De afgelopen dagen reageerde Bamf weer heel erg goed op de prednisolon. Haar tong was roziger dan ooit sinds het begin van haar ziekte. Ze was heerlijk levendig, lekker rennen springen en vliegen.
Maar gisteravond was het opeens crisis. Ongeveer een klein half uur na het geven van haar medicijn viel het me op dat ze de hele tijd aan haar rug probeerde te krabben. En dat er daarbij een hele pluk haar op de grond viel. Nou is ze wel vaker behoorlijk in de rui, dus eerst zocht ik er niks anders. Maar ze maakte ook een heel raar geluid en rende naar buiten.
Als katten rare geluiden maken hebben ze vaak pijn. Nou ja het geluid dat Bamf maakte klonk als pijn. Dus ik er meteen achteraan. Ik zag zo snel niks mis met haar rug, al sidderde ze aan een stuk door. Tot ik de losse pluk vacht goed bekeek: er zat hier en daar nog huid aan.
Op dat moment gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen. Bamf te pakken krijgen was niet makkelijk, maar lukte uiteindelijk toch. Haar rug centimeter voor centimeter onderzoeken… en toen sloeg de schrik me echt goed om het hart. Tussen haar schouderbladen liep overdwars een hele grote snee. De huid (met vacht) was losgekomen van de spieren. Een grote gapende wond.

Meteen heb ik Fréderique gebeld dat hij direct naar huis moest komen. We hebben de weekenddierenarts gebeld, Bamf in de reistas gestopt en zijn het huis uitgerend. De bus misten we natuurlijk, dan maar een taxi bellen.
Er gaat op zo’n moment zoveel door je heen.
Het is een nachtmerrie waar je in zit. Zo’n gruwelijk uitziende wond, maar geen bloed. Het ging zo lekker met haar, ze had een paar prachtige dagen gehad, en dit zou nu het einde zijn?
Want ik wilde haar niet met een kraag om rond laten lopen: veel te veel stress voor dat beestje.

De dierenarts hadden we het hele verhaal uitgelegd, dat Bamf leukemie had, dat ze stervende was, dat haar imuunsysteem plat lag en dat we dachten dat het nu echt over was, want de kans dat dit zonder infectie zou genezen was klein.
Maar hij raadde ons aan om er toch voor te gaan. Tja, wat doe je dan?

Normaal zou hij zonder verdoving hechten, maar omdat de huid zo raar gescheurd leek te zijn, moest hij opnieuw wondranden maken. Bamf kreeg dus eerst een roesje en zakte onder onze handen rustig in slaap.
Dat is toch wel heel confronterend: we weten dat dit ook zo gaat gebeuren als we haar in gaan laten slapen. Daar ligt ze dan op de tafel, ogen open, en voelt helemaal dood aan.

Goed, de dierenarts heeft Bamf prachtig gehecht met draad dat oplost. Dat betekent dat ze weer een kale plek erbij heeft, nu tussen haar schouderbladen. En hij had er een zilverspray overheen gespoten, waarschijnlijk een soort pleisterspray, of iets om te zorgen dat ze er niet aan ging likken. Het stond wel grappig, een grote zilveren plek op mijn Bamfie.
Om te voorkomen dat ze de hechtingen eruit krabt, heeft hij ook de nagels van haar achterpoten goed bijgeknipt.

Eenmaal weer thuis is het spannend of ze helemaal goed uit de narcose zou komen. Ze was al bij voordat we bij de dierenarts weggingen, maar de rest van het proces duurt lang.
We hebben haar in de woonkamer opgesloten, met ruim brokjes, water, haar kattenbak en verschillende lekkere warme nestjes. Het was best eng om te zien hoe haar achterlichaam nog niet werkte en ze zich in het begin met haar voorpoten voortsleepte.

’s-Nachts heb ik uiteraard nauwelijks een oog dicht gedaan: steeds zag ik die wond weer. En als ik dan bijna sliep, dan zat Bamf naast me te klagen dat ze naar buiten wilde.
Maar tegen de ochtend kwam ze voor het eerst sinds jaren weer lekker tegen me aangekropen in bed en hebben we samen nog lekker even geslapen.

’s Ochtends was ze weer helemaal de oude en leek ze nauwelijks nog iets te merken van de gehechte wond op haar rug. De zilveren verf is er bijna helemaal af, maar ik wil jullie een foto niet onthouden.

Het is nu afwachten of de wond niet gaat ontsteken (daarvoor krijgt ze antibiotica). Sowieso vermoeden we dat het aanstaande vrijdag echt afgelopen zal zijn. Ze lijkt echt totaal geen last te hebben van haar wond, maar bij de eerste tekenen van complicaties gaan we terug naar de dierenarts.

Ik heb lang nagedacht wat voor titel ik boven dit artikeltje zou zetten. “Bamf stervende”, maar ja dat is iedereen, met de snelheid van 1 dag tegelijk. “Beenmerg-biopsie uitslag niet goed” vond ik wat te lang. “Transfusie geslaagd” is te optimistisch.

De transfusie is geslaagd. Buitengewoon goed zelfs. Doordat ik er gisteren de hele tijd bij ben gebleven (en misschien raakt ze er ook aan gewend) was de transfusie veel minder stressvol dan de vorige keer. En knapte ze dus ook veel sneller en verder op.
Toen ik wegging had ze zelfs alweer wat kleur. En vandaag kenden de verzorgers haar bijna niet meer terug. Fit, vrolijk, super pittig. En roze natuurlijk: prachtig diep donker roze.
Dit bericht kreeg ik vanochtend. Ik zat de halve dag in een vergadering, maar in de pauze kregen ze me toch te pakken. Sterker nog, het ging zo goed met Bamf dat ze vandaag al naar huis kon.
En ze vroegen mijn toestemming voor het doen van een beenmerg biopsie, want ze was nu op haar sterkst, en voor de biopsie zou ze onder narcose moeten. Bovendien had ze nu toch al een infuus (dat kraantje in haar pootje) dus zou de narcose pijnloos en stressloos toegediend kunnen worden.
De biopsie verliep dus uitstekend.
De uitslag was helaas minder goed en dat vernietigende nieuws kreeg ik dus toen ik weer op mijn werk was: Bamf heeft leukemie.

Eigenlijk is het heel vreemd. Nu ik weet wat ze heeft, is er iets in mij tot rust gekomen. Ik weet nu dat het ongeneeslijk en op de korte termijn ook fataal is. Ik weet dat ik alles heb gedaan wat maar mogelijk was om haar kwaliteit in haar leven te geven. Ik weet ook dat ze de komende tijd geen pijn zal hebben (dat hebben ze me uitgelegd). Het is natuurlijk verschrikkelijk en Free en ik zullen het de komende dagen/weken heel erg moeilijk gaan krijgen. Maar gewoon weten wat er aan de hand is geeft echt rust/berusting.

Wat ze nu in Utrecht aanraden is dat Bamf lekker naar huis gaat en dat ik haar helemaal verwen. Ze mag alles eten/doen wat ze maar wil. Haar resterende korte leventje zo aangenaam mogelijk maken. Zorgen dat wij, maar ook de andere katten, afscheid van haar kunnen nemen. En zodra ze weer duidelijk achteruit gaat in gezondheid, dan gaan we met haar naar de dierenarts en laten haar inslapen.
Het is heel raar om de euthanasie van je geliefde maatje te “plannen”, en het is absoluut niet leuk om dat te doen. Niet dat we nu een datum prikken, dat hangt helemaal van Bamf af.
Maar eigenlijk, heel stiekem, is dit een van de beste manieren van afscheid nemen. Ze is nu weer helemaal fit en vrolijk, op haar best (terwijl ze ziek is dus). We krijgen de kans om haar lekker te verwennen, en goed afscheid te nemen. Ze heeft geen pijn, het wordt geen lijdensweg voor haar (voor ons wel, maar dat is een ander verhaal). En uiteindelijk, als ze echt weer verslechtert, kan ze rustig in mijn armen inslapen.

Vanavond heb ik haar weer opgehaald uit Utrecht. Buurvrouw Marleen kon gelukkig een auto lenen en heeft me gebracht en gehaald. Die terugrit is iets waar ik heel erg dankbaar voor ben, het was namelijk fantastisch. Bamf mocht los in de auto, als ze dat wilde. Vertelde ik laatst dat ze het treinreizen zo leuk vond, vooral het naar buiten kijken, nu was het nog leuker: kon ze uitgebreid uit het raam kijken, bij het vrouwtje op schoot, of lekker op de hoedenplank liggen.
Even een disclaimer: ik wist nu wel dat Bamf geen rare sprongen zou maken, maar bleef er de hele tijd bovenop zitten. Doe dit noooooit zomaar met een kat, loslaten in een rijdende auto, dat is levensgevaarlijk. Ze wilde dit keer zoooo graag naar buiten kijken, en het is de laatste keer dat ze dit kan doen in haar leven, dus heb ik haar haar gang laten gaan. En ze heeft overduidelijk genoten. Ze was bijna niet weg te slaan bij het raam, al keer de ze regelmatig even terug naar haar veilige mandje, ook om zich lekker te wassen.
Als ze op schoot zat en naar buiten keek, kon ik geen foto’s maken, maar ik heb wel een paar leuke kiekjes dat ze uit haar mandje komt. Ze zijn erg bewogen en overbelicht maar geven toch de sfeer weer.

