De vlooientijd staat weer voor de deur, dus heb ik mijn pipetjes Advantage weer eens opgesnord. Omdat wij de hondenverpakkingen gebruiken, moet ik de juiste dosis afmeten in een injectienaaldje. Altijd veel gedoe, en de katten ruiken het spul op kilometers afstand al.

Dan kan de pret beginnen. Kedua is nog het makkelijkste, dus die bewaren we meestal voor het laatst. Bamf en Lockheed hebben we ongetwijfeld ooit gruwelijk mishandeld met dat spul (volgens hen), want die raken helemaal in paniek. Opsluiten dus maar.

Free houdt Lockheed vast terwijl ik probeer de spuit (zonder naald) op de juiste plaats te krijgen. Voor me dat lukt, weet ze zich los te wurmen en springt krijsend de lucht in. Ja, nu zijn alle andere katten in de buurt ook gewaarschuwd. Lockheed laten we maar even zitten, die “doe” ik wel als ze slaapt ofzo.

Volgende. Bamf. Die is net zo paniekerig maar gelukkig wat minder sterk en minder goed in met geweld losbreken, dus onder veel gespartel en gemiep krijgt ze haar dosis. Als een haas gaat ze er vandoor, compleet met maffe bokkesprongen om die vieze troep maar van haar huid te krijgen.

Kedua is een stuk makkelijker dan die vrouwen. Echte macho man natuurlijk, nergens bang, voor, zelfs niet voor het vlooienspul. Nou… een beetje dan. Maar als Free hem stevig vast houdt is het geen probleem. En hij hij is deze “ellende” het snelst weer vergeten.

Widget woont al weer een paar weken buiten, dus die slaan we deze ronde maar over.

Vandaag is er in Woerden een internationale kattenshow. Omdat Woerden met het OV nog wel te doen is, gaan Frederique en ik er heen. Katten kijken, maar vooral katten fotograferen. Je moet jezelf als fotograaf natuurlijk wel goed laten zien :)

Wat een verschillende katten zeg! Van oerlelijk tot fantastisch mooi. Het is voor het eerst dat ik blauwe en fawn Abessijnen zie… wauw. Vooral die fawn… die zijn echt fantastisch mooi. Voor de mensen die de kleuren niet kennen: blauw is een beetje grijsblauw en fawn is grijs-wit. Als je enkel de wildkleur en sorrel (bruin/rood en rood) Abessijnen kent, is dit wel iets heel anders.

Fantastische Noorse Boskatten ook weer, daar zou ik er ook wel een van willen hebben (maar eerst een fawn Abessijn), maar goed, daar moet je a) personeel voor hebben om ze te kammen en b) erg veel ruimte voor hebben. Het zijn en blijven natuurlijk boskatten die moeten rennen, vliegen en vooral springen. De Maine Coons lijken er erg op en zijn vaak ook heel erg mooi, maar zijn een stuk grover en plomper.

Perzen vind ik oerlelijk. Zielig gewoon hoe die zijn doorgefokt. Altijd ontstoken ogen doordat de traanbuisjes zijn weggefokt. Ingedeukte neusjes, brrrr…

Net als bij honden zie je dat de baasjes erg bij hun katten passen. Aan het baasje kun je vaak al zien welke kat erbij hoort. Minder makkelijk dan bij honden maar het kan :)

Die eigenaren… ja dat is een volk apart. Je gaat natuurlijk naar de kattenshow voor de katten, maar je kan je uren vermaken door enkel maar naar de eigenaren te kijken. Wat een volk is dat! Wat een typetjes! En de hele familie gaat mee, vader, moeder, kinderen, oma, opa. Allemaal met hun katten een hele dag achter die kooien zitten. Grote tassen met broodjes, drinken en versnaperingen. Maar ze hebben allemaal 1 ding gemeen: hun liefde voor de katten.

Voor foto’s van de dag, kun je kijken op: cats.isafeeling.org Kattenshow.

Weer eens een heerlijk dagje weg naar Reeuwijk, naar mijn schoonouders. Altijd weer een leuke gelegenheid om mooie foto’s van hun Abessijnen te maken. Dat zijn niet de makkelijkste beestjes om foto’s van te maken: er zit echt pit in en het zit dus geen moment stil. Behalve dan om lekker ff te neuzen, zoals katten graag doen. Neus aan neus, even elkaars geur opsnuiven. Het is een echt teken van genegenheid, van kat naar mens en vice versa.