… want ik ben vandaag een jaartje ouder geworden. Hoe oud? Tjaaaaa…. ik weet niet of ik dat nou wel zal vertellen. Het is leuker om mensen in het ongewisse te laten. Kijk dat is al een hint. Ik heb een leeftijd bereikt waarop ik al niet meer zo trots mijn leeftijd vertel.

Het verjaardagsfeest gisteren was heel erg geslaagd, al was het wel wat bizar om met twee mensen te zitten die met krukken liepen en hun linkervoet in verband/gips hadden. Want Dona had een paar weken geleden haar hielbeen gescheurd. Die is dus veel meer de pineut dan ik. En het is ook heel frustrerend om gewoon niks te kunnen doen op zo’n dag. Ik had taart willen bakken, brood willen bakken, en ik had beloofd om een lekkere Thaise soep te koken voor het avondeten. Maar als je niet lang kunt staan, houdt het op.

Vandaag gaat het al weer veel beter. Al voel ik me (door die krukken en de spierpijn die ze veroorzaken) wel 20 jaar ouder. Maar het is het waard hoor.

Vanwege mijn voet heb ik de drie bureaustoelen door het hele huis verspreid. Op die manier kan ik me redelijk makkelijk verplaatsen (zittend). Maar de katten snappen er werkelijk niks van.

Ten eerste vinden ze al die rollende stoelen best eng. Nou ja misschien niet echt eng, maar ze houden het goed in de gaten. Vooral omdat ik met een rotvaart door het huis rol, bij de eerstvolgende drempel gelanceerd word in de volgende (hopelijk klaarstaande) stoel.

Maar wat ze vooral vreemd vinden is dat “hun” stoelen niet meer op de vertrouwde plekken staan. Mijn nieuwe stoel staat nu in de woonkamer. Die waren ze dus echt kwijt. Inmiddels vechten ze met z’n 3-en om een plaatsje op die stoel. Maar de stoel blijft niet op 1 plek staan in de woonkamer, dus het blijft zoeken voor ze. De andere stoelen eigenlijk idem dito.

En dan ligt Lockheed eindelijk op een comfortabel stoeltje…. en dan wil de baas erop. Krampachtig vastklampen aan de stoel of naar mij maaien wil nu niet helpen. Het mens heeft namelijk een gevaarlijk wapen: krukken. Die zijn zo mogelijk nog enger dan bewegende bureaustoelen. En een stuk langer dan het bereik van haar klauwen. Nee ik mep mijn katten echt niet met die dingen om de oren, wees maar niet bang. Dreigen is genoeg. Of er een keer zachtjes mee op de grond kloppen. En als dat echt niet werkt (in het begin bij Lockheed) gewoon heeeeeel zachtjes de kat ermee van de stoel af duwen. Al gaat Lockheed dan in eerste instantie kopjes geven. Vreemde beesten die katten.

Nou gelukkig niet, maar het scheelde niet veel. Dinsdagavond besloot ik om vanuit mijn werk naar huis te lopen, het was lekker weer, even kijken bij de nieuwe AH op het Spui. Terwijl ik de weg oversteek, verzwik ik mijn enkel (twee kanten op) op een tramrails. Weet je wat ik nu zo erg vind? Daar lig ik dan, lief klein rond meisje, op de tramrails. Er komt in de verte een tram aan, er lopen allemaal mensen voorbij (het is druk), mensen kijken, maar niemand die je helpt. Zelfs niemand die vraagt of alles goed gaat ofzo. Iedereen heeft het te druk om maar een vinger uit te steken. Ronduit asociaal.

Uiteindelijk sleep ik mezelf naar het hek van de ingang van de tramtunnel en trek me daaraan overeind. Op mijn voet kan ik echt niet staan, maar daar ben ik dan. Midden in Den Haag, en ik moet nu toch echt zo snel mogelijk naar huis om ijs op die enkel te doen.

Ik sta bij de ingang van de tramtunnel, maar dat is dus wel 3 trappen plus een roltrap naar beneden. Er is 1 lift, maar die zit helemaal bij de V en D, dat betekent dus 2x een straat oversteken en een stuk lopen. Niet handig. Met heel veel pijn en moeite ben ik uiteindelijk in de tram terecht gekomen, wederom niemand niet te hulp schiet. Pas bij het tram verlaten (irritant die trappetjes in de tram) hielp een vrouw me.

Mijn lieve bovenbuurvrouw Marleen en haar moeder hebben me van de tram opgehaald, naar huis gebracht, verzorgd en daarna op de fiets naar het ziekenhuis gebracht. Foto’s gemaakt. Gelukkig niks gebroken, niks helemaal gescheurd. Wel heel akelig verzwikt, moet 5 dagen met mijn voet omhoog zitten. Dat is handig als je alleen thuis bent met 3 katten waar je voor moet zorgen.

