft, weet dit: een kat heeft een hekel aan een gesloten deur. Het maakt ze niet uit of er iets interessants is achter die deur, hij mag niet dicht zijn. En zelfs wanneer ze via een andere deur de kamer in kunnen , dan nog… de gesloten deur is een rode vlag.

Vaak gebeurt het dat Free nog ligt te slapen als ik al op sta, wanneer hij ’s nachts gewerkt heeft bijvoorbeeld. Dan moeten alle katten de kamer uit, deuren dicht, zodat ze hem niet wakker maken. Maar dan begint voor vooral Bamf de ellende. Die deuren zitten dicht!! Aan de gangdeur kan ze niks veranderen, maar in de computerkamer, daar zitten er ramen in de deur. En gordijnen voor de ramen. Kan ze heerlijk in klimmen, misschien dat ze zo over de deur heen kan klimmen naar de andere kant. En dan meteen weer terug natuurlijk, want een gesloten deur is dat nog steeds vanuit de andere kant gezien.

Dus staat ze heel maf te piepen, net zoals ze altijd naar haar kittens deed om ze te lokken. Daarna gaat ze tegen de deur op staan, aan het gordijn trekken, kijken of ze misschien door het raam kan kijken. Lawaai dat ze maakt met haar gemiauw en het geknars van pootjes en nagels op het glas!

De laaste maanden is Bamf helemaal uit haar post-natale depressie gekomen. Ze is weer heel erg sociaal, en anders dan voor haar zwangerschap: super speels. Natuurlijk wel op z’n Bamfies. Dus altijd alert en schichtig, lang niet zo ongegeneerd als Widget en Kedua. Ze zal niet zo snel met een pingpongballetje spelen bijvoorbeeld, maar wel voetballen met een moertje. Dat is een wat ongevaarlijkere grootte.

En dat doet ze dan ook, wanneer ze denkt dat we niet kijken. Heerlijk uit haar dak gaan met de kleinste en ongevaarlijkst ogende speeltjes die ze maar kan vinden. En… haar staart. Het puntje van haar staart is een geweldige speelkamaraad. Altijd bij de hand, een willig slachtoffer, ongevaarlijk, bijt niet, krabt niet, ruikt precies zoals zijzelf. Zal haar ook niet proberen aan te staren, bespringen, nee, het gaat er zelfs altijd vandoor als ze dichterbij probeert te komen.

Toen we haar voor het eerst achter haar eigen staart aan zagen tollen (als volwassen kat dan), dachten we even dat ze vlooien had ofzo. Welke volwassen kat draait nou als een gek rondjes om z’n as om zijn staart te grijpen als het niet is vanwege irritatie? Maar nee. Al snel werd het duidelijk dat Bamf en het puntje van haar staart aan het spelen waren. Dan lag ze stil, kwasi onoplettend en dan heeeeel langzaam sneakte haar staart een beetje in haar zicht en kwam het puntje plagerig omhoog. Om dan weer snel te gaan liggen als ze echt keek. En opnieuw. Het puntje wiebelt nu, o zo tergend. Bamf wacht, loert en dan… als ze denkt dat haar staart even niet oplet, springt ze eropaf. Maar helaas, ze is te laat, op het moment dat ze springt, gaat haar staart er ook vandoor.

Gisteren kwam Widget me weer wakker maken. Ze was een paar dagen de hort op geweest, maar anders dan vorige keren, ze was nu nog steeds erg sociaal. Superlief, heel er aanhankelijk (en heel erg hongerig). Wel stonk ze weer verschrikkelijk naar rook. Heel Nederland stopt nu met roken maar zij niet hoor. Ik heb haar eerst lekker relaxt rond laten lopen. Geen stress, belonen voor het lief zijn enzo. Maar aan het eind van de middag kreeg ze toch haar halsbandje weer om. Ideaal ding hoor, dat nieuwe kattenluik. De andere katten kunnen gewoon naar buiten en Widget blijft, zolang de batterijen maar blijven werken, gewoon binnen. Ze blijft nu lekker weer een paar dagen binnen, om te compenseren voor die paar dagen weg. En zo gaan we het maar afwisselen. Het lijkt haar karakter ten goede te komen, dus wie weet…

Kedua heeft af en toe een beetje vreemde tick… Hij vindt het leuk om op karton te bijten en papier aan stukjes te scheuren.

We zijn hier de computerkamer flink aan het opruimen, plaats maken voor Free z’n nieuwe baan als echte officiele fotograaf. Dus gooien we weer bérgen papieren weg, oude magazines, zeer oude administratie. Er staan twee dozen op de grond: een voor oud papier en een voor te bewaren papieren… en Kedua moet en zal het papier gaan verscheuren… maar niet het oude papier, enkel het nieuwe. Oud papier zal wel te oud smaken.

Tja we moeten hem geloof ik nog een beetje beter afstellen…