Er is een Firefox uitbreiding waar ik jullie graag op wil wijzen.
(Hoe bedoel je, je gebruikt geen Firefox? Foei! Nu downloaden, installeren en genieten!)

De uitbreiding is HIER te vinden.
Wat doet het: het zorg dat je puur met je toetsenbord het internet onveilig kunt maken. Simpel nietwaar?
Toen ik nog Opera gebruikte, gebruikte ik de uitgebreide toetsenbordfunctionaliteit al intensief. Maar deze uitbreiding gaat nog een stapje verder. Het vergemakkelijkt het “klikken” op links op een pagina door bij alle klikbare elementen een getalletje te zetten.
Type dat getal op je numerieke toetsenbord (dat losse blokje met 9 cijfers dat meestal rechts op je toetsenbord zit) en druk daarna op enter. Voila, de betreffende link wordt geopend. Op deze zelfde manier kun je ook door een formulier heen gaan ofzo. Sterker nog, je kunt instellen dat je niet eens op ENTER hoeft te drukken, maar alleen maar het getal hoeft te typen en een bepaalde (instelbare) tijd wachten en het commando wordt uitgevoerd.

Met 1 druk op de knop (de . op het numerieke toetsenbord) kun je switchen tussen het wel of niet gebruiken van deze uitbreiding.

Firefox op zich is erg kaal, maar al die uitbreidingen (extensies) bieden echt leuke extra functionaliteiten. Het doet tegenwoordig niet meer onder voor Opera, wat voorheen mij favoriete browser was. Firefox is zeker te prefereren boven Internet Explorer, niet alleen vanwege de grotere veiligheid, maar vooral door het veel grotere gebruikersgemak.

Eh nee, ik heb geen aandelen, noch in Firefox noch in de genoemde uitbreiding :-)

Tijdens het dagelijkse ochtend-rondje surfen, mijn equivalent van uitgebreid de krant lezen met een kop kofie, een croissantje en een half-zacht gekookt eitje, kwam ik dit juweeltje tegen.
Het is een (fictief) interview, met als onderwerp een nieuwe uitvinden: de drukpers.
De taal is engels.
revenge-of-codex-people

In reactie op de opmerking door Pauline P — 5 augustus 2005 @ 23:39:

En anders heb je ook nog Clomicalm. Dat is eigenlijk een antidepressivum voor dieren, maar het zorgt er in de meeste gevallen voor dat het sproeigedrag verdwijnt.

Clomicalm hebben we een tijdje geleden bij Lockheed geprobeerd (meer hierover is te vinden in dit artikel: 2003/12/02/lockheed), en dat werkte wel redelijk goed. Het veranderde haar karakter behoorlijk (positief) en verminderde het sproeien ook aanzienlijk. Maar het tweemaaldaags ingeven van een pil aan een kat is niet iets dat je voor je lol langere tijd doet, zeker niet als die kat het inmiddels wel zat is. Maar misschien gaan we weer een keer een kuurtje doen.

De hormooninjectie lijkt trouwens enigzins te werken. Het sproeien is (helaas) niet gestopt maar volgens mij wel veel minder geworden.

Het is ook een hele moeilijke situatie voor Lockheed: het hele huis ligt overhoop, overal zijn vreemde, scherpe geuren (verse verf), de indeling van haar favoriete kamer is drastisch veranderd. Dat zou iedere kat wat stressig maken, maar Lockheed helemaal. Zelfs Kedua vindt het nu wel weer genoeg.

Frederique heeft een heerlijk zachte mand met hoog opstaande randen voor Lockheed gekocht, waar ze zich lekker in kan terugtrekken. Die mand staat nu op mijn bureau, zodat ze me, op de momenten dat ik thuis ben want het gewone leven is weer begonnen, nauwlettend in de gaten kan houden van uit een heerlijk super zacht veilig nestje.
Helaas vindt Kedua die mand ook een heel erg goed idee, en is het vaak knokken wie er in mag liggen.

In iedergeval overleg ik eind deze week met de dierenarts over de verdere behandeling van Lockheeds sproeigedrag. Misschien heeft ze gewoon meer hormooninjecties nodig en misschien zijn er andere dingen die we kunnen doen.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit…
Vanochtend werd mijn buurvrouw Marleen opgebeld door Katvinder met de melding dat Muis waarschijnlijk was gevonden.
Meteen zijn we eropaf gegaan, en werden opgevangen door twee geweldige kattenliefhebsters. Muis was op dat moment niet meer aanwezig, maar ze vertelden dat ze haar al twee weken zagen rondlopen en te eten gaven. Hun kat was ook hele goede vriendjes geworden met Muis, en was haar nu druk aan het zoeken.

Het was wel even teleurstellend dat ze er nu niet was, maar de dames verzekerden ons ervan dat Muis ongetwijfeld tegen etenstijd weer zou opduiken. En ze was in goede gezondheid, we hoefden ons nergens zorgen over te maken.
We hebben de grote vervoersmand daar achter gelaten, zodat ze Muis zouden kunnen vangen zodra ze haar neus weer liet zien.

