Ik kwam in het Fuji-archive (ons foto-archief op de Afterlife computer) een mapje met oude foto’s van Lockheed tegen. Wat een nostalgie! Maar tegenwoordig is ze zelfs nog leuker.

Toen was ze vooral schattig, als klein pluizebolletje. Maar gruwelijk verwend, omdat ze alle aandacht van me kreeg. Achteraf heel leuk, maar ik weet nog goed dat ik er wel eens wanhopig van werd, van een Lockheed die in me probeerde te klimmen, of met een flinke aanloop (en nagels uit) in me sprong in de hoop dat ik haar zou vangen en vasthouden. En een Lockheed die niet op mijn slaapkamer kon zijn als ik ging slapen, want zodra ik ook maar iets buiten de dekens stak (behalve mijn hoofd), sprong ze er met nagels en tanden bovenop. Een geweldig spelletje, voor haar dan.

Het is geweldig om te zien dat ze nu al een paar weken weer haar speelsheid terug heeft. Soms een beetje teveel. Iedere ochtend komt ze me zeer zorgvuldig met 1 of 2 nagels in mijn kont prikken dat ze wil spelen. Dan moet ze even lekker maf doen, lekker spelen, liefst met mij, maar als ik niet meewerk, bedenkt ze zelf wel een prooi.

Na bijna twee weken er vandoor is Widget weer “gezellig” binnen. Ik kwam er begin deze week achter dat ze wel af en toe binnen kwam, ’s nachts vooral, maar zodra ze ons hoorde ’s ochtends, ze er snel weer vandoor ging. Echt pijlsnel, ik heb haar zien rennen! Dat kon ze ook, omdat we de keukendeur open hadden gezet, en ze dus niet werd gevangen door het kattenluik. Erg gezellig van haar, hoor. Maar ik vermoed dat een Kedua die bovenop haar springt zodra ze de tuin binnenkomt niet echt bijdraagt aan haar bereidheid om nog eens langs te komen.

Vrijdag heb ik de andere drie katten opgesloten in de woonkamer, buiten in de vrieskou Widget geroepen. Eerst wat aarzelend, maar toen ze zag dat er geen Kedua kwam aanstormen, rende ze keihard naar de schutting. Daar moest ik snel het luikje opendoen, zodat ze onze tuin in kon (mevrouw is bij tijd en wijle te lui om er overheen te klimmen) en heel hard doorsjeezen naar binnen. En dan maar luidkeels gaan zeuren om eten, want mevrouw is zoooo uitgehongerd en zielig…

Ze blijft nu tot nader order binnen hehehe, tot ze heeft afgeleerd om het sensorkattenluik (leuk galgjewoord) open te slaan. Want zo was ze de laatste keer ontsnapt: net zo lang met brute kracht op het luikje slaan tot het vanzelf open gaat. Dat duurt even, maar niets is zo geduldig als een Widget die moet en zal ontsnappen.

Nieuwe strategie van mijn kant dus: twee kattenluikjes op “Incoming Only”. Dat is even lastig voor de andere katten (vooral voor ons eigenlijk), want die moeten door ons naar buiten gelaten worden. Na 1 dag heb ik het buitenkattenluik op helemaal open gezet, behalve ’s nachts. Dat betekent dat Widget kan rammen wat ze wil, het tussenluik gaat nu echt niet open, die beveiliging is een enorm stuk sterker. En ze gaat tekeer… ! Vannacht heeft ze me af en toe wakker gemaakt met dat geweld. Ik hoop dat ze snel leert dat geweld niks oplost en ze zich erbij neer legt dat zij niet door dat luik heen kan. Mja, katten kennende gaat dat lang duren.

Als wij nu geen blunders maken (deur open laten staan ofzo) dan kunnen we haar op deze manier wel een paar weken binnen houden. Misschien dat ze dan wat socialer wordt.

Maf eigenlijk. Lockheed is nu heel lief en sociaal geworden, en Widget is echt een “Old Grumpypuss” geworden. Die twee hebben van plaats gewisseld!

Ik wil even de mensen die me dierbaar zijn en deze dagen jarig zijn in het zonnetje zetten: Gisteren (11/2) was mijn allerliefste vader jarig, morgen is mijn superliefste zusje jarig, en overmorgen mijn heerlijke schoonzus. Heel veel feest dus!

Aan alle jarigen: van harte gefeliciteerd en mogen jullie nog maar heel lang heel gelukkig en gezond zijn!!!