Vanochtend werd ik wakker gemaakt doordat iemand probeerde haar oor rond mijn tenen te vouwen. Het was een heel erg zacht, donzig oortje… en hoorde bij een lieve donzige Lockheed!
Dat is even heel anders wakker gemaakt worden dan de gebruikelijk Kedua-methode: Hard bij mijn oren jengelen en als ik daar niet op reageer: op mijn hoofd tappen en aan mijn haren trekken.

Maar dit was dus een Lockheed, zowaar op mijn bed aan mijn voeteneind, druk bezig in een hevige vrijpartij met mijn voet.
Dat heeft een geschiedenis, Lockheeds haat-liefde verhouding met mijn voeten.
Toen zij nog een lieve veel te jonge kitten was, had ik ik niet altijd de tijd om haar de bergen aandacht te geven die ze nodig had. Een fulltime dagtaak door werk en college’s en ook nog eens studeren thuis. Mijn handen en hoofd waren dus vaak met andere dingen bezig, maar… mijn voeten waren vrij.
En dus knuffelde ik Lockheed regelmatig urenlang met mijn blote voeten. Wat niet geheel zonder kleerscheuren verliep aan mijn kant: ze bleef natuurlijk een super speelse kitten met vlijmscherpe tandjes en nagels.
Ga nu niet denken dat ik Lockheed gruwelijk verwaarloosd heb in die tijd, want dat was echt niet zo. Maar kittens hebben nou eenmaal 24/7 aandacht nodig, en liefst nog meer. En er moet toch iemand de brokjes verdienen.
Maar dat voeten-gevrij is ze daardoor altijd leuk blijven vinden, handen zijn een stuk enger.
Terug naar het heden ;-)

Zodra ze doorkreeg dat ik wakker was, stopte ze en liep ze naar mijn hoofdkussen om me met lieve geluidjes duidelijk te maken dat ze toch wel honger had, dat het tijd werd dat deze luiwammes haar bed uit kwam om haar (Lockheed) brokjes te geven, maar dat een knuffel van te voren ook wel welkom was.
Het was half zeven… zucht katten

Het mooie is dat ze de brokjes die ik in Kedua’s bakje deed, direct opschrokte. Dat zou ze een paar weken geleden niet gedaan hebben… he bah uit dat vieze bakje van die kleinzoon? Eg nie…
Dit viel me vorige week ook al op: ze durft weer uit een bakje op de grond te eten, en zelfs uit dat van Kedua. Die kwam vorige week namelijk klagen, kort nadat ik hem brokjes had gegeven, dat ze al op waren. Ik dacht toen dat hij alles in één keer had opgegeten… maar een dag later betrapte ik Lockheed…

Het doet me goed om te zien dat ze weer helemaal de oude wordt… al vrees ik dat mijn tenen daar onder zullen gaan lijden!