Na het debacle met de catnipplantjes van vorig jaar (katten moesten er niks van hebben, zelfs niet toen we ze met gaaskooien ontoegankelijk hadden gemaakt, en bovendien gingen ze nogal snel dood) had ik gedacht dat ik ze niet meer zou kopen.
Toch kon ik me een paar maanden geleden toen ik over de boerenmarkt liep niet bedwingen. De verkoper prees zijn catnipplanten aan als de enige echte catnip, al was het niet de cataria nepeta.

Natuurlijk viel ik voor zijn verkoop-spiel en kocht drie planten…
… die bij thuiskomst door de katten volledig afgekeurd werden. Ook deze catnip beschouwden ze niet als “The Real Thing (TM)”. Hun mensen moesten zich maar gewoon bij gedroogde kwaliteitscatnip uit de dierenwinkel houden.

Natuurlijk was dat een domper op mijn enthousiasme. Ik had zo gehoopt om een catnip-kwekerijtje op te kunnen zetten: de ideale drugsfarm voor katten ;-)
Uit teleurstelling liet ik de plantjes in hun plastic bakjes staan, en gaf ze geheel geen aandacht (of water) meer.

Maar blijkbaar was dit een veel sterker catnip-ras, want nu maanden - en droogtes - later leven ze nog steeds. Ze hebben mooi gebloeid en lijken niet kapot te krijgen.
Afgelopen weekend liet ik de kat van mijn lieve bovenbuurvrouw (Dikkie, de naam van de kat dan, niet de buurvrouw) even in de tuin. Zijn mens was op vakantie en altijd enkel de straat aan de voorkant van het huis zien is ook niet alles. Tijd voor een uitstapje voor hem, en dat werd dus de katten-hemel, ook wel bekend als mijn achtertuin.

Hij stevende in een keer recht op de catnipplanten achter op het terras af en ik heb hem het half uur erna niet meer vanaf kunnen krijgen. Hij rolde er over heen, duwde zijn neus erin, schoof ze over het hele terras, kauwde erop. Kortom, meneer ging volledig uit zijn dak.

Nou heeft hij pas recentelijk de geneugten van een lijntje catnip ontdekt, doordat ik een klein zakje met catnip voor hem en Muis had gemaakt. Tegen de verveling in de avonduurtjes zullen we maar zeggen. Sindsdien is hij verkocht.
Maar dat deze verse catnip wel effect op hem heeft en niet op mijn eigen katten is toch wel heel erg raar.

Pas toen hij uitgeraasd was en zijn roes uit ging slapen, kon ik het enorme rode monster oppakken en weer naar zijn eigen territorium brengen.
Ik weet nu in iedergeval wat ik hem voor zijn verjaardag kan geven.

Een hele kleine update op het voetje-vrijen verhaal:
Gisteren heb ik een serie foto’s gemaakt die Lockheeds voeten-fetish mooi uitbeelden. Ik zat na mijn werk lekker in de tuin een boek te lezen, camera gelukkig bij de hand. Blote voeten, lekker uitgestrekt, even bijkomen.
En ja hoor dat is onweerstaanbaar voor een Lockheed. Als een mot naar een vlam wordt ze aangetrokken door mijn uitdagende poezelige teentjes. Die kunnen echt niet zomaar uitsteken en niet geknuffeld worden.
Deze foto is het resultaat:

Met de komende premiere van de nieuwe The Hitch Hikers Guide To The Galaxy kon ik het natuurlijk niet laten… Binnenkort zal heel de wereld weten hoe belangrijk een handdoek is, als je door het universum reist.
Reizen ga ik wel doen, alleen niet door het universum. Nou ja, het staat niet in de planning om de planeet te verlaten ofzo. En ik neem vast wel een handdoek mee, al gaan we niet liften. En bovenal mijn nieuwste speeltje: GPS.