En ja, tegen half acht werd ik gebeld, dat ze Muis hadden gevangen. Meteen Marleen gewaarschuwd, jas en paraplu gepakt, en er naar toe. Een blik op de gevangen kat was genoeg: het was echt Muisje. Wel wat dikker, ze had duidelijk goed gegeten, en totaal niet blij dat ze van haar heerlijke vrijheid beroofd was.

En nu, veel gesnotter en omhelzingen verder is Muis weer thuis. Ruim twee maanden nadat ze van het balkon verdween. Ze lijkt in zeer goede gezondheid te verkeren, al mag ze wel weer wat gewicht kwijtraken. Voorlopig mag ze niet meer op het balkon, ze mocht eens terug willen naar haar vriendinnetje.
Wat een prachtig happy end!

weblog/2005/story_KnitWit.jpg Ik moest wel erg lachen toen ik vanochtend dit artikel las:
KnitWit op CNN

Kort samengevat: het is een setje van een basisstation en breinaalden. De breinaalden registreren tijdens het breien hoeveel steken en hoeveel toeren er gebreid worden door middel van een hele kleine chip, en sturen die gegevens draadloos over naar het basisstation. Daarop zit een lcd-scherm waarmee je die gegevens kunt aflezen.
Fantastisch, zoveel cutting-edge high-tech voor zoiets simpels als steken/toeren tellen bij het breien.
Ikzelf gebruik gewoon een contrastrerend draadje daarvoor, maar gadgetfreak die ik ben… must get me one of those!

Zoals eerder gemeld zijn we deze week bezig met het opruimen en beter indelen van onze voorkamer.
Dat is aardig aan het lukken, maar is wel een verschrikkelijk zware klus.
De vloerbedekking weghalen doen we nog even niet, want we hebben nu even geen tijd om de houten vloer die er onder zit te schuren en te lakken. Geen idee hoe we dat uberhaupt met de rondrennende katten gaan doen.

Even wat foto impressies:

weblog/2005/20050806-makeover00.jpg

weblog/2005/20050806-makeover01.jpg

weblog/2005/20050806-makeover02.jpg

weblog/2005/20050806-makeover03.jpg

weblog/2005/20050806-makeover04.jpg

weblog/2005/20050806-makeover05.jpg

Vandaag was het weer zover, het jaarlijkse ritueel van Lockheed naar de dierenarts zien te krijgen voor haar algehele checkup en inentingen.

Zo makkelijk als Kedua is en Bamf was, zo moeilijk is Lockheed. Het begint met haar zien te vangen. Want nadat ik gisteravond de afspraak met de dierarts had gemaakt, koos Lockheed het hazepad.
Vanochtend was ze nog niet binnen dus paniek in de tent. Gelukkig kwam ze voor de verandering op mijn geroep af. Dan…. vervoerstas klaarzetten. Op een stoel balanceren, en Lockheed uit de vensterbank plukken. Dat staat ze niet zonder slag of stoot toe dus onder veel luidkeels protest en geworstel probeer zowel haar als mijzelf veilig weer van de stoel af te krijgen.
So far so good. En dan de tas. Vier poten hebben is ideaal om te verhinderen dat je ergens in gestopt wordt. Simpel een kwestie van ze alle vier zoveel mogelijk in verschillende richtingen spreiden, en als je baasjes proberen ze bij elkaar te houden, lekker om je heen krabben.
Uiteindelijk is het, met wat nieuwe krassen op mijn handen en met hulp van mijn grote sterke man, gelukt om haar in de tas te krijgen en de tas dicht te maken.
Lockheed vond het maar niks. De andere keren dat haar huisgenoten in zo’n vervoerstas werden gestopt, verdwenen ze voor langere tijd, en stonken ze verschrikkelijk als ze terugkwamen. En Bamf kwam de laatste keer dat de tas gebruikt was, zelfs helemaal niet meer terug! Dus besloot Lockheed maar om heel zielig te jengelen dat ze dit toch echt geen goed plan vond, ze was toch lief en knuffelig nu, waarom moest ze dan hierin?

Met een, eenmaal buiten tussen het lawaaierige en stinkende verkeer, luidkeels krijsende Lockheed ben ik naar de dierenarts gelopen. Op de behandeltafel is ze evenmin een dame. Ze worstelt voortdurend om los te komen en er vandoor te gaan. Niks netjes stil blijven zitten. Dit is niet leuk, hier wil ze niet aan mee werken. Helemaal niet als de mevrouw met de plastic handschoenen haar gaat betasten.

