Zoals gemeld is Terry Pratchetts nieuwste boek nu uit, en heb ik het meteen verslonden.
Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van het hele boek vond. Kijk, het is Terry Pratchett, dus het is hoe dan ook subliem. De humor is geweldig, maar hij zet je tegelijkertijd wel aan het denken.
Maar enkel zeggen dat het geweldig was etc. levert geen interessante review op.

Eerst even de beschrijving van het boek zoals mijn voornaamste bron aller boeken, de American BookCenter, die geeft op hun website (www.abc.nl):

Koom Valley? That was where the trolls ambushed the dwarfs, or the trolls ambushed the dwarfs. It was far away. It was a long time ago. But if he doesn’t solve the murder of just one dwarf, Commander Sam Vimes of Ankh-Morpork City Watch is going to see it fought again, right outside his office. With his beloved Watch crumbling around him and war-drums sounding, he must unravel every clue, outwit every assassin and brave any darkness to find the solution. And darkness is following him. Oh…and at six o’clock every day, without fail, with no excuses, he must go home to read ‘Where’s My Cow?’, with all the right farmyard noises, to his little boy. There are some things you have to do.

Was het boek beter dan Nightwatch? Mmmm… ik weet het niet. Nu ik het een halve nacht heb laten bezinken denk ik: nee niet beter, waarschijnlijk wel net zo goed. Maar ik denk dat dat slechts duurt tot mijn volgende herlezing van Nightwatch.
Is Nightwatch voor mij het beste Discworld boek? Ook dat is moeilijk. Het is denk ik het sterkste boek, het meest intense (tot Thud! dan). De dramatische ironie speelt daarin een belangrijke rol. Het is bij het begin van Nightwatch al duidelijk dat de persoon van John Keel tijdens de revolutie om het leven komt.
Hebben we het over luchtigere boeken (maar met een overduidelijke morele boodschap), dan staat Jingo bij mij aan de top. Zoals iemand op een Terry Pratchett forum heel mooi opmerkte: Terry Pratchett heeft een geweldige vooruitziende blik. Lord Rust uit de Discworld boeken, maar vooral in Jingo, is precies George W. Bush jr., al is het vóór zijn tijd geschreven.
Jingo houdt ons een prachