3 maanden al was Widget niet meer thuis gekomen. We hadden haar dus opgeven. Het was inmiddels wel duidelijk dat ze hier niet meer wilde wonen. Wij waren voor “af en toe eten”, en meer niet. Ze is gewoon te zwerverig.

Eigenlijk hadden we er ook wel vrede mee, dat ze weg was. Wel die onzekerheid (we wisten niet waar ze uit hing, of ze gezond of levend was, of ze tegen haar wil door anderen mee was genomen, of binnen werd gehouden), maar ook berusting. Tja, ze wilde niet, wij hebben echt alles geprobeerd, en op een gegeven moment houdt het op.

En vanochtend zat ze weer gewoon bij ons in de woonkamer. Alsof ze nooit weg was geweest.
Ze is heel erg grumpy, gromt tegen mensen (ons dus), maar ze is ook weer niet verwilderd ofzo. Haar vacht zit vol klitten, toch lijkt ze goed doorvoed.
Tja dan rijst de vraag: wat nu?

We willen haar nu niet meer tegen haar wil binnen houden. Als ze weer weg wil, prima. Maar toch zit ze nu eventjes in de woonkamer opgesloten tot ik met mijn ouders overlegd heb. Want wie weet hoe lang ze dan weer weggaat. En of ze ooit nog weer terugkomt.

Ze is trouwens duidelijk nog niet zo happy hier binnen. Ze gromt als ik naar haar kijk, als ik te hard praat in de telefoon en als ik het waag om foto’s van haar te maken… Daar wendt ze zich dan ook heel demonstratief van af.
Maar… ondanks dat ze nu gewoon weg kan, is ze nog steeds binnen. Ze hobbelt een beetje door het huis, en ligt nu zelfs weer in de vensterbank naar buiten te kijken.
We geloven niet dat ze lang binnen zal blijven. Maar het is wel weer even leuk om weer complete “familie” te hebben.