Jeetje, dit slaat in als een bom.
Vanochtend toen ik belde, ging het echt heel erg goed met Bamf. Ze spinde zelfs weer een beetje, was duidelijk een stuk gelukkiger en actiever en ze at ook weer aardig. Het ophalen kreeg dus een go, alleen was er zojuist nog bloed afgenomen en waren de resultaten nog niet binnen.
Maarten moest vandaag toch naar Utrecht en kon mij en Bamf wel meenemen. Alles was geregeld, vervoer, haar tas had ik bij me, ik eerder weg van mijn werk, ondanks de waanzinnige drukte vandaag.

En zojuist, toen ik net dingen af wilde ronden om weg te gaan, werd ik opnieuw gebeld, dit keer met slecht nieuws. De bloedwaarden waren toch gedaald, haar bloed wordt toch weer vernietigd.

Ik zit hier nu met een gigantische stapel werk, maar weet even niet meer wat ik moet doen. Ze gaan in Utrecht door met testen en zoeken, morgen opnieuw hopen dat haar waarden gestegen zijn. Maar morgen is het Koninginnedag, en kan ik haar een overvolle, zeer lawaaierige feestgangerstrein naar huis echt niet aandoen.
En eerlijk gezegd begin ik de hoop een beetje te verliezen.
Bamf voelt zich nu weer goed, dus ik geef het nog niet helemaal op. Maar ik moet me meer en meer gaan voorbereiden op het ergste.