Deze dagen zit ik weer even heerlijk fulltime thuis… en de katten zijn daar erg blij mee. Eindelijk weer iemand die met je speelt zodra je maar een kik geeft. Eindelijk weer iemand die de hele dag achter je aan hobbelt, en die de hele dag beschikbaar is om tegenaan te liggen en te “buggen” als ze probeert op haar computer te werken.

Vooral Lockheed leeft weer helemaal op. De laatste maanden (sinds ik fulltime werk) was ze weer wat kribbiger geworden, maar nu is ze weer helemaal lief. Ze is niet meer weg te slaan van mijn monitor, en ik moet voortdurend met haar spelen. Ook probeert ze me de hele tijd over te halen om haar door de voordeur naar buiten te laten, zodat we samen gezellig de stad in kunnen gaan. Nou ja, zodat zij de wond’re wereld kan verkennen, en ik wanhopig achter haar aan kan rennen. Dat doen we dus maar niet.

Kedua krijgt nogal wat Widget-neigingen, en daar zijn we niet zo blij mee: als het weer goed is, is hij de hele dag door de buurt aan het zwerven. Met veel moeite komt hij ’s avonds laat terug om dan snel even wat te eten, en dan lekker binnen te gaan slapen… of meteen weer weg te gaan. We willen echt niet dat hij net zo verwildert als Widget, maar behalve dan alle katten binnen houden, is er niks tegen te doen. Hoewel… we zouden de tuin nog kunnen overdekken met gaas. Maar ja, dat is ook niet echt leuk. Gelukkig beperkt hij het dus tot de mooie dagen. Als het regent, en dat doet het deze zomer nogal vaak, ligt hij binnen op de bank te slapen.

Bamf brengt deze zomerdagen door op bed. Frederique’s bed. Het is ook heerlijk luxe om vanaf een donzen dekbed de tuin in te kunnen kijken. Ze ziet alles wat zich in de tuin afspeelt, de tuindeuren staan nu ik thuis ben weer de hele dag wijd open, maar ze heeft toch ook nog alle comfort van een zacht nest.

En Widget, tja, die is waarschijnlijk weer met vakantie. Naar Spanje denk ik dit keer. Komt ze weer helemaal zongebruind terug. Want ik heb haar al een weekend niet meer gezien. Ze kwam namelijk ieder weekend weer even thuis om te eten en te slapen. We twijfelen of ze deze maanden wel bij iemand thuis zit: ze verwildert nu wel heel erg en als ze niet heel erg honger heeft, gromt ze naar alles wat beweegt. Zelfs mensen vindt ze niet zo jofel meer.

Haar vacht verklit ook helemaal, ook omdat ze niet goed meer bij haar rug kan komen door die bekkenbreuk, jaren geleden. We hebben op de plaats van de breuk de enorme klittenbende wat weggeknipt, maar eigenlijk zou ze helemaal kaalgeschoren moeten worden. Maar goed, dat is weer zielig en niet goed voor haar. Als ze maar wat langer binnen zou blijven, zodat we haar flink konden kammen. Tja, dat kammen is met al die klitten echt geen feest en voor haar des te meer een reden om zo snel mogelijk weer de hort op te gaan.

Het lijkt wel alsof er geen einde komt aan het verharen van de katten. Af en toe lijkt het over te zijn, en dan opeens, out of the blue… moeten de plukken er weer vanaf. Ik kan het me ook wel een beetje voorstellen, met dat maffe “zomer”weer dat we dit jaar hebben. De ene dag is het ijskoud, de andere dag is het tropisch warm. Geen wonder dat je vacht van slag raakt. Nou is het best lastig om die overtollige haren kwijt te raken. Maar daar hebben ze wat op gevonden: Baasjes. Vooral Bamf is erg. Al koerend en pruttelend lokt ze me mee naar buiten, waar ze zich comfortabel neervlijt op het terras en mij uitnodigt mijn werk te beginnen. Eerst lichtjes met de vingers een voorbereidende massage, om de haren zachtjes losser te maken. Maar al snel geeft ze zeer vocaal aan dat ze méér wil en moet ik met grover geschut komen. Beide handen gebruiken als kammen, met korte stevige halen (”krabbend”) door haar gladde vachtje. De vlokken vliegen in het rond, het lijkt wel alsof het gesneeuwd heeft. Als het baasje te vermoeide handen heeft voor dit zware werk, zijn er natuurlijk altijd hulpmiddelen. Bamf vond een metalen borsteltje (of kam) altijd wat te eng. Ze heeft maar een dun glad vachtje, niet zo’n wilde haardos als Widget of Lockheed. Dus is er speciaal voor haar een rubberen borsteltje gekomen. Geweldig vindt ze dat.

Het is blijkbaar verslavend. Tegenwoordig komt ze zelfs ’s ochtends al luidkeels miepend (ná het eten) melden dat ze voor ik naar mijn werk ga nog even een volledige behandeling moet ondergaan. Dat ik daardoor van top tot teen onder de kattenharen zit maakt haar niet zoveel uit. Zij kan de dag weer fris en zonder irritante kriebelende losse haren ingaan!

De website van cattery Hati Saya, de Abessijnen-cattery van mijn schoonouders.

Foto’s, foto’s en nog eens meer foto’s van onze katten, en alle katten die Frederique en ik tegenkomen en fotograferen.

Bamf heeft weer een nieuw speeltje gevonden: een rondslingerend cable tie-tje. Jeweetwel, zo’n hard plastic strookje waarmee je kabels bij elkaar kunt binden. En die je vervolgens nooit meer los krijgt :) Het is voor haar een ideaal speeltje. Klein, licht, niet-bedreigend. Bovendien maakt het een leuk geluid op het laminaat: een spannen geritsel en getik. Geen harde onverwachte geluiden. Geen enge toeters en bellen. Gewoon Bamfie en de cable tie.