Krukken zien te regelen. Iedere thuiszorgwinkel in Nederland bezorgt gratis, maar niet in Den Haag. Het kost hier 14 euro om krukken te laten bezorgen, en als ik ze vandaag al zou willen hebben, kost dat me 50 euro extra. Aangezien ik voor dat bedrag ook splinternieuwe luxe krukken kan kopen èn kan laten bezorgen, doe ik dat maar niet. Wat een afzetters, die thuiszorg hier. Natuurlijk kan ik ze gratis ophalen. Maar als ik ze zou kunnen ophalen, had ik ze niet nodig gehad. Iemand anders laten gaan? Het zou Marleen een half uur fietsen kosten om daar heen te fietsen. En een half uur terug. Die tijd heeft ze gewoon niet. Als ik ze bij het ziekenhuis leen, kost me dat ook geld. Gelukkig krijg ik via een mailinglist van Linda uit Delft krukken aangeboden. Zij kent mij niet (nou ja behalve vaag via de mail) en ik haar niet, maar dat weerhoudt haar er niet van om later met de krukken bij mij op de stoep te staan. Fantastisch!

Lopen met krukken is heel erg zwaar, zeker voor mijn handen. Maar het is een verbetering ten opzicht van hinkelen. En nu? De pijn is minder dan gisteren, maar is er natuurlijk nog wel. Het is allemaal even lastig, maar Free komt morgen weer thuis. En dan zaterdag lekker mijn verjaardag vieren met mijn familie en zondag echt jarig zijn. Maandag… dan is mijn voetje vast weer wat beter.

Vandaag heb ik alvast “Het” verjaardagskado gekregen, van mijn ouders en Free. Het is een fantastische bureaustoel, rood (lekker fleurig) en goed verstelbaar. Lockheed helemaal blij, want dat betekent dat zij gewonnen heeft in de strijd om mijn oude blauwe stoel. Maar… als ik dacht dat ik nu van het gevecht om de stoel af was, had ik het mis.

Bamf heeft iets met nieuwe dingen. Ze wil alleen op bed liggen als de dekbedhoezen net uit de wasmachine komen. En dan is ze ook echt niet van het bed af te slaan. Nieuwe dingen vindt ze onweerstaanbaar. En een nieuwe bureaustoel is te goed om links te laten liggen. Dus nu ligt niet Lockheed, maar Bamf op mijn stoel. En ze is niet van plan om hem af te staan. Als ik haar er dan eindelijk (luid protesterend) vanaf weet te krijgen, blijft ze er mokkend naast zitten. Af en toe staat ze tegen de stoel op en prikt, in getrouwe imitatie van haar moeder Lockheed, met haar nagels in mijn dijbeen. Ze heeft waarschijnlijk bij Lockheed gezien dat dat een goede manier is om baasjes overeind te laten springen. Maar nee, vandaag niet. En dus ligt ze daar nu, heerlijk decadent op haar rug gerold, genietend van de nieuwe, alle kanten op instelbare leuning en zitting in haar favoriete kleur rood. En moet ik nog steeds staand computeren…

Wat hebben we gisteren een lol gehad met de kittens. Als ze nog zo jong zijn, zijn super plooibaar, en nog min of meer in allerlei fotogenieke situaties te proppen. Bijvoorbeeld in een theepot. Wie denkt dáár nou aan? Kitten-in-theepot… dat gaat nog niet zo makkelijk hoor.

Eerst een geschikte theepot zien te vinden. Liefst natuurlijk een waar je niet al te rouwig om bent mocht hij sneuvelen. Kittens zijn niet de meest beheerste beestjes. En er moet een kitten ruim in passen, maar dan wel weer zó dat-ie er ook weer uit kan. Een theepot die geen kitten toon omdat het beestje niet boven de rand uit kan komen, is niet echt spannend. Een achtergrond, lekker neutraal, passend bij de kleur van de theepot en de kitten. Een stabiele ondergrond is ook wel handig, liefst iets hellend zodat de pot een beetje naar de camera gekanteld staat.

Daarna komt het echt werk: stop kitten in de theepot. Deksel erop (er is genoeg zuurstof aan de binnenkant) en dan maar wachten tot het beestje ontdekt waar de uitgang is. De eerste keer dat een kitten er in gaat, kan dat nog wel wat tellen duren. Maar bij de tweede keer met dezelfde kitten blijken ze geleerd te hebben. Probeer je het daarna nog een keer met hetzelfde beestje, dan is hij razendsnel eruit. Gelukkig zijn er 4 kittens in dit nest.

(disclaimer: no kittens were harmed in the process of making these pictures!)

Vandaag zijn we voor de eerste keer bij het nieuwe nest van Nel gaan kijken. De kittens zijn nu bijna 4 weken oud, hobbelen al lustig rond en zitten barstensvol energie. Wat een heerlijke beestje! Ze zijn heel mooi donker, prachtig, om op te eten! Kijk op Hati Saya voor de foto’s.

De katten hebben maar moeite met het verzetten van de klok. Wij mensen weten dat het nu wintertijd is, en de klok een uur teruggezet is… maar probeer maar eens aan een kat te vertellen dat ze nu een uur “later” eten krijgen omdat wij mensen maf zijn! Kedua begint nu dus om 16:00u met jengelen, en is na 17:00u steeds kribbiger, bang dat ik hem vergeten ben enzo. Tja, hoe maak je katten dat duidelijk?