Ik wilde nog meer schrijven maar Bamf ligt nu in mijn armen voor het toetsenbord en zij vindt het tijd voor wat quality-time. Lekker slapen tegen haar mens aan. Ze houdt mijn arm heel stevig vast met haar klauwen en wil me niet meer laten gaan. Dus houden de woorden bij mij nu even op.

Vandaag had ik weer een afspraak in Utrecht met Bamf. Vorige week ging het echt steeds slechter met haar, maar ja, er was niks anders aan te doen dan afwachten of de leukoran pil aan zou slaan.
Naar Utrecht gaan was nog niet zo makkelijk, omdat ik het vrijdag presteerde om wederom door mijn enkel te gaan. Met een kat en twee krukken al hobbelend met het OV (tram, trein, bus, lopen) naar Utrecht… tja ik had het gedaan als er geen andere oplossing was, maar leuk zou het niet zijn geweest.
Gelukkig konden we op het laatste moment de beste vriend van Fréderique strikken, Maarten. Hij moest eigenlijk werken, maar kon mij vóór zijn werk nog wel afzetten in Utrecht.

Vanochtend vertrokken we dus om 7 uur. Nog steeds akelig vroeg, maar lang niet zo erg als wanneer ik met het OV had moeten reizen. Omdat ik nu toch met de auto ging besloot ik om Kedua voor de zekerheid ook maar mee te nemen. Mocht een transfusie nodig zijn, dan hoefde ik niet morgen nog eens iemand met een auto te regelen.

Al bij het eerste onderzoek werd duidelijk dat Bamf er weer slecht aan toe was. Haar slijmvliezen waren weer papierwit, ze was flink afgevallen, en haar bloed zag er veel te waterig uit. De uitslag kwam dit keer razendsnel: ze had een rode bloedcelwaarde van 0,08!!
De dierenarts heeft onmiddelijk de Intensieve Zorg Afdeling ingeseind. En toen kwam het moeilijke gesprek. Wat gaan we doen en vooral: wat is zinvol.
Het lijkt er op dat Bamf onder de categorie bloedarmoede patienten valt waarbij geen oorzaak gevonden wordt, en die weliswaar niet direct dood gaat aan bloedarmoede maar ook niet genoeg reageert op de medicijnen om op te knappen. Met andere woorden: de prognose was een stuk slechter geworden.
Een bloedtransfusie was natuurlijk mogelijk, maar zou een groot risico zijn voor Bamf. Katten maken na een eerste transfusie namelijk antistoffen tegen het donorbloed aan waardoor een tweede transfusie lang niet altijd geaccepteerd wordt.
Verder zou het ook een risico zijn voor de donor: Kedua had een maand geleden ook al bloed gegeven. Nou zou een maand tijd ertussen genoeg moeten zijn, maar ideaal was het niet.

Het was een beslissing over leven of dood die ik op dat moment moest maken. Helemaal alleen, want Fréderique zat in het vliegtuig naar Finland. Maar net toen ik me bedacht had dat ik er ergens wel vrede mee zou hebben als ik Bamf deze week in zou laten slapen, kwam de dierenarts vertellen dat de andere specialist had voorgesteld de transfusie toch maar te doen.
Ik heb toen met de dierenarts afgesproken dat dit de laatste transfusie zou zijn. Overleeft ze dit, dan krijgt ze weer een behandeling met prednisolon en eventueel leukoran. Als dat weer niet genoeg aanslaat, dan is het gewoon echt over. Al met al zullen we dat dus over een week of drie weten.

Ik moet even tussendoor zeggen dat ik weer zeer tactvol behandeld ben door de medewerkers. Ook hebben ze me steeds geholpen met het dragen van de katten enzo, omdat dat voor mij met mijn krukken nou eenmaal wat lastiger was. Niet alleen de dieren krijgen er de beste zorg die er maar is, ook de baasjes worden niet vergeten.

