Zag het er gisteren nog allemaal grijs en grauw uit, vandaag verkeer ik in een jubelstemming. Bamf is thuis!!
Vanochtend werd er gebeld over de bloedwaarden: die waren stabiel gebleven. Op zich is dat niet positief genoeg, ze was immers al eerder stabiel in het weekend, maar ze zag er zo goed uit, reageerde goed en at flink. Dus mocht ik haar vandaag op komen halen.

Tja… leuk… Koninginnedag. Met de trein zou dus echt niet aan te raden zijn, maar vind maar iemand die wil rijden. Gelukkig was mijn vader thuis en kon hij zijn afspraak voor de middag verzetten. Hij heeft me opgepikt in Leiden, en van daaruit zijn we met de auto naar Utrecht gereden.
Bij de deur werden we al opgewacht. Snel naar binnen, door het doolhof, en daar zat ze dan, in haar hokje. Ze hadden haar een mooi privé plekje gegeven door een kattenbak op z’n kant neer te zetten. Zo had ze wat rust. Ze lag daar, weliswaar met grote ogen en een beetje wild kijkend, maar toch wel op haar gemak liggend. Er stond een bakje met brokjes en een bakje met blikvoer, en de bodem van het hok was bekleed met een heerlijk vachtje.

Zodra ze mijn stem hoorde zag ik de herkenning in haar hele lichaam. Eerst aarzelend, alsof ze het niet geloofde. En toen kwam heel langzaam overeind. Even aan mijn hand snuffelen, ja dat leek wel op haar mens. Natuurlijk even in de mond van het mens ruiken. Ze sprong nog net niet in mijn armen, maar het scheelde niet veel.
Ik pakte haar uit het hok en lieve hemel wat was ze licht geworden. Zo mager en broos. Haar vacht hing losjes om haar heen. En ze had veel vacht, want voorheen was ze veel te zwaar.
Dan in de reismand. Voor het eerst vond ze dat niet erg. Wel blijven kijken of haar mens er wel bij bleef, en uiteindelijk toch maar haar kopje naar beneden doen zodat de rits dicht kon.
Er lag een tasje met medicijnen en een brief met uitleg over haar ziekte klaar. En dan heel snel weer naar de auto.

Dat vond ze wat minder leuk, en daar protesteerde ze dan ook luidkeels tegen. Dat protesteren heeft ze volgehouden tot we thuis waren. Toch was het duidelijk minder stressvol dan de trein. Lekker samen op de achterbank, en ze ging op een gegeven moment op haar typische Bamf manier rollen en haar pootjes lekker afzetten tegen mijn handen.
Bijna de hele weg heb ik mijn hand in haar tas gehouden, en ik kreeg me een berg kopjes en likjes! Ze was duidelijk blij om me weer te zien.
Net als kedua vond ze de auto’s wel machtig interessant, als ze ze maar kon zien. Dus liet ik haar even met haar kopje uit de tas zodat ze lekker rond kon kijken. Dat was denk ik het enige moment dat ze stil was. Met grote ogen, alert, rondkijken. Ook een beetje auto’s volgen. Maar aangezien ze een nogal nerveus beestje is, heb ik haar niet al te lang zo laten zitten en moest ze weer terug in de kleine ruimte.
Vanwege Koninginnedag zou mijn vader me niet de stad in kunnen brengen, maar hij heeft ons in een buitenwijk bij de tram die rechtstreeks naar mijn huis ging afgezet.
Bamf en ik hebben nog een kwartiertje getramd, zonder drukke feestgangers tegen te komen. En dan… thuis.
Wankelend loopt ze door de kamer. Alles is nog precies zoals het was. Ze is duidelijk niet meer zo gewend om rond te lopen, of misschien komt het door het gewiebel en getril in de auto.
Na een kort rondje door de woonkamer gemaakt te hebben, loopt ze op de etensbak af en eet flink wat brokjes. Wat een genot om haar weer zo goed te zien eten!
Daarna een slokje drinken en ze voelt zich wel helemaal Bamf. Waar ik ga, gaat zij, ze houdt me zeer nauwlettend in het oog. Ga ik te ver weg, dan roept ze me luidkeels. Niet zielig, nee, commanderend.
Lekker uitrekken aan de krabpaal, dat heeft ze duidelijk gemist. Ik geef haar wat kalfslever te eten, en ook dat gaat er in als koek.

Als ze bij me bij de computer gaat liggen, heb ik de kans om haar wat beter te observeren. Beide voorpootjes en 1 achterpootje zijn gedeeltelijk kaalgeschoren. Net als bij Kedua is haar keel ook kaal. Haar buik beschermt ze angstvallig, straks toch even gluren of die ook kaal is.
Haar slijmvliezen zijn prachtig roze, haar neusje af en toe nog wel wat bleek, maar de rest is prima.
Ze stinkt behoorlijk, ruikt heel erg zurig. De geur die je ’s ochtends in de spits in de tram ruikt: ongewassen mensen. Niet echt lekker.
Maar ze reageert goed, duizendmaal actiever en alerter dan afgelopen weekend.
En ze wil persé naar buiten.
Als ik na een uur of twee zie dat ze weer stevig rondloopt, mag ze dat ook, maar wel onder mijn begeleiding. De steen heb ik wel weggehaald.
Ze geniet met volle teugen, dat is zo goed te zien. Lekker rollen op het terras, en dan zie ik dat haar buik inderdaad helemaal geschoren is. Arme Bamfie, dat zal wel gaan kriebelen.
Nog meer eten en dan even lekker dutten op “haar” ganzendonzen dekbed samen met haar mens.

Het is heel moeilijk om het hoofd koel te houden en me te blijven realiseren dat ze nog niet genezen is, dat het nog altijd ieder moment fout kan gaan en dat ik haar nog steeds kwijt kan raken.
Maandag ochtend moet ik om kwart over 8 weer met haar in Utrecht zijn voor controle. Oef, dat is vroeg en zie maar eens iemand met een auto te strikken voor dat tijdstip. Van de andere kant, ik kan ook gewoon een eerste klas kaartje kopen voor de trein en in Utrecht een taxi nemen. Ik ga eerst gewoon weer rondvragen en wie weet heb ik wel gewoon weer vervoer.