De GPS ontvanger is binnen en ik wil jullie dit leuke speeltje niet onthouden.
Ik heb express voor een kleine blue tooth ontvanger gekozen, zodat ik hem ook daadwerkelijk zou kunnen gebruiken… aangezien ik nog steeds geen auto of een rijbewijs heb. Dit is trouwens wel een goede incentive om daar maar eens aan te beginnen.
De ontvanger is er een van Adapt en staat bekend om z’n lange batterijduur: maarliefst 18 uur! Stel dat tegenover de magere 6 a 7 uurtjes die de andere ontvangers er uit weten te persen en je zult zien dat dat echt geweldig is.

De ontvanger is werkelijk zeer compleet, ook iets waar menig andere fabrikant nog een puntje aan kan zuigen. Helaas is het maar al te vaak zo dat je de net-stroomkabel zelf erbij moet kopen. Hier niet: het beestje wordt geleverd met auto-voeding, netstroom-voeding en de accu.
Die laatste is een gewone recente Nokia-telefoon accu. Groot voordeel daarvan is naast de lange levensduur, dat hij erg snel oplaadt. Met slechts twee en half uur laden kan de ontvanger er weer 18 uur tegenaan.

Zoals je kunt zien aan de euro’s die ik naast het apparaat heb gelegd, heeft het een heerlijk handzaam formaat. Het past bij mij in mijn handpalm. De lengte is ongeveer 3 euro-breedtes lang en de dikte is ongeveer een euro-breedte. Sterker nog, hij is kleiner dan mijn mobiele telefoon!

De ontvanger doet er na het opladen ruim een half uur over om een eerste fix te krijgen: de satelieten te vinden. Ik was daar gelukkig voor gewaarschuwd, dat het zo lang zou duren. Ik moest hem daarvoor buiten in de tuin leggen, want een GPS ontvanger werkt het beste met vrij zicht.
Nou zit ik bepaald niet in een ideale omgeving voor GPS, het is hier een betonnen jungle. Ondanks dat weet hij binnenshuis nog 2 a 3 satelieten te vinden.

Ik heb hem verder nog niet echt uit kunnen testen. Het communiceren met TomTom lijkt heel aardig te gaan, maar kostte in het begin wel veel moeite.
Komend weekend ga ik wat meer testen.

Okee ik heb het hier nu niet over mijn zeer lieve, 85 jaar jonge oma, alhoewel de term zeker op haar van toepassing is.
Nee, ik heb het over Oma Lockheed.

Ze lag vanochtend rustig op haar bureaustoel te dutten toen er luid gekrijs klonk in de achtertuin.
Al weken probeert een zwarte kat de territoria van Lockheed en Kedua af te nemen, eigenlijk sinds Kedua de eerste keer terug kwam met zijn nieuwe kapsel uit Utrecht. Het is een aardig beestje, daar niet van, maar wel heel erg brutaal en flink pittig naar de andere katten toe. Ach daar is niks mis mee, dat zijn mijn katten ook…

Die zwarte kat zat dus weer in onze tuin en probeerde Kedua met niet mis te verstane bewoordingen duidelijk te maken dat die zijn territorium maar moest inkrimpen: de zwarte kat had minstens recht op een eigen corridor door onze heerlijke jungle tuin. En Kedua… mijn grote lieve lobbes die vroeger echt niet over zich heen liet lopen… droop af. Weliswaar met gekrijs en gevloek en een hele dikke staart, maar afdruipen deed hij.

Dat ging Oma Lockheed toch echt te ver. Ze vond Kedua dan wel een [censuur] kleinzoon, maar het was wel haar [censuur] kleinzoon. Daar moest iedereen verder vanaf blijven.
Bovendien was het ook haar territorium, wat dacht die zwarte kat wel?

Dus op het moment dat Kedua met een dikke staart door de tuindeuren naar binnen kwam stormen, vloog Lockheed van haar stoel af, keihard naar buiten racend, over Kedua heen met wapperende cape - eh staart. Ze sprong op de verbouwereerde kat af, die al zo zeker was van zijn overwinning, en liet hem alle hoeken van de tuin zien. Daarna heeft ze hem hardhandig de tuin uit gewerkt en kwam ze zeeeer in haar sas (maar nog altijd met een gigantisch opgeblazen staart) weer naar binnen hobbelen. Om vervolgens een lekkere knuffel en goedkeuring bij mij te halen.

