Diego, de lieve knuffelkater van mijn zusje, is nu al anderhalve week vermist.
Ze mist hem verschrikkelijk, maar tenzij hij uit zichzelf naar huis komt, is er niet zoveel kans dat iemand weet dat hij bij haar hoort, want hij heeft helaas geen chip.
Opdat mensen hem herkennen zet ik hier even wat foto’s neer:

Even een leuke serie foto’s van Bamf-met-reismandje.
We hadden een paar kattenbrokjes in het mandje gegooid en dat is ooozo verleidelijk… maar natuurlijk moet er eerst een rondje rond de tas gelopen worden om de ingang te vinden…

Vanochtend waren Bamf en ik weer voor dag en dauw op pad naar Utrecht voor haar controle.
De tram op de heenweg vond ze nog steeds niet zo jofel, maar de trein was wel leuk. Helaas helaas: daarna was het door de vertraagde trein even rennen om de bus te halen. Niet luxe een taxi, het was mooi weer dus we konden prima dat laatste stukje lopen.

Vandaag stond er een wat uitgebreider onderzoek gepland, dus werd ze weer aan alle kanten stevig betast, beprikt en gethermometerd. Maar ze had wel een primeur: Ze werd in een helemaal splinternieuwe onderzoekskamer behandeld. Er waren net een paar kamers in de nieuwbouw “gebruiksklaar”, al was het voor artsen/assistentes/studenten nog wel heel erg zoeken naar alle spullen en waren er veel dingen nog niet aangesloten. Maar het wordt wel heel erg mooi hoor, daar in Utrecht.
De kamer keek uit op verwilderde binnenplaats, wat voor een kat natuurlijk een heerlijk uitzicht is (voor zover ze dat natuurlijk herkennen, maar Bamf vond het machtig interessant).

Ik had er wel vertrouwen in, want Bamf was de afgelopen weken weer helemaal haar oude zelf. Lekker klimmen, rennen, beestjes vangen… en super-giga-mega-eetlust. Dat laatste natuurlijk door de medicijnen.

Dat was ook nog even lastig afgelopen week: haar drankje was op, dus ging ik naar de dierenarts om nieuw spul te halen. De gewone dierenarts had geen prednisolon op voorraad, daarvoor moet je naar de humane apotheek. Ze had dus een recept uitgeschreven, daar netjes de huidige dosis op gezet en de vermelding dat het voor een kat was.
Ik had het recept bij mijn apotheek ingeleverd, uitvoerig toelichting opgegeven en duidelijk aangegeven dat ik een drankje wilde, geen poeder ofzo. Was allemaal geen probleem, maar moest wel gemaakt worden.
Maar toen ik na mijn werk terug kwam bij de apotheek, bleek dat die mafketels het drankje in allemaal “Single Servings” (van die hardplastic ampulletjes) had gedaan. Tja, met een kat heb je daar natuurlijk helemaal niets aan, vooral omdat Bamf op een afbouwschema zat.
Ik heb ze nog gevraagd of ze het niet gewoon in een flesje met dop konden doen omdat ik het dus moet doseren met een injectiespuitje. Maar nee, dat was teveel moeite, daar deden ze niet aan, dit was heel goed hoor, werkte perfect. Ja bij mensen wel, maar niet bij katten.

Maar goed, bij de apotheek van de dierenkliniek hadden ze het wel op voorraad en kostte het ook nog eens bijna de helft minder!

Goed, alle onderzoeken waren gedaan, en dus was het wachten op de uitslag van het bloedonderzoek. Na drie kwartier kwam mijn dierenarts netjes vertellen dat het nog wat langer zou gaan duren.
Toen de uitslag er eindelijk was, legde ze ook uit waarom.
Bamf’s bloed was niet goed. Haar rode bloedcellen waren gedaald tot 0,14 (dat was de vorige keer 0,18). De dierenarts vertelde er wel meteen bij dat dat niet heel erg dramatisch was, aangezien Bamf gewoon nog heel actief was. En door meetonzuiverheden kon het de vorige keer ook 0,17 zijn geweest, en nu 0,15.
Maar… dat nam niet weg dan een daling niet was wat we wilden! Absoluut niet.
Machinaal tellen van de bloedcellen wees wel uit dat er nog steeds jonge bloedcellen (jonge stadia) waren, dus ze maakt nog steeds bloed aan. Dat betekende dat een beenmergbiospie nog steeds niet nodig was.
Het wachten op de uitslag duurde langer doordat ze ook een uitstrijkje van het bloed hadden gemaakt en “handmatig” onder de microscoop waren gaan kijken en tellen. Daaruit bleek gelukkig ook dat alle fasen tussen jonge stadia en volwassen bloedcellen goed aanwezig waren. Haar bloed was dus op zich in orde, maar het werd nu wel heel erg duidelijk dat er iets is dat haar bloed over de hele linie afbreekt.

Vanmiddag wordt er nog wel een cel-deskundige bijgehaald die er ook naar gaat kijken. Bamfs ziekte wordt ook steeds exotischer.
Bij het vasthouden van Bamf tijdens het onderzoek was me ook een rare knobbel op haar rug achter haar schouderbladen opgevallen. De dierenarts vertrouwde dat echt niet, dus is daar wel een biopsie van gedaan. Het kan een ontstekinkje zijn, want door de prednisolon is Bamfs weerstand nu 0,0… maar… het kan dus ook een tumor zijn. Dat wordt nu ook onderzocht en dat hoor ik morgen pas.

Dit slechtere nieuws komt echt heel erg hard aan, omdat het zo onverwachts is. Het kan ook nog wel komen doordat de hoeveelheid prednisolon best snel is afgebouwd. Ik moet daarmee nu dus voorlopig terug naar 2 ml (de begin-dosis).
En dat Bamf zich nog steeds heel goed lijkt te voelen is ook wel heel erg positief. Morgen kunnen we echter pas gaan kijken hoe we nu verder gaan. Ik moet haar de komende tijd weer goed in de gaten blijven houden, want ze kan weer in één keer heel hard achteruit gaan. Ik heb wel wat directe telefoonnummers gekregen zodat ik ten alle tijden daar iemand van de haematologie die van Bamf af weet te pakken kan krijgen.

Hoewel ik de terugweg nogal treurig was door de onverwachte uitslag, vond Bamf het allemaal wel weer leuk. Ze had duidelijk door dat we weer naar huis gingen en vond dat veel leuker reizen dan de heenweg. Helemaal omdat ik haar weer op het tafeltje bij het raam in de trein zette zodat ze lekker naar buiten kon kijken. Dat deed ze dan ook. Ze leek het echt leuk te vinden, en begon luidkeels te protesteren toen de trein stil ging (en bleef) staan bij ons eindstation.
De tram terug was echt been there done that voor haar. Maar wat was ze blij dat ze weer thuis was. Eerst snel een wankelend rondje door het hele huis maken, daarna lekker eten en drinken en dan heerlijk bij het mens gaan slapen.

Bamf heeft echt de smaak van “Boldly Go Where No Bamf Has Gone Before” te pakken. Zat ze een week geleden nog veilig achter in de keuken te gluren als de deur naar de hal openstond, vandaag staat ze als ik even het huis uit ben bij de deur te miauwen dat ze er uit wil.

Voor de grap heb ik dus net de deur voor haar open gedaan. Niet de echte voordeur natuurlijk, maar de deur naar de hal.
En meteen wandelt ze de hal in, vrolijk aan alles snuffelend, duidelijk geinteresseerd in deze nieuwe, plots niet meer enge wereld. Zelfs de grote zware voordeur is spannend, en eigenlijk wil ze de wereld daar achter ook nog zien en verkennen. Maar dat sta ik niet toe.
Dan maar de trap naar boven.

Met een mond die open staat van verbazing draag ik haar weer naar beneden. Dit is niet de Bamf van een paar weken geleden. Die vond enkel de gedachte aan de wereld buiten haar territorium al eng. Dit is een Bamf die denkt: het leven is te kort en onzeker om in huis en tuin rond te blijven hangen, ik wil meer zien van de wereld. En dit is een Bamf die wijdse weilanden (vanuit de trein) heeft ontdekt, nieuwe gebieden in andere delen van het land, spannende niet-stadse vogels en andere beestjes.

Maar of ik hier nou zo blij mee ben…
Het was al lastig om Lockheed niet de hal in en door de voordeur naar buiten te laten glippen, maar nu moet ik ook nog eens op Bamf gaan letten!

Vanochtend met Bamf op controle geweest in Utrecht.
Ze moest nuchter zijn, omdat ze misschien onder narcose zou moeten voor een beenmergbiopsie. Dat was afzien voor haar.
Tram en trein konden haar niet echt meer deren, ze zat lekker naar buiten te kijken en een beetje te dutten.

In Utrecht was het weer wat minder onbewolkt. Sterker nog, het was noodweer. Geen goed weer om een kwartier doorheen te lopen. Dus maar een taxi gepakt. Ditmaal UTC, en dat scheelt nogal in de kosten zeg!
Om kwart over 8 werd er weer bloed geprikt. De dierenarts vond ook dat ze er wat bleker uit zag, maar ik vertelde haar wel dat ik zaterdagmiddag heel erg het idee kreeg dat de prednisolon aansloeg.
Tja de enige manier om dat zeker te weten is de rode bloedcellen tellen.

Bloedprikken en daarna weer wachten. Ik heb een uur op de uitslag moeten wachten en dat was lang, vooral omdat ik verwachtte dat ze daarna onder narcose zou moeten.
Maar nee. Haar bloedwaarden waren stabiel gebleven. Dat was al een goed teken. Maar mooier is nog dat er meer jonge rode bloedcellen bij zijn gekomen. Haar beenmerg maakt dus toch wel rode bloedcellen aan.
Dat was een grote opluchting.
Er werd voorgesteld om de biopsie nu niet te doen. Het was een grote belasting voor de kat, en als het niet echt nodig is, kunnen ze het beter niet doen. Daar was ik het grondig mee eens.

Bamf blijft nu een week langer op de huidige dosis prednisolon, en dan gaan we volgende week verder met het afbouwen. Over twee weken moet ze weer terugkomen en dat worden er weer wat uitgebreidere onderzoeken gedaan.
Voorlopig zijn we voorzichtig positief.
Ze is er nog lang niet, maar dat haar gedrag zo gezond is, en dat ze toch bloedcellen aanmaakt is een goed begin.

Tussen al die ellende even een mooie illustratie van onze toewijding aan onze katten… (of onze mafheid natuurlijk)

Lockheed heeft mijn oude bureaustoel fulltime in gebruik. Bamf vindt mijn nieuwe bureaustoel wel aardig.
Dus ik ben bang dat ik voor mijn verjaardag toch weer een nieuwe moet…

Want nu zit ik dus hierop achter mijn computer:

Aan alle kanten wordt er gevraagd hoe het nu met Bamf gaat.
Heel eerlijk gezegd: ik weet het niet. Ja het gaat goed met haar. Ze is duidelijk blij om thuis te zijn, blij met ons. Ook is ze lekker actief, heel alert, ze eet en drinkt goed en vangt weer vliegen.
Van de andere kant wordt ze wel weer steeds bleker. Waren haar slijmvliezen zaterdagochtend nog mooi diep roze, nu zijn ze weer heel lichtroze. Haar rode bloedcellen worden duidelijk nog steeds afgebroken. Die beenmergbiopsie is wel heel erg waarschijnlijk, maandag.

Het is gewoon afwachten, en dat is niet gemakkelijk. Ze heeft zo’n sterke wil, je ziet gewoon dat ze niet op wil geven. Ze blijft onvermoeibaar doorgaan, wil vogels vangen, muizen vangen, lekker met haar mensen knuffelen.
Ze geniet van het lekkere eten dat ze krijgt. De andere katten zijn wel jaloers. Bamf krijgt allemaal lekkere hapjes. Ze is dan ook niet meer zo mager als ze was.

Wat heel duidelijk is, is dat de hierarchie veranderd is. En de ligplekken. Kedua lag nooit op de “vensterbank” bij de tuin, en nu wel. Bamf ligt nu op de stapel jassen op mijn knutselhoek, waar Lockheed normaalgesproken ligt. Lockheed is daar niet blij mee maar heeft gelukkig nog haar “eigen” bureaustoel.

Het is hoe dan ook goed dat Bamf even een weekje kan herstellen van al die naalden die in haar gestoken werden. Haar keel ziet er uit als de arm van een junk. Het wordt ook steeds moeilijker om een plekje te vinden waar bloed geprikt kan worden. Haar vacht groeit ook alweer een beetje terug: niet meer die rare tondeuse-strepen, maar een gelijkmatig donsje.

Ik vertroetel en verwen haar dus maar, en verder is het afwachten.
Maandag horen jullie hopelijk meer.

Het drama gaat verder…
Ik kom net met Bamf terug uit Utrecht. Daar hadden we vanochtend om kwart over 8 een afspraak, dus dat was vroeg uit de veren. We moesten met het OV, maar gelukkig was dat net vóór de spits. Frederique, ging dit keer mee, wat wel erg fijn was.