Laten we hopen dat haar bloed dan nog steeds stabiel is, of beter nog: verbeterd. Tot die tijd ga ik haar lekker verwennen.

Jeetje, dit slaat in als een bom.
Vanochtend toen ik belde, ging het echt heel erg goed met Bamf. Ze spinde zelfs weer een beetje, was duidelijk een stuk gelukkiger en actiever en ze at ook weer aardig. Het ophalen kreeg dus een go, alleen was er zojuist nog bloed afgenomen en waren de resultaten nog niet binnen.
Maarten moest vandaag toch naar Utrecht en kon mij en Bamf wel meenemen. Alles was geregeld, vervoer, haar tas had ik bij me, ik eerder weg van mijn werk, ondanks de waanzinnige drukte vandaag.

En zojuist, toen ik net dingen af wilde ronden om weg te gaan, werd ik opnieuw gebeld, dit keer met slecht nieuws. De bloedwaarden waren toch gedaald, haar bloed wordt toch weer vernietigd.

Ik zit hier nu met een gigantische stapel werk, maar weet even niet meer wat ik moet doen. Ze gaan in Utrecht door met testen en zoeken, morgen opnieuw hopen dat haar waarden gestegen zijn. Maar morgen is het Koninginnedag, en kan ik haar een overvolle, zeer lawaaierige feestgangerstrein naar huis echt niet aandoen.
En eerlijk gezegd begin ik de hoop een beetje te verliezen.
Bamf voelt zich nu weer goed, dus ik geef het nog niet helemaal op. Maar ik moet me meer en meer gaan voorbereiden op het ergste.

Ook vandaag heeft Utrecht me zeer goed op de hoogte gehouden van alle behandelingen en vooruitgang van Bamf. Vanochtend werd ik al gebeld dat ze de nacht (en de transfusie) had overleefd. Het bloed leek goed geaccepteerd te worden. Er waren nieuwe bloedtesten gedaan waarvan de uitslag op dat moment nog niet bekend was.
Er werd me nogmaals, en dit keer veel uitgebreider, uitgelegd wat er aan de hand was. Bamf’s witte bloedcellen, die normaal zorgen voor bestrijding van ziektekiemen, zien haar rode bloedcellen als schadelijk voor haar lichaam. Dus breekt ze haar eigen lichaam af.
Dit kan veroorzaakt worden door een aantal dingen: door een tumor, door een virus, door een bacterie en door een erfelijk defect. Ze hadden op vanalles getest, dus veel ziektes waren al uitgesloten. Ze had ook al een scan van haar buik gehad om te zien of daar een tumor zat, maar dat was niet het geval. Ze konden nog haar borst scannen om te kijken of daar wat zag. Ik moest dat beslissen, het zou de rekening weer leuk op laten lopen en het probleem van een röntgenscan was dat als ze niets aantroffen, dat niet hoefde te betekenen dat er niets zat.
Weer een moeilijke keus, die ik weer alleen moest maken aangezien Frederique vandaag van de aardbodem verdwenen leek te zijn (hij lag op bed met migraine). Ik wilde eigenlijk de hoeveel straling en de hoeveel stress (weer scheren, etc.) bij die kleine Bamfie beperken. De scan was niet noodzakelijk. De scan zou alleen nuttig zijn als er iets werd aangetroffen. Moeilijk. Uiteindelijk heb ik besloten het wel te laten doen.

Toen ik daar dus over terugbelde, werd me ook verteld dat Bamf nu eindelijk weer een beetje zelf eet. Ze deden er echt hun best om lekkere hapjes voor haar te maken zodat ze wat zou eten. Ook hadden ze haar hok wat afgeschermd zodat ze niet voortdurend mensen en dieren zou zien. Daar werd ze ook een stuk rustiger van.
Haar pols was eind van de middag heel mooi gezakt tot 180 slagen per minuut (dat was gisteren nog 240), haar rode bloedlichaampjes stonden nu op 0,20. Nog steeds niet genoeg, maar het was in iedergeval veel beter.
Ze was nu ook actiever en begon alweer wat te miauwen. Dat had ze de dag ervoor ook niet gedaan. Al met al was ze wat opgeknapt door de transfusie.

Als ze zo stabiel zou blijven, zou ze morgenmiddag naar huis mogen!
Maar ik ben nog niet in jubelstemming. Vorige week rond deze tijd had ze immers ook zo’n opbloei. Die duurde het hele weekend, en op maandag stortte ze in. Als haar bloedplasma haar lichaam nog steeds probeert te vernietigen, zal het nieuwe bloed ook opgegeten worden. Zou ze dus dit weekend naar huis mogen, dan moet ze maandag weer terug voor controle.

Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe ik het op-en-neerreizen kan blijven doen. Morgen heb ik zeer waarschijnlijk wel weer iemand weten te strikken, maar ik ken te weinig mensen in de buurt met een auto die iedere week een middag/avond kunnen missen om mij en Bamf op en neer te brengen (compleet met wachten op onderzoeksresultaten) naar Utrecht. En met Bamf op en neer op 1 dag met de trein, bus en tram is gewoon geen optie. Ze wordt al ziek van die 4 uur super-stressvol reizen (letterlijk: het verhoogt haar glucose-niveau gewoon te veel).
Ik ben heel bang dat ik haar behandeling dan eerder stop moet gaan zetten door gebrek aan vervoer dan gebrek aan geld.

