Bamf heeft echt de smaak van “Boldly Go Where No Bamf Has Gone Before” te pakken. Zat ze een week geleden nog veilig achter in de keuken te gluren als de deur naar de hal openstond, vandaag staat ze als ik even het huis uit ben bij de deur te miauwen dat ze er uit wil.

Voor de grap heb ik dus net de deur voor haar open gedaan. Niet de echte voordeur natuurlijk, maar de deur naar de hal.
En meteen wandelt ze de hal in, vrolijk aan alles snuffelend, duidelijk geinteresseerd in deze nieuwe, plots niet meer enge wereld. Zelfs de grote zware voordeur is spannend, en eigenlijk wil ze de wereld daar achter ook nog zien en verkennen. Maar dat sta ik niet toe.
Dan maar de trap naar boven.

Met een mond die open staat van verbazing draag ik haar weer naar beneden. Dit is niet de Bamf van een paar weken geleden. Die vond enkel de gedachte aan de wereld buiten haar territorium al eng. Dit is een Bamf die denkt: het leven is te kort en onzeker om in huis en tuin rond te blijven hangen, ik wil meer zien van de wereld. En dit is een Bamf die wijdse weilanden (vanuit de trein) heeft ontdekt, nieuwe gebieden in andere delen van het land, spannende niet-stadse vogels en andere beestjes.

Maar of ik hier nou zo blij mee ben…
Het was al lastig om Lockheed niet de hal in en door de voordeur naar buiten te laten glippen, maar nu moet ik ook nog eens op Bamf gaan letten!