Kedua keurde ze geen blik waardig. Ze ging in de vensterbank zitten en uitdagende mrwal-geluiden maken tegen de buitenwereld.
Met super oma Lockheed valt niet te spotten.

Vanochtend werd ik wakker gemaakt doordat iemand probeerde haar oor rond mijn tenen te vouwen. Het was een heel erg zacht, donzig oortje… en hoorde bij een lieve donzige Lockheed!
Dat is even heel anders wakker gemaakt worden dan de gebruikelijk Kedua-methode: Hard bij mijn oren jengelen en als ik daar niet op reageer: op mijn hoofd tappen en aan mijn haren trekken.

Maar dit was dus een Lockheed, zowaar op mijn bed aan mijn voeteneind, druk bezig in een hevige vrijpartij met mijn voet.
Dat heeft een geschiedenis, Lockheeds haat-liefde verhouding met mijn voeten.
Toen zij nog een lieve veel te jonge kitten was, had ik ik niet altijd de tijd om haar de bergen aandacht te geven die ze nodig had. Een fulltime dagtaak door werk en college’s en ook nog eens studeren thuis. Mijn handen en hoofd waren dus vaak met andere dingen bezig, maar… mijn voeten waren vrij.
En dus knuffelde ik Lockheed regelmatig urenlang met mijn blote voeten. Wat niet geheel zonder kleerscheuren verliep aan mijn kant: ze bleef natuurlijk een super speelse kitten met vlijmscherpe tandjes en nagels.
Ga nu niet denken dat ik Lockheed gruwelijk verwaarloosd heb in die tijd, want dat was echt niet zo. Maar kittens hebben nou eenmaal 24/7 aandacht nodig, en liefst nog meer. En er moet toch iemand de brokjes verdienen.
Maar dat voeten-gevrij is ze daardoor altijd leuk blijven vinden, handen zijn een stuk enger.
Terug naar het heden ;-)

Zodra ze doorkreeg dat ik wakker was, stopte ze en liep ze naar mijn hoofdkussen om me met lieve geluidjes duidelijk te maken dat ze toch wel honger had, dat het tijd werd dat deze luiwammes haar bed uit kwam om haar (Lockheed) brokjes te geven, maar dat een knuffel van te voren ook wel welkom was.
Het was half zeven… zucht katten

Het mooie is dat ze de brokjes die ik in Kedua’s bakje deed, direct opschrokte. Dat zou ze een paar weken geleden niet gedaan hebben… he bah uit dat vieze bakje van die kleinzoon? Eg nie…
Dit viel me vorige week ook al op: ze durft weer uit een bakje op de grond te eten, en zelfs uit dat van Kedua. Die kwam vorige week namelijk klagen, kort nadat ik hem brokjes had gegeven, dat ze al op waren. Ik dacht toen dat hij alles in één keer had opgegeten… maar een dag later betrapte ik Lockheed…

Het doet me goed om te zien dat ze weer helemaal de oude wordt… al vrees ik dat mijn tenen daar onder zullen gaan lijden!

Ik ben momenteel druk bezig om de cats.isafeelin.org website (de kattenfoto’s) helemaal opnieuw op te bouwen. De oorspronkelijk website voldeed wel, maar was ooit als simpel scriptje begonnen. Omdat er nu honderden foto’s in staan, wordt dat allemaal wat moeilijker om te onderhouden. Tijd voor een grondige herziening dus.
Niet alleen die website krijgt een nieuw gezicht, ik ben zelfs bezig om - in ieder geval van 2001 - de foto’s opnieuw te bewerken. Dat betekent dat de oude “Nest-van-Lockheed” foto’s er nu een stuk beter uit zien, en… dat er veel niet eerder getoonde foto’s op staan.