Maar goed, zover is het nog niet. Eerst maar eens zien hoe ze het morgenochtend doet. En wie weet is het na volgende week wel mogelijk om de controle bij mijn eigen dierenarts uit te laten voeren.
Ze gaan in Utrecht intussen door met zoeken naar de oorzaak van het hele probleem, maar het lijkt er steeds meer op dat zelfs zij voor een raadsel staan. Ik ga zelf maar een PKDef test in Duitsland aanvragen, die kan hier bij mijn eigen dierenarts uitgevoerd worden. De dierenarts waar ik dus eerst met Bamf heen was gegaan, laat ik waarschijnlijk weer even links liggen. De betrokkenheid daar was heel erg goed, maar er waren gewoon teveel dingen die nu in Utrecht weerlegd zijn. Nou hebben ze in Utrecht duizendmaal betere onderzoeksmogelijkheden, dus ik neem de kliniek niets kwalijk, integendeel. Maar ik zal waarschijnlijk steeds beetje twijfelen aan wat er gezegd word.

Goed, first things first. Laten we met z’n allen gaan duimen dat het een goed bestrijdbaar virusje (of bacterie) is. En dat Bamf’s vooruitgang blijft doorzetten, ook morgen, en ook na het weekend… tot ze weer helemaal gelukkig en gezond is.

PS: Kedua is weer helemaal fit en vrolijk. Hij pronkt trots met zijn geschoren keel en voorpootjes. Hij rent al weer lekker buiten rond en doet z’n best om de tuin terug te veroveren op de Grote Boze Duivenkolonie die meende veilig te zijn nu Bamf tijdelijk weg is.

Het was me een avontuur gistermiddag/avond.
De lieve bovenbuurvrouw Marleen was thuis en kon een auto lenen om Kedua en mij naar Utrecht te brengen. Terwijl zij de auto ophaalde heb ik snel boterhammen gesmeerd, koffie gezet, alles ingepakt… en toen paste Kedua niet echt meer in de vervoersmand. Ja de laatste keer dat ik hem daarin vervoerd heb, was zo’n anderhalf jaar geleden. En toen was hij een stuk kleiner.
Gelukkig heeft Marleen zelf ook zo’n enorme lieve lobbes, en heeft zij wel een bijbehorende “kist”. Ik had echt nooit met hem met het OV kunnen reizen. Bij het wegen bleek nl. dat hij 9 kg woog! Dat is geen kat meer, dat is een big woefie.
Goed, Kedua in de mand gezet, en weg. Ik was erg optimistisch toen ik ’s middags had afgesproken om om half zeven daar te zijn… want ik rij geen auto en hield dus helemaal geen rekening met de avondspits…
We gingen iets voor half zes weg, en hebben bijna een half uur nodig gehad om de stad uit te komen. Ik voelde de bui al hangen, maar ik kon Utrecht met geen mogelijkheid bereiken.
Kedua vond het allemaal wel interessant en helemaal niet eng. Alleen toen we eenmaal op de snelweg waren en heel sporadisch hard door konden rijden, vond hij het wat minder leuk. Gelukkig voor hem kwam dat niet vaak voor.
Toch waren we om half zeven bij de kliniek.

We moesten tot half 8 wachten voor Kedua opgehaald werd. Eerst zijn bloedgroep bepalen, kijken of die gelijk was aan die van zijn moeder. Dat was inderdaad zo. Hij was gezond, was goed op gewicht, dus het bloedgeven kon beginnen.
Tijdens het telefoongesprek ’s middags was er sprake van dat hij daar een tijdje zou moeten blijven, maar dat zag ik toch echt niet zitten. Ik wilde best wachten, ook lang wachten, maar ik wilde hem toch echt die dag weer mee terug nemen. Dat mocht ook, maar het zou wel zo’n 2 uur gaan duren.
Geen probleem. Het was mooi weer, dus hebben we lekker buiten in het zonnetje gezeten. Na het eerste uur werd het wel koud en zijn we rond gaan lopen, en na het tweede uur waren we het wachten toch eigenlijk wel zat.
Om kwart over 11 kwam Kedua weer terug. Helemaal groggy, maar levend en wel.
Ze hadden 50 cc bloed afgenomen, en dat werd heeeeel langzaam gedurende de volgende 4 uur aan Bamf gegeven. Ik mocht even bij haar gaan kijken. Daar zat ze dan, in een behandelkamer, in een grote “glazen” kooi. Ze was helemaal weggekropen in een rond afwasteiltje, zag er plukkerig en ongelooflijk zielig en bang uit. Ik mocht haar aaien en ze herkende me in eerste instantie niet. Arm beestje, kon ik haar maar uitleggen dat dit goed voor haar was, dat dit ervoor kon zorgen dat ze zich (in iedergeval even) beter zou gaan voelen.
Later herkende ze me wel, maar ze werd er niet vrolijker op.
Ondanks dat ik haar nu op haar slechtst zag, ben ik wel heel erg blij dat ik haar nog even heb mogen zien en knuffelen.

Tijd om naar huis te gaan. Kedua werd in de auto snel weer helder, een beetje te helder. Hij vond alles machtig interessant en probeerde met geweld uit de mand te breken. De rode kater van Marleen, Dikkie, kan gewoon zonder mand in de auto zitten. Dát vond ik geen goed idee, je weet nooit of een kat in paniek raakt en veiligheidsgordels zijn ook niet gericht op huisdieren. Maar toen we bij een tankstation stopten om te tanken mocht de klep wel even open zodat hij rond kon kijken.

Geweldig vond hij het. Al die lichten, geluiden en bewegende dingen… vol interesse en totaal niet bang zat hij alles te bekijken. Nou goed, dan dat laatste kleine stukje naar huis maar met de klep open rijden, maar wel zo dat ik de klep in geval van nood snel dicht kan doen.
Hij vond het fantastisch. Lekker alle kanten op kijken, en echt alles volgen.
Rotondes vond hij in de stad wat minder handig: hij ging er zelf ook maar bij ronddraaien in zijn mand. En drempels waren ook niet de beste uitvinding, al reed Marleen daar heel zachtjes overheen.

En dan… Iets na 12-en: Home Sweet Home! Thuis meteen uit de mand, naar z’n etensbakje waggelen (nog niet zo vast op zijn pootjes door het roesje en de auto) en eten eten eten. Van de dierenarts mocht hij die nacht onbeperkt eten wat hij wilde, en dat heeft hij gehoord. Anderhalf blik Hills heeft hij achter de kiezen gewerkt!
Maar hij had nog niet genoeg avonturen beleefd denk ik, want na het eten sprong hij meteen weer in de reismand. Nou ja zeg!

Ik ben net gebeld door Utrecht (goede service trouwens, ze houden je echt overal van op de hoogte) en het is echt niet goed met Bamfie.

Ze blijkt een auto-imuunziekte te hebben, haar witte bloedcellen vernietigen haar rode bloedcellen.
Ze is nu nog redelijk stabiel, afgezien van het feit dat ze nu doodsbang en eenzaam is, helemaal in een hoekje is weggekropen en nauwelijks durft te eten uit angst voor die “Grote Boze Mensen Met Witte Jassen”. Maar dat komt alleen doordat haar beenmerg dus zo hyperactief bezig is. Nu haar lichaam aangetast raakt door zuurstof gebrek, zal dit precaire evenwicht niet lang meer zo blijven, en dan moet ze direct een bloedtransfusie. Alleen is er nog steeds geen donorkat of bloed beschikbaar.

Ze hebben me nu gevraagd om met Kedua naar Utrecht te komen, vandaag nog. Hij is haar zoon, dus de kans op gelijke bloedgroep is groot. De donorkat moest 5 kilo of zwaarder zijn, dus Lockheed viel af. Om heel eerlijk te zijn – en het doet pijn om dat te erkennen – had ik liever Lockheed “gebruikt”. Ze is net als de andere twee mijn oogappeltje hoor, echt waar. Ik ben dol op haar. Maar Kedua is net ff speciaal, vooral voor Frederique. Het is zijn kat. Ik ben als de dood dat de lange stressvolle reis en de ervaring van daar een tijd moeten zijn en dan ook nog de toch wel risicovolle transfusie hem op een of andere manier kwaad zal doen. Als is het maar zijn heerlijke onbezorgde allemansvriend en superlieve karakter wat zou veranderen.
En dan denk ik aan het verhaal van de dierenarts dat zij een van haar eigen katten is verloren aan het bloed-donor zijn… he bah, ik wil daar niet aan denken.

Maar eigenlijk is er – wederom – geen keuze, zoals ik het zie. Natuurlijk ga ik daar met Kedua heen. Ze weten nog niet hoe lang hij daar moet blijven.
Juist Kedua’s geknuffel houdt me nu nog gaande. Hij is degene die me echt komt troosten, die ’s nachts tegen me aan kruipt in bed met z’n lekkere natte koude modderpootjes.
Lockheed zal dolblij zijn: eindelijk het hele huis en haar mens voor haar alleen.

Mijn kleine “meid” is nu aan het vechten voor haar leven in het Diergeneeskundig Centrum in Utrecht.
Ik heb haar daar vandaag achter moeten laten, en dat doet pijn. Maar ze is er in goede handen, al weet ik niet of ik haar nog levend terug zal zien.

Gisteren ging het ’s middags echt achteruit. Ze werd steeds lustelozer, en wilde bijna niks meer eten. ’s Avonds ging het nog steeds niet goed en ik zag de bui al hangen. Uitgebreide instructies voor mijn buurvrouw geschreven, voor het geval ze naar de dierenarts moest.

Vandaag zat ik toch niet lekker op mijn werk, hoewel ze vanochtend opeens wel weer wat at en alerter was. Ik werd echt verscheurd door een soort schuldgevoel: mijn verstand zei me dat alles weer beter ging, maar mijn gevoel zei dat er iets heel erg mis zat. En ik had al twee keer toe iets belangrijks uitgesteld (sneller naar de dierenarts gaan en een bloedtransfusie laten doen) en ik wilde nu het lot niet een derde keer tarten. Noem me maar bijgelovig, of een emotionele miep.
Ik heb de dierenarts gebeld, maar de arts die haar behandeld had was er uitgerekend vandaag niet. Een andere dan maar.
Die zou gaan overleggen met “Utrecht” over een spoedopname en zou me terugbellen… dat drong nog niet zo tot me door in het begin. Maar iets later wel. Een spoedopname? Maar ik belde om bloed te bestellen, zodat ik morgen met Bamf voor een transfusie langs zou kunnen komen ofzo. Of het bloed kon gaan halen.

Toen hij terugbelde bleek dat er inderdaad een fout in de communicatie had gezeten. Ik ging uit van de situatie dat de transfusie bij de dierenarts plaats zou vinden, maar hij dacht dat ik een opname op de faculteit der Diergeneeskunde in Utrecht bedoelde… en dat had hij dus voor me geregeld.
Fantastisch, behalve dat ik dus halsoverkop vrij moest nemen van mijn werk, naar huis moest racen, Bamf inpakken, en dan een krappe 2 uur reizen met het OV naar Utrecht, middle of nowhere, Diergeneeskundige kliniek (bij het AZU).

Arme Bamf. Ze voelde de bui al hangen en wilde echt haar tas niet in. Maar we zijn hier geen democratie, dus ze moest wel. En dan een tram en een (heel erg drukke) trein en dan een druk station en een zeer lawaaierige en stinkende bus. En daarna nog een kwartier door elkaar geklutst worden tijdens het lopen.
Ik had een afspraak voor de spoedeisende hulp en dat was maar goed ook, want de “gewone” kliniek was net gesloten.
Eerst bergen informatie geven over Bamf en haar ziekte ontwikkeling. Men was heel erg zakelijk, kwam erg professioneel over, maar daardoor waren de bedsidemanners ook wat minder gepolijst. Toch heb ik liever deskundigheid dan “geknuffel”.
En deskundig waren ze! Bamf werd nu zeer grondig betast. Ze vond het verschrikkelijk en werd al snel panisch als de dokters haar kant uit kwamen. Maar ze was ook een brave kat en bleef lief, werd niet aggressief ofzo.
Haar rode bloedcellen waren nog steeds niet gestegen (14, of zoals ik nu geleerd heb: 0,14), ze had nog steeds koorts en haar hartslag/pols was veel te snel. Niet goed dus.
En toen werd er iets gevoeld bij haar maag. Meteen werd de radiologische afdeling (zeg ik dat goed?) ingeseind. Er werd weer een flink stuk vacht van Bamfs keel geschoren zodat er bloed geprikt kon worden. En daarna hup naar de grote kapper om haar buik kaal te laten scheren. Akelig koude gel erop en maar mooie foto’s maken.
Ze vreesden namelijk voor een kwaadaardige tumor.
En al die tijd dat Bamf “onder de scanner” was, moest ik in de wachtkamer wachten. Daar zat ik dan, helemaal alleen, in een lege kille wachtkamer. 3 kwartier wachten op het verlossende woord.

