De vlooientijd staat weer voor de deur, dus heb ik mijn pipetjes Advantage weer eens opgesnord. Omdat wij de hondenverpakkingen gebruiken, moet ik de juiste dosis afmeten in een injectienaaldje. Altijd veel gedoe, en de katten ruiken het spul op kilometers afstand al.

Dan kan de pret beginnen. Kedua is nog het makkelijkste, dus die bewaren we meestal voor het laatst. Bamf en Lockheed hebben we ongetwijfeld ooit gruwelijk mishandeld met dat spul (volgens hen), want die raken helemaal in paniek. Opsluiten dus maar.

Free houdt Lockheed vast terwijl ik probeer de spuit (zonder naald) op de juiste plaats te krijgen. Voor me dat lukt, weet ze zich los te wurmen en springt krijsend de lucht in. Ja, nu zijn alle andere katten in de buurt ook gewaarschuwd. Lockheed laten we maar even zitten, die “doe” ik wel als ze slaapt ofzo.

Volgende. Bamf. Die is net zo paniekerig maar gelukkig wat minder sterk en minder goed in met geweld losbreken, dus onder veel gespartel en gemiep krijgt ze haar dosis. Als een haas gaat ze er vandoor, compleet met maffe bokkesprongen om die vieze troep maar van haar huid te krijgen.

Kedua is een stuk makkelijker dan die vrouwen. Echte macho man natuurlijk, nergens bang, voor, zelfs niet voor het vlooienspul. Nou… een beetje dan. Maar als Free hem stevig vast houdt is het geen probleem. En hij hij is deze “ellende” het snelst weer vergeten.

Widget woont al weer een paar weken buiten, dus die slaan we deze ronde maar over.