Gekoppeld aan de website komt ook een blog, voor het kunnen vertellen van het laatste nieuws. Ik wil dat het liefste aan de bestaande Catbytes.org website koppelen, maar er is 1 probleem: de huidige Catbytes website is in het Nederlands, maar de Cats! website is in het engels.
Hoe ik dat ga oplossen weet ik nog niet. Misschien wordt het een tweetalige blog, of misschien ga ik alles wel in het engels doen. Daar denk ik dus nog even over na.

Om de twee websites alvast op elkaar af te stemmen, heb ik de Catbytes website overgezet van het zeer goede, maar veel te traag ontwikkelde b2evolution (en dat wil ik het nog niet eens over het verschrikkelijke template/layout systeem hebben) naar Wordpress.
Dat betekent dat de website er anders uit gaat zien, en het kan ook betekenen dat de komende weken de website af en toe slecht of helemaal niet te bereiken is. Gewoon even geduld hebben… er komt hopelijk iets heel moois voor terug!

Een wereld zonder Bamf Het is nu twee weken geleden dat Bamf overleed. Dat zijn geen makkelijke weken geweest, niet zozeer vanwege de emotionele verwerking, maar omdat ik fysiek helemaal instortte. Diagnose: oververmoeid. Vandaar dat ik ook niet eerder een update op de website heb gedaan.

Het leven gaat hier gewoon door, maar er zijn wel grote veranderingen te zien in het gedrag van de twee overgebleven katten: Lockheed bloeit helemaal op. Ze is ongelooflijk knuffelig geworden, nog knuffeliger dan ze al was. Ze protesteert ook steeds minder, al zal ze waarschijnlijk altijd een gebruiksaanwijzing blijven houden.

Beide katten hebben “taken” van Bamf op zich genomen, heel grappig is dat. Dingen die ze nooit deden, maar puur eigenaardigheden van Bamf waren.

Lockheed rolt ala Bamf op het terras. Mooi zijn voor de camera, buik mooi laten zien, grappig rollen en doen alsof ze lekker over haar buik geaaid wil worden. Anders dan bij Bamf kun je dát beter niet doen… dan krijg je twee paar vlijmscherpe Lockheed-klauwen in je vel.
Verder ligt ze nu ook op Bamf d’r plek in de vensterbank van de voorkamer. Eigenlijk is de gehele vensterbank nu van Lockheed, want haar enige concurrenten waren Widget en Bamf. Kedua zit daar, vreemd genoeg, nooit.
Ze komt heel sporadisch ook bij mij op schoot knuffelen, wat echt revolutionair is voor haar doen. Dat deed ze zelfs als kitten niet graag. En als ik in de hangmat buiten lig, springt ze er lekker even bij. Ze blijft niet lang, Kedua trouwens ook niet, want het wiebelt iets teveel.

Kedua is ook een stuk knuffeliger en vooral “plakkeriger” geworden. Hij loopt voortdurend achter mij aan. ’s Nachts kruipt hij bij mij in bed, duwt me dan ook helemaal mijn eigen bed uit, en blijft heerlijk bij me slapen tot ik mijn bed ’s ochtends (of wat vaker voortkomt de laatste dagen: ’s middags) mijn bed uit ga.

Hij doet net zo lui als ik en is met dit mooie weer heerlijk fotogeniek.

Vond hij een paar weken geleden nog dat hij de baas was, dat is nu veranderd. Lockheed is duidelijk de baas van de katten, Kedua heeft flink respect voor haar gekregen. Ze gaat er niet meer in paniek vandoor als hij haar kant op komt, nee, ze spuugt en blaast en rent zowaar op hem af. Dat deze twee ooit nog eens life met elkaar om zullen gaan is zeer onwaarschijnlijk. Kedua wil wel, hij vindt zijn oma nog steeds machtig interessant. Maar oma moet nog altijd niet veel van haar opdringerige kleinzoon weten.