Er werd een crossmatch gemaakt van Kedua’s bloed met dat van Bamf. De uitslag liet heel erg lang op zich wachten, pas tegen 13:00u was die bekend. In het lab stootte het bloed elkaar niet af, dus de transfusie kon doorgaan.
Wat ik heel bijzonder vond, was dat ik de hele tijd bij Bamf en Kedua op de IZA mocht blijven.
Ze zaten samen in een groot glazen hok, ik kreeg een stoel en heb daar bij ze gezeten. De zijkant is de hele tijd open geweest, want mijn katten zijn zulke lieve, makke beesten :-)

Vervolgens werd bij Bamf het infuus aangebracht: een mooi kraantje aan haar voorpoot met een prachtig blauw verbandje erom. Ze was er niet blij mee, maar ja, haar werd niets gevraagd.

Dan het bloed afnemen bij Kedua… Normaal gesproken krijgt de donorkat een roesje, omdat voor het bloedafnemen de kat stil moet zitten. Maar Kedua gedroeg zich zo voorbeeldig dat besloten werd om het zonder verdoving te doen. Jammer genoeg waren zijn aderen nogal moeilijk aan te prikken, waardoor er 3 keer een flinke naald in z’n keel gestoken moest worden. De taal die hij uitsloeg… dat had hij niet van mij geleerd hoor! Maar hij verzette zich niet teveel, en gaf uiteindelijk keurig de juiste hoeveelheid bloed.

Ze hadden wat lekker vlees voor hem gevonden dat hij in het hok op mocht eten. Maar hij was nog behoorlijk verontwaardigd over het stelen van zijn kostbare bloed. Maar de vermeende mishandeling was hij gelukkig al weer heel snel vergeten en liet hij zich uitgebreid bewonderen door alle studenten. Als een echte leeuw zette hij zijn kraag op, deed hij zijn ogen genietend dicht en lag hij met het hoofd hoog geheven de stoere bink uit te hangen.
Niemand kon geloven dat hij de zoon van Bamf was: zo’n enorme kater uit zo’n klein tenger poesje??
En wat was hij toch lief en dapper, een super lieve lobbes die alles met zich liet doen, en die zo intens genietend zijn moeder gezelschap hield tijdens haar transfusie.
Al moet ik zeggen dat hij Bamfs infuus met bloed ook heel interessant vond en er bovenop probeerde te gaan zitten.

Voor Bamf was het duidelijk ook veel beter dat ik er bij bleef. Was ze de vorige keer een heel zielig hoopje kat, nu lag ze redelijk op haar gemak, met een baasje dat haar voordurend knuffelde en bij haar bleef en haar brokjes gaf. Ze had razende honger omdat ze nuchter naar Utrecht had gemoeten, dus die brokjes gingen er wel in. Helaas kwam er een prednisolonpilletje achteraan, maar zelfs dat kon de pret niet drukken.
Kedua bekeek ze wel met argwaan. Die zoon van haar was vast uit op het inpikken van haar veilige doos-met-schapenvachtje. Maar goed, ze kon niet veel kanten op met dat rare rode draadje aan haar poot, dus ze moest het maar verdragen.

Om half 3 was het tijd om Maarten weer eens te bellen. Die zou tegen 3 uur weer terug zijn van zijn werk. Helaas werd dat door de file pas tegen half 4. Kedua was de terugreis erg stil, geen rare raceautogeluiden. Hij heeft bijna de hele weg geslapen. Pas toen we weer in Den Haag waren schrok hij wakker.
Het eerste dat hij deed toen hij thuis was, was een bakje vol brokjes leegeten, en vervolgens heel hard naar buiten rennen om te kijken of zijn territorium nog bestond.

Bamf blijft weer een paar dagen in Utrecht, ik hoop haar woensdag op te kunnen halen. En dan is het weer afwachten.

Het lijkt wel een epidemie, vermiste katten.
Nu is ook Muis, de lieve angstige kat van mijn bovenbuurvrouw verdwenen.
Ook zij heeft geen chip. Normaalgesproken heeft ze een bandje om met een adreskokertje, maar doordat haar nek op de plek van het bandje helemaal kaal werd is dat even afgedaan.

Bij deze wil ik alle kattenbezitters oproepen: chip je kat!! Het kost niet veel en als je het tegelijk met de jaarlijkse inenting doet, kost het je ook nog eens geen extra consultkosten.

Even een foto van Muis: