Vandaag ben ik weer met Bamf bij de dierenarts geweest. Gisteren heb ik wel veel telefonisch contact met de dierenarts geweest. Die maakte zich namelijk erg veel zorgen om Bamf en we zijn toch maar gaan kijken naar een bloedtransfusie. Maar dat heeft nogal wat voeten in de aarde, de bloedbank zit aan de andere kant van het land, transport is duur en bloed ook. Dus als het niet hoogst nodig is, doen we het niet. Het is toch ook een flinke belasting voor zo’n klein katje. De beslissing wel/niet zou afhangen van het onderzoek van vandaag.

Dus weer lekker naar de dierenkliniek. Bamf ging wat makkelijker in haar nieuwe tas dan vorige keer. Ze had nu in iedergeval door dat ze haar hoofd naar beneden moest doen omdat ik anders haar vacht tussen de rits zou krijgen. En het weer is vandaag heerlijk, veel beter dan die stromende regen. Ik heb haar vandaag heel beschut en op een dikke handdoek in het zonnetje in de tuin laten liggen. Daar genoot ze met volle teugen van. Daar ben ik wel bij gebleven, ze is nog zwak en ik wilde niet dat ze door de buurt ging zwerven.

Bamf eet ook een stuk beter dan de afgelopen dagen. De rauwe (gepureerde) kalfslever gaat er in als koek. Wel met hele kleine muizenhapjes, en ik moet haar iedere paar uur voeren, maar ze eet met smaak.
Ook met water verdund blikvoer (Hills) vindt ze lekker. Ik kan duidelijk merken dat ze weer wat eetlust terugkrijgt.
Maar ze enorm afgevallen. Gelukkig kan ze dat makkelijk hebben, en om eerlijk te zijn, er kan nog wel wat af, maar toch… haar botten steken nu aan de bovenkant wel heel erg uit en haar flanken zijn erg ingevallen. Ze weegt nu 4,5 kg, dus dat is wel heel redelijk ;-)

De dierenarts dus. We konden direct naar binnen en er werd meteen bloed af genomen omdat dat analyseren tijd kost. Bamf zag er wel wat beter uit vond ook de dierenarts. Ze kreeg weer een vleugje kleur op haar neus, tong, ogen en tandvlees.
Terug naar de wachtkamer, waar heel toevallig ook een andere kat in exact dezelfde draagtas zat. Dacht ik een exotisch exemplaar te hebben ontdekt…
Al redelijk snel waren de resultaten bekend en mocht Bamf terug de behandelkamer in.

Er was goed nieuws: de waarden van haar rode bloedcellen zaten nu op 14. Dat is nog lang niet de 30 die ze minimaal moet hebben, maar het is wel een mooie verbetering op de 11 van dinsdag.
De bloedtransfusie kon dus nog even uitgesteld worden. Laten we hopen dat het niet nodig is en dat Bamf op eigen kracht er weer bovenop komt.
Wederom werd Bamf aan alle kanten betast, geprikt en gethermometerd. Weer een nieuwe injectie Prednison. Als ze weer een beetje verder hersteld is, gaan we over op prednisonpillen. Die kuur duurt wel zo’n twee maanden. Arme Bamf, ze heeft al zo’n gruwelijke hekel aan de antibiotica pillen die ik haar nu twee keer per dag met grof geweld door de keel moet duwen…
Ze heeft nog wel wat verhoging, maar niet meer de hoge koorts die ze dinsdag had.

Het gaat dus de goede kant op met mijn kleine meid, ze is buiten direct levensgevaar, maar het blijft nog wel spannend de komende dagen.
Ik moet haar nog steeds blijven voeren (en vooral kleine beetjes lever en ander krachtvoer), en haar heel goed in de gaten blijven houden. Als ze verslechterd moet ze direct terug naar de dierenarts en dan moet ze toch een bloedtransfusie. En dan is het te hopen dat het nog niet te laat is. Maar laat ik daar nog maar niet aan denken.

Uiterlijk maandag zouden de resultaten van de onderzoeken uit Utrecht terug moeten zijn. Dat weet ik hopelijk meer over de oorzaak van haar ziekte. En belangrijker: hoe het behandeld/voorkomen kan worden.

Voorlopig zal ik nog regelmatig met haar terug moeten naar de dierenarts. Bamf wordt al een echt bereisd beestje. Ze vond de tram vandaag al iets minder eng dan dinsdag. Maar ze vond het wel heel erg jammer dat ik haar niet weer meenam de AH in om nog meer lekkers voor haar te kopen.