Ik ben net gebeld door Utrecht (goede service trouwens, ze houden je echt overal van op de hoogte) en het is echt niet goed met Bamfie.

Ze blijkt een auto-imuunziekte te hebben, haar witte bloedcellen vernietigen haar rode bloedcellen.
Ze is nu nog redelijk stabiel, afgezien van het feit dat ze nu doodsbang en eenzaam is, helemaal in een hoekje is weggekropen en nauwelijks durft te eten uit angst voor die “Grote Boze Mensen Met Witte Jassen”. Maar dat komt alleen doordat haar beenmerg dus zo hyperactief bezig is. Nu haar lichaam aangetast raakt door zuurstof gebrek, zal dit precaire evenwicht niet lang meer zo blijven, en dan moet ze direct een bloedtransfusie. Alleen is er nog steeds geen donorkat of bloed beschikbaar.

Ze hebben me nu gevraagd om met Kedua naar Utrecht te komen, vandaag nog. Hij is haar zoon, dus de kans op gelijke bloedgroep is groot. De donorkat moest 5 kilo of zwaarder zijn, dus Lockheed viel af. Om heel eerlijk te zijn – en het doet pijn om dat te erkennen – had ik liever Lockheed “gebruikt”. Ze is net als de andere twee mijn oogappeltje hoor, echt waar. Ik ben dol op haar. Maar Kedua is net ff speciaal, vooral voor Frederique. Het is zijn kat. Ik ben als de dood dat de lange stressvolle reis en de ervaring van daar een tijd moeten zijn en dan ook nog de toch wel risicovolle transfusie hem op een of andere manier kwaad zal doen. Als is het maar zijn heerlijke onbezorgde allemansvriend en superlieve karakter wat zou veranderen.
En dan denk ik aan het verhaal van de dierenarts dat zij een van haar eigen katten is verloren aan het bloed-donor zijn… he bah, ik wil daar niet aan denken.

Maar eigenlijk is er – wederom – geen keuze, zoals ik het zie. Natuurlijk ga ik daar met Kedua heen. Ze weten nog niet hoe lang hij daar moet blijven.
Juist Kedua’s geknuffel houdt me nu nog gaande. Hij is degene die me echt komt troosten, die ’s nachts tegen me aan kruipt in bed met z’n lekkere natte koude modderpootjes.
Lockheed zal dolblij zijn: eindelijk het hele huis en haar mens voor haar alleen.