Ik heb haar extra laten onderzoeken ivm het steeds irritanter wordende sproeigedrag. We waren bang dat er misschien toch een fysieke oorzaak (bijv. blaasgruis) zou zijn. Maar nee, dat wordt eigenlijk meteen al uitgesloten. Wel raadt de dierenarts aan om de kap van de kattenbak af te halen zodat die wat veiliger voor haar wordt.
Voor de zekerheid en om de gewoonte van het sproeien te doorbreken, krijgt Lockheed een injectie met anti-mannelijk-hormoon (vrouwelijke hormonen dus). Haar sproeigedrag is namelijk een veel te mannelijke reactie, overdreven territorium gedrag.
Hierdoor zou de drang om te sproeien heel snel moeten verdwijnen. Ik ben benieuwd.

Nog even ontwormen, de gebruikelijke injecties en een extra ontwormingspilletje voor Kedua mee naar huis.
Eenmaal thuis weet ze niet hoe snel ze uit die verschrikkelijke tas moet komen. Het wordt afwachten om te zien of de extra hormonen gaan werken. Ik hoop het wel, want nu het huis helemaal schoongemaakt wordt, willen we het graag schoon proberen te houden.
Mocht dit niet werken, dan zijn er gelukkig nog meer behandelmogelijkheden, bijvoorbeeld een kattenpsycholoog. Maar voorlopig nog even niet.

Kedua toont maar weer dat hij stiekem toch deels hond is. Waar Bamf zoveel moeite had met haar pillen, is hij heel makkelijk. Klein beetje vlees erom, op de grond leggen en Kedua schrokt het zo weg. No problemo.

Waar ben ik aan begonnen…
De tweede week van mijn vakantie was bedoeld als voorkamer-opruim-en-opknap week… maar volgens mij heb ik daar minimaal een maand voor nodig.
Omdat we gisteren helemaal brak waren door de terugreis, hebben we niks anders gedaan dan vakantiespullen opruimen en door de honderden foto’s heenwerken (volgens mij zijn het er 2000).

Vandaag dus echt aan de slag.
De voorkamer, computer- muziek- en naaikamer, is ongeveer 4,5 bij 5 meter en 3,5m hoog. Sinds ik hier kwam wonen is er niks meer aan gedaan, de bureau’s - twee enorme monsters met computers, grote monitors, en alle randapparatuur - staan midden in de kamer, en daardoor komen we eigenlijk altijd ruimte te kort.
De bedoeling is nu om de bureau’s tegen de muur te zetten aan weerszijde van de schouw. De muren moeten geverfd worden, plafond eigenlijk ook, al zal dat een zware klus worden door de prachtige authentieke rozetten etc. Dat zeg ik een beetje cynisch: we hebben hele mooie plafonds met originele details zoals dat heet (lijsten, rozetten, hoeken etc), die door vorige bewoners al 50 keer zijn overschilderd. Ze zouden eigenlijk eens gerestaureerd moeten worden ofzo. Nou ja, nog een laagje verf erbij kan vast geen kwaad, de echte details in die details zie je allang niet meer.
Maar alleen dat plafond al is een klus waar je een week voor nodig hebt… doen we als laatste dus, als we het al gaan doen.

De vloer, tja daar wilden we ook wat mee doen. Ook laminaat gaan leggen, net als vorige zomer in de woonkamer? Erg mooi, erg praktisch, maar ook erg prijzig. De vloerbedekking loopt echter weg als je er naar kijkt, is doordrenkt met Lockheed-urine en is een zeer geliefd vakantieoord voor huisstofmijt.
Even spieken onder de vloerbedekking… daar bevindt zich een prachtige houten vloer! De houten vloerdelen zien er niet echt uit, maar als die geschuurd en gelakt zijn, kon dat wel eens super mooi worden.
De bovenbuurvrouw heeft deze vloerdelen ook kaal liggen, en dat staat echt heel erg mooi.
Wederom een zeer tijdrovende klus, maar wel een die echt de moeite waard gaat zijn.

Maar beginnen bij het begin: opruimen.
Aargh! Als ik ergens slecht in ben is het dat wel. Maar goed, dit keer wil ik het echt. Alles wat ik een jaar niet gebruikt heb, of waar ik over twijfel, gaat weg.
Maar wat een werk! Ik ben er nu een middag mee bezig geweest en heb nog maar 2,5 plank leeggeruimd. Weliswaar 6 vuilniszakken vol, maar ik had op meer snelheid gehoopt.
Nou ja, morgen is er weer een dag.

In de nacht van zondag op maandag zijn Frederique en ik weer terug gekomen van onze welverdiende vakantie in Oostenrijk.
De vakantie was echt fantastisch, we hebben tropisch weer gehad, prachtige (maar pittige) bergwandelingen, heerlijk eten en natuurlijk veel gezelligheid met elkaar en met mijn ouders, die zo lief waren geweest om ons op sleeptouw te nemen.

Natuurlijk hebben we heel veel beleefd en daar ook foto’s van gemaakt, maar die verhalen en foto’s volgen - hopelijk - later.

Wil je nu al wat foto’s zien, kijk dan op Frederiques photolog (http://photolog.isafeelin.org).