We waren erg vroeg, omdat we een taxi vanaf het station hadden genomen ipv de bus, dus we moesten wel even een half uurtje wachten. De wachtkamer stroomde vol met luid blaffende honden. Bamf gaf geen krimp.

Dit keer gingen we naar de afdeling Hematologie in plaats van de spoedeisende hulp.
Ze wordt weer onderzocht, maar haar pols is stabiel. Ze heeft nog wel (nog steeds!) hele lichte verhoging. Gelukkig ziet ze er nog wel goed uit, redelijk roze slijmvliezen, mooie zachte en glanzende vacht. Echt veel beter dan de eerste keer toen ze daar kwam.

Bloed prikken… maar dat is echt lastig. Doordat ze al zovaak geprikt is, wordt het steeds lastiger om een goed plekje op haar keel te vinden waar bloed afgenomen kan worden. Na zo’n 20 keer prikken komt er dan eindelijk wat bloed. Omdat er dit keer alleen rode bloedcellen geteld worden (en er vooral gekeken wordt of er jonge bloedcellen aanwezig zijn) is er maar heel weinig bloed nodig.

We mogen weer even wachten in de volle wachtkamer. Ik ben echt blij dat ik vorige week steeds ’s avonds aanwezig was!
Na een half uurtje worden we weer naar binnen geroepen. Geen goed nieuws.
Haar bloedwaarden zijn niet goed. Het aantal rode bloedcellen is niet gestegen, maar staat nu op 0,18 ipv 0,20. En erger: ze vinden bijna geen jonge rode bloedcellen. Dat kan 2 dingen betekenen: de jonge cellen worden vernietigd zodra ze door het beenmerg aangemaakt zijn. Dit kan met Prednisolon onderdrukt worden. Of het beenmerg werkt niet goed en maakt geen rode bloedcellen meer aan. En dat is niet goed. Als dat het geval is, moet ze aan hele zware medicijnen, een soort chemotherapie.

De enige manier om er achter te komen of haar beenmerg nog werkt is door een beenmergbiopsie. Dat betekent dat ze onder narcose moet, en bij een zieke kat is dat een risico. Daar zit nu eigenlijk het probleem: volgende week moet ze terug komen voor controle. De biopsie wordt niet gedaan als het niet echt noodzakelijk is, dus uitstellen is beter. Maar als haar conditie weer heel snel verslechtert (zoals vorige week) dan is een narcose veel gevaarlijker.
Dus: wachten? Of nu?
We hebben vandaag de tijd dus we besluiten tot nu, maar daar komt een spaak in dat wiel: het is mogelijk dat ze vannacht gegeten heeft en voor een narcose moet ze absoluut nuchter zijn.

Volgende week zit ik dus weer om acht uur ’s ochtends met Bamf in Utrecht, en dan wordt het spannend. Zijn haar bloedwaarden dan gedaald, dan moet ze direct die biopsie hebben. Zijn ze gelijk (of beter) dan blijven we bij de Prednison.
Overigens wordt een niet-werken van het beenmerg niet heel erg waarschijnlijk geacht, juist omdat ze in een hele korte periode zo verschrikkelijk kan verslechteren. Als er stelselmatig geen cellen werden aangemaakt, dan gaat dat veel geleidelijker. Prednisolon heeft bovendien best wat tijd nodig om aan te slaan.

Maar het is wel weer moeilijk. Ze is nu nog zo vrolijk en alert. Sterker nog, ze leek de terugreis heel relaxt te vinden, ze lag zelfs op haar gemakt languit te slapen in de trein! Stel dat haar beenmerg niet goed werkt, gaan we dan door met de medische molen? De pillen die ze dan kan krijgen zijn absoluut kankerverwekkend voor mens en dier, ze weten alleen niet in welke hoeveelheid. Alles aan haar (speeksel, uitwerpselen, huidschilfers) is dan “gevaarlijk”… Als het alleen om haar gaat, zou ik zonder twijfelen zeggen: doen. Maar het gaat ook om de andere katten, en om Frederique en mij. Dat is een beslissing die ik liever niet wil maken, en gelukkig nu ook nog niet hoef te maken.

Ik ga haar deze week met argusogen in de gaten houden. Tips voor aansterkend voedsel (vooral ijzer- en mineraalrijk) zijn welkom!