Eindelijk kwam dat: het was geen tumor maar wat ontlasting. Opluchting, maar niet voor lang. De bloedresultaten waren niet goed: het plasma begon geel te worden. Bamf’s lever was het langzaam aan het begeven door het gebrek aan zuurstof.
En daar zit het hele probleem eigenlijk: Stel dat ze helemaal opknapt na een transfusie ofzo, dan nog is de vraag hoeveel schade haar organen door het tekort aan rode bloedlichaampjes (zuurstof) hebben opgelopen. Schade die onherstelbaar is.

Ze gaan Bamf opnemen om haar de komende dagen verder te onderzoeken. De dierenarts vertelt me wel heel voorzichtig dat de meeste katten die met deze symtomen binnenkomen een kwaadaardige tumor ergens hebben zitten. Hij durft geen prognose te geven, maar ik moet het in iedergeval nog niet te positief zien.
Ik wijs hem op PKDef, en wonder boven wonder, hij kent de ziekte, maar stelt heel wijselijk dat hij eerst gaat onderzoeken op dingen die te genezen zijn.
Er wordt een zwaar “contract” getekend (dat ik akkoord ga met alle kosten – oef dat gaat pijn doen – en dat, mocht Bamf overlijden tijdens de opname, haar lichaam ter beschikking van de wetenschap wordt gesteld) en dan is het tijd om haar naar haar logeerplekje te brengen.

Ze miauwt heel erg zielig nu, ze is het goed zat en vraagt me wat ik aan die dokters ga doen. Maar wat ik ga doen is haar daar achter laten in een koud metalen hok. Ze klom letterlijk tegen de wanden op toen ze daarin gezet werd. Zelfs toen ze een heerlijk dekentje kreeg en haar eigen brokjes en lekker vers water.

Haar daar zo achterlaten terwijl ze wanhopig probeert te ontsnappen om met me mee terug te gaan… en dat ik niet weet weet wanneer ik haar weer kan ophalen, en of ik haar ooit weer zal zien… het breekt mijn hart.
Maar het is nodig, ze verkeert nu in de beste en deskundigste handen die er zijn.

Als het puur ging om het achter de oorzaak van haar ziekte komen, dan had ik dit niet gedaan. Dan had ik haar thuis verzorgd tot ze weer sterk en gezond zou zijn. Maar ik weet nu dat ze door het tekort aan zuurstof waarschijnlijk tezeer beschadigd zou zijn geraakt om nog te herstellen. Niets doen was gewoon geen optie meer. Ik wil haar niet kostte wat het kost in leven houden. Wat voor mij telt is dat ze kwaliteit in haar leven heeft. Dat ze pijnvrij en redelijk gezond rond kan hobbelen. Dat ze heel prettig oud kan worden, een rijk en gelukkig leven heeft. En als er iets is wat haar die kans nu nog kan geven, is dit het dus.

Het weer was wel zo toepasselijk: het goot toen ik dat hele eind terug moest lopen. Ik was tot op het vel doorweekt toen ik uiteindelijk bij de bushalte kwam. En daar zat ik dan, met een leeg mandje op mijn schoot, door en door koud en nat en met een lange reis voor de boeg.

En nu begint het wachten.

Nog voor het weekend waren de testresultaten uit Utrecht terug en ik werd meteen gebeld door de dierenarts.
Het goede nieuws was dat Bamf d’r beenmerg super actief was in het maken van nieuwe rode bloedcellen. Dinsdag was haar lichaam al bezig het bloed aan te vullen. De hoge koorts werkte toen herstel tegen, maar het feit dat er bloedcellen aangemaakt werden is een heel goed teken.
Het slechte nieuws is dat er wel duidelijke een infectie te zien was in het bloed, alleen kan niet worden achterhaald waar die zit. Geen van haar organen was namelijk geinfecteerd en alle gangbare ziektes waren uitgesloten.
Toch was er reden voor voorzichtig optimisme, want de antibiotica kuur zou met de infectie en de koorts af moeten rekenen, en de prednison met het op z’n gat liggende imuunsysteem. Dan kwam er vanzelf nieuw bloed bij. Dat bleek ook wel uit het bloedprikken van donderdag, dat de bloedwaarden stijgen.

Het weekend ging erg goed. Bamf had veel praatjes, was redelijk actief en at als een bouwvakker. Gelukkig trapte ze in de “verpulver-de-pil-en-meng-het-door-het-eten” truuk, en was het geven van de antibiotica niet meer een dagelijks gevecht.
Ze mocht van mij lekker op het teras in het zonnetje liggen, wel onder toezicht, en niet de tuin uit. Heerlijk om te zien hoe ze daar van geniet.

En ze had nog steeds haar rare tick: een betonnen tegel likken. Dat doet ze al een maand of twee, heel neurotisch alsof ze hem helemaal wil wegslijten.

Vanochtend dan weer naar de dierenarts. Vandaag kreeg ik de pil niet meer door haar eten gemengd naar binnen. Straks nog een keer proberen met wat vla of yoghurt (raadt de dierenarts aan).
Bamf zag er goed uit, vond de dierenarts, wel heel bangig, ze wist dit keer duidelijk wat er ging komen. Weer bloed afnemen, weer aan alle kanten betast gethermometerd en gewogen worden.
Maar toen na enige tijd de resultaten van de bloedtest duidelijk waren, was er minder reden voor optimisme.
De hoeveelheid rodebloedlichaampjes is niet gestegen sinds donderdag. Okee, het ook niet omlaag gegaan, maar het staat nog steeds op 14 en dat is absoluut niet goed. Er had toch echt een lichte groei moeten komen, al was het maar 1 of twee punten.
Ook was Bamf ietsje afgevallen, terwijl ze wel goed eet en drinkt. Ze heeft ook nog steeds ietsje verhoging. Minimaal, maar ook dat had nu weg moeten zijn.

De dierenarts staat voor een raadsel. Bamf zou vandaag beginnen met een prednison pillenkuur naast de antibiotica, maar het lijkt niet voldoende aan te slaan. Daarom wordt er vandaag druk overlegd met het laboratorium om een behandeling te bedenken, en er toch achter te komen wat er aan de hand is.
Mijn schoonouders denken aan PKDef, hoewel dat normaal gesproken alleen bij Abessijnen en Somali’s voorkomt en een nog redelijk onbekende ziekte is. De dierenarts kende de ziekte niet, maar kon wel redelijk snel zeggen nadat ze wat artikelen van mij daarover had gekregen, dat dit het bij Bamf waarschijnlijk niet was. Bij PKDef worden de bloedcellen afgebroken, en dat zou je moeten zien aan de kleur van het bloedplasma. Dat zou gelig moeten zijn. Maar Bamfs bloedplasma is smetteloos sneeuwwit.
Toch denk ik dat ik een PKDef test aanvraag bij het enige lab in Europa dat op PKDef kan testen: Laboklin in Duitsland. Dan “krijg” je per post een testsetje dat je na gebruik terug moet sturen voor analyse.

Het gaat dus nog steeds niet goed met mijn meisje. Ik moet morgen toch echt weer gaan werken, maar ik voel me er niet gerust op om haar alleen thuis te laten. Fréderique is deze week de officiele fotograaf van het EK Pool, dus die kan ook niet een dag thuis gaan zitten.
Laten we hopen dat de dierenarts snel wat meer weet zodat we Bamf kunnen gaan helpen met genezen.

[EDIT]
Mijn bovenbuurvrouw is deze week een paar dagen thuis, dus zij kan dan Bamf gezelschap houden. Dan voel ik me toch een stuk geruster.

Vandaag ben ik weer met Bamf bij de dierenarts geweest. Gisteren heb ik wel veel telefonisch contact met de dierenarts geweest. Die maakte zich namelijk erg veel zorgen om Bamf en we zijn toch maar gaan kijken naar een bloedtransfusie. Maar dat heeft nogal wat voeten in de aarde, de bloedbank zit aan de andere kant van het land, transport is duur en bloed ook. Dus als het niet hoogst nodig is, doen we het niet. Het is toch ook een flinke belasting voor zo’n klein katje. De beslissing wel/niet zou afhangen van het onderzoek van vandaag.

Dus weer lekker naar de dierenkliniek. Bamf ging wat makkelijker in haar nieuwe tas dan vorige keer. Ze had nu in iedergeval door dat ze haar hoofd naar beneden moest doen omdat ik anders haar vacht tussen de rits zou krijgen. En het weer is vandaag heerlijk, veel beter dan die stromende regen. Ik heb haar vandaag heel beschut en op een dikke handdoek in het zonnetje in de tuin laten liggen. Daar genoot ze met volle teugen van. Daar ben ik wel bij gebleven, ze is nog zwak en ik wilde niet dat ze door de buurt ging zwerven.

Bamf eet ook een stuk beter dan de afgelopen dagen. De rauwe (gepureerde) kalfslever gaat er in als koek. Wel met hele kleine muizenhapjes, en ik moet haar iedere paar uur voeren, maar ze eet met smaak.
Ook met water verdund blikvoer (Hills) vindt ze lekker. Ik kan duidelijk merken dat ze weer wat eetlust terugkrijgt.
Maar ze enorm afgevallen. Gelukkig kan ze dat makkelijk hebben, en om eerlijk te zijn, er kan nog wel wat af, maar toch… haar botten steken nu aan de bovenkant wel heel erg uit en haar flanken zijn erg ingevallen. Ze weegt nu 4,5 kg, dus dat is wel heel redelijk ;-)

De dierenarts dus. We konden direct naar binnen en er werd meteen bloed af genomen omdat dat analyseren tijd kost. Bamf zag er wel wat beter uit vond ook de dierenarts. Ze kreeg weer een vleugje kleur op haar neus, tong, ogen en tandvlees.
Terug naar de wachtkamer, waar heel toevallig ook een andere kat in exact dezelfde draagtas zat. Dacht ik een exotisch exemplaar te hebben ontdekt…
Al redelijk snel waren de resultaten bekend en mocht Bamf terug de behandelkamer in.

Er was goed nieuws: de waarden van haar rode bloedcellen zaten nu op 14. Dat is nog lang niet de 30 die ze minimaal moet hebben, maar het is wel een mooie verbetering op de 11 van dinsdag.
De bloedtransfusie kon dus nog even uitgesteld worden. Laten we hopen dat het niet nodig is en dat Bamf op eigen kracht er weer bovenop komt.
Wederom werd Bamf aan alle kanten betast, geprikt en gethermometerd. Weer een nieuwe injectie Prednison. Als ze weer een beetje verder hersteld is, gaan we over op prednisonpillen. Die kuur duurt wel zo’n twee maanden. Arme Bamf, ze heeft al zo’n gruwelijke hekel aan de antibiotica pillen die ik haar nu twee keer per dag met grof geweld door de keel moet duwen…
Ze heeft nog wel wat verhoging, maar niet meer de hoge koorts die ze dinsdag had.

Het gaat dus de goede kant op met mijn kleine meid, ze is buiten direct levensgevaar, maar het blijft nog wel spannend de komende dagen.
Ik moet haar nog steeds blijven voeren (en vooral kleine beetjes lever en ander krachtvoer), en haar heel goed in de gaten blijven houden. Als ze verslechterd moet ze direct terug naar de dierenarts en dan moet ze toch een bloedtransfusie. En dan is het te hopen dat het nog niet te laat is. Maar laat ik daar nog maar niet aan denken.

Uiterlijk maandag zouden de resultaten van de onderzoeken uit Utrecht terug moeten zijn. Dat weet ik hopelijk meer over de oorzaak van haar ziekte. En belangrijker: hoe het behandeld/voorkomen kan worden.

Voorlopig zal ik nog regelmatig met haar terug moeten naar de dierenarts. Bamf wordt al een echt bereisd beestje. Ze vond de tram vandaag al iets minder eng dan dinsdag. Maar ze vond het wel heel erg jammer dat ik haar niet weer meenam de AH in om nog meer lekkers voor haar te kopen.

Gisteren heb ik urenlang bij de dierenarts gezeten met Bamf. Ze is al een paar dagen duidelijk ziek, eigenlijk had ik het moeten kunnen merken op de dag nadat ik het artikeltje schreef over haar beddenvoorkeur. Toen lag ze opeens de halve dag op mijn verfromfraaide onopgemaakte bed. Totaal on-Bamfie.

Een ander teken aan de wand was misschien dat Lockheed weer een periode van liefheid en verder sociaal herstel had. Die kwam afgelopen weekend zelfs weer bij mij op bed “bedbugs” spelen. De onderlinge hierarchie van de katten was een beetje veranderd. Maar Lockheed lijkt van de andere kant ieder voorjaar even zo’n periode te hebben.

Vrijdagavond begon Bamf’s ziekte voor mij pas op te vallen, maar nog niet eens met de gedachte dat ze ziek was. Ze was heel erg plakkerig en bleef maar bij me op de bank liggen.

Zaterdag was ze net zo inactief. Weliswaar liep ze af en toe een beetje rond en ze ging ook naar buiten. Maar ze was duidelijk suffig. En hoewel ik haar een heerlijk bakje met gemalen vers hart voorzette, at ze daar nauwelijks van. Dan gaan bij mij toch eindelijk wat alarmbellen rinkelen. Bamf die hart laat staan??

Zondag is er geen verbetering. Ze eet nauwelijks, maar drinkt wel goed. Omdat ze wat moeite met het drinkbakje lijkt te hebben, verhoog ik dat, zodat ze niet zo ver naar beneden hoeft te buigen.
Free en ik twijfelen: zullen we de weekenddierenarts bellen of kijken we het nog even aan tot maandag?
Ze doet wel raar, maar in onze lekenogen doet ze niet super ziek. Ze rent ook nog af en toe buiten rond, het enige is dat ze heel veel op de bank slaapt en nauwelijks eet.
We wachten af tot maandag.

Maandagochtend is Bamf ijskoud. Ik maak me toch echt ongerust en neem me voor om naar de dierenarts te gaan. Om haar wat aan te laten sterken maak ik om vijf uur ’s ochtends een kippenbouillon van wat vleugeltjes. De bouillon vindt ze heerlijk en wonderwel knapt ze daar zienderogen van op. Ze wordt wat levendiger en loopt weer wat meer rond.
Omdat het giet en ik haar niet 10 minuten lang aan die stromende regen, ijzige kou en gemeen scherpe wind wil blootstellen als dat niet absoluut nodig is, wacht ik met naar de dierenarts gaan.
Helaas komen dierenartsen in Den Haag niet aan huis.

Het gaat overdag heel erg goed, Bamf is duidelijk opgeknapt van de kippensoep en daar eet ze dan ook lustig van. Maar later op de avond zakt ze weer helemaal in. Haar neus is wit, net als haar tandvlees en de randen van haar ogen. Absoluut niet goed. Ze is ook weer ijskoud. De nooddierenarts zit aan de andere kant van de stad en ik zie het niet zitten om daar te voet (of tig keer overstappend met het OV) naar toe te gaan. Ik kan het vervoersmandje van de katten namelijk nauwelijks dragen. Ik neem me voor om de volgende dag weer te gaan kijken bij wat dierenwinkels of ze niet een vervoersmand met draagriem hebben.

Dinsdagochtend is Bamf nog meer verslechterd. Helaas heb ik die dag een heel erg belangrijk werkbezoek in Dordrecht. Ik heb moeten knokken om daar naartoe te kunnen. Typisch een dag dat je nou net niet thuis kunt blijven. Maar gelukkig ben ik op tijd weer terug in Den Haag. Meteen ga ik op mandjesjacht, en vind een canvas sporttas-achtige draagmand met stevige schouderriem. Kedua zou er niet in passen, maar Bamf of Lockheed wel.

De dierenarts is helaas pas om half 7 weer te bereiken, en dan moet je telefonisch eerst een afspraak maken om langs te kunnen komen. Dat trekt me niet. Ik voel me schuldig dat ik zo lang gewacht heb, en wil nu naar een dierenarts.
Mijn bovenbuurvrouw Marleen helpt me uit de brand: we gaan met de tram naar haar dierenarts. Dat is iets verder weg dan de mijne, maar nog steeds maar 3 haltes met de tram.

