De laaste maanden is Bamf helemaal uit haar post-natale depressie gekomen. Ze is weer heel erg sociaal, en anders dan voor haar zwangerschap: super speels. Natuurlijk wel op z’n Bamfies. Dus altijd alert en schichtig, lang niet zo ongegeneerd als Widget en Kedua. Ze zal niet zo snel met een pingpongballetje spelen bijvoorbeeld, maar wel voetballen met een moertje. Dat is een wat ongevaarlijkere grootte.

En dat doet ze dan ook, wanneer ze denkt dat we niet kijken. Heerlijk uit haar dak gaan met de kleinste en ongevaarlijkst ogende speeltjes die ze maar kan vinden. En… haar staart. Het puntje van haar staart is een geweldige speelkamaraad. Altijd bij de hand, een willig slachtoffer, ongevaarlijk, bijt niet, krabt niet, ruikt precies zoals zijzelf. Zal haar ook niet proberen aan te staren, bespringen, nee, het gaat er zelfs altijd vandoor als ze dichterbij probeert te komen.

Toen we haar voor het eerst achter haar eigen staart aan zagen tollen (als volwassen kat dan), dachten we even dat ze vlooien had ofzo. Welke volwassen kat draait nou als een gek rondjes om z’n as om zijn staart te grijpen als het niet is vanwege irritatie? Maar nee. Al snel werd het duidelijk dat Bamf en het puntje van haar staart aan het spelen waren. Dan lag ze stil, kwasi onoplettend en dan heeeeel langzaam sneakte haar staart een beetje in haar zicht en kwam het puntje plagerig omhoog. Om dan weer snel te gaan liggen als ze echt keek. En opnieuw. Het puntje wiebelt nu, o zo tergend. Bamf wacht, loert en dan… als ze denkt dat haar staart even niet oplet, springt ze eropaf. Maar helaas, ze is te laat, op het moment dat ze springt, gaat haar staart er ook vandoor.