Dan beginnen de onderzoeken. De dierenarts hoeft maar een blik op Bamf te werpen om te zien dat er iets heel erg mis is. Ze heeft ook hoge koorts en is duidelijk verzwakt. Bloed afnemen dan maar, maar dat gaat heel erg moeilijk, omdat Bamf hele erge bloedarmoede blijkt te hebben. Wachten op de uitslag van de eerste test en ja: Bamfs hoeveelheid rode bloedlichaampjes is gevaarlijk laag. Gezonde katten zitten op een waarde van 30, maar Bamf slechts 11. Het is een hele goede dierenarts, goed met dieren maar ook met mensen. Ze legt uit dat dit heel erg ernstig is, en dat direct verder onderzoek nodig is. Het lijkt op katten-aids (FIV) wat in dit stadium fataal is. Suiker of nieren zijn het in iedergeval niet, en haar organen lijken ook niet ontstoken te zijn.
Maar… aan de testen hangt wel een behoorlijk prijskaartje en ze wil weten of we akkoord gaan. Ik schrik wel van het bedrag, maar wat voor prijs hang je aan het leven van je “kind”? Dat zijn mijn katten toch voor mij.
De dierenarts is ook heel openhartig tegen me: dit bedrag is geen garantie dat Bamf het gaat redden.
Maar eigenlijk is er niks om over te twijfelen. De onderzoeken worden gedaan.
Er volgt een verschrikkelijk half uur. Marleen en ik wachten met Bamf in een apart kamertje terwijl de dierenarts een aids en leucose test doet. Ik kan Free niet telefonisch bereiken en sta er op dat moment alleen voor met het schrikbeeld dat ik misschien zonder Bamf de praktijk zal moeten verlaten.
Er gaat vanalles door je hoofd, ook de bezorgdheid voor de andere twee katten. FIV is besmettelijk… stel je voor, raak ik 3 katten tegelijk kwijt?

Dan komt het verlossende antwoord. Het is geen FIV of Leucose. Wat het dan wel is moet nader onderzocht worden en er gaat ook bloed naar een groot laboratorium in Utrecht.
Ze kunnen in iedergeval beginnen met het behandelen van Bamf. Eigenlijk moet ze aan het infuus, omdat ze zo verzwakt en uitgedroogd is, maar dat kan niet omdat dat haar bloed nog meer zou verdunnen.
Ze krijgt twee Prednison prikken, een kort-en-snel werkende en een langdurige. Daarnaast krijgt ze een antibiotica prik die tot morgenmiddag zou moeten werken. Voor de rest van de week krijgt ze antibioticapillen. De Prednison moet haar imuumsysteem (dat heel zwaar van slag is) weer stabiliseren en de antibiotica dient om de koorts te verlagen en de ontstekingen te remmen.

Ik moet de komende dagen Bamf goed in de gaten houden: als er verslechtering optreedt moet ik meteen terugkomen. Maandag moet er sowieso weer bloed geprikt worden om te zien of ze herstelt.
Voorlopig blijft haar herstel onzeker, ze is te verzwakt. Maar mijn schuldgevoel wordt gesust: dit moet al veel langer dan afgelopen weekend gespeeld hebben. Zaterdag naar de dierenarts gaan was natuurlijk beter geweest, maar had de uitslag niet zekerder gemaakt.

Nu volgt een dag van wachten en kijken. Gelukkig ben ik vandaag vrij. Hoe het morgen gaat, zie ik dan wel weer. Nu ga ik weer bij Bamf op bed liggen.
Ze lijkt iets opgeknapt te zijn, maar dat kan ook wishful-thinking zijn natuurlijk. Ze heeft lekker wat tartaar gegeten en nu ligt ze op Free z’n bed, naar de vogeltjes buiten te kijken.
En je ziet haar denken: Wacht maar… nu zijn jullie veilig, maar… I’ll be back!

Deze website vind ik een heel erg goed idee. Ik quote vanuit de inleiding op de website:

“Duizenden vluchtelingen die langer dan vijf jaar geleden naar Nederland kwamen en hier asiel aanvroegen, zijn in een uitzichtloze situatie terechtgekomen. Zij dreigen te worden uitgewezen. In heel veel gevallen is dit onmogelijk en onmenselijk. Er zou een ruimhartig pardon moeten komen voor deze groep vluchtelingen. Welke weg staat daarvoor nog open? Een verzoek aan iemand die boven de partijen staat. Lees bijgaande brief aan Koningin Beatrix, vorstin der Nederlanden, met het verzoek ter ere van haar 25 jarig jubileum op 30 april a.s. dit specifiek pardon aan deze duizenden vluchtelingen te helpen verlenen! Voel je niet machteloos. Laat je stem meeklinken door ondertekening van dit verzoek om een royaal gebaar.”

Neem eens een kijkje, en zet je virtuele handtekening. http://www.eenroyaalgebaar.nl/

Ik denk dat ik er uit ben wat Bamf nou precies wil met onze bedden. Ze is namelijk nogal kieskeurig met het erop liggen.

Een ganzendonzendekbed is natuurlijk een eerste vereiste. En, dit is heel belangrijk, het moet goed luchtig opgeklopt zijn.

De dekbedhoes moet liefst net uit de droger komen. Lekker warm, droog en schoon. Ze lijkt dol te zijn op de geur van C1000 wasmiddel. Maar… als de andere voorwaarden vervuld zijn, wil ze ze een dekbedhoes van een week oud ook nog wel accepteren. Het fluffy dekbed in de schone hoes moet “strak” op het bed liggen. Niet verfromfraaid, maar keurig zonder plooien, schijnbaar strakgespannen, maar toch zo luchtig dat als ze er een pootje op zet, ze lekker wegzakt in een donzen nestje.

Mensen erbij zijn wat problematisch. Ze zijn luidruchtig, rommelig, verpesten de perfectie van het bed en ze blijven maar aan haar zitten. Ze vindt haar mensen prima hoor, heel gezellig, maar als ze op bed ligt, is dat eigenlijk een privé moment. Even tijd voor Bamfie. Katten-meditatie temidden van een zee van vogelveertjes.

Uitzicht moet eigenlijk vrij zijn. Een kiertje tussen de twee stoelen de woonkamer in is prima, maar als het mooi weer is moeten de tuindeuren ook open, zodat ze ongehinderd vanuit haar luxe bed de tuin in de gaten kan houden.

Kedua’s zijn uit den boze. Een Kedua bij haar op bed betekent meteen het einde van de rust. Met zijn grote modderpoten dendert hij over het bed de tuin in… en de tuin weer uit de kamer in. Zonder zich daarbij te storen aan eventuele katten die in de weg liggen. Van de andere kant betekenen zoveel mogelijk vieze poten op bed wel weer dat het mens de boel weer uit gaat wassen. Misschien toch wel een beetje handig zo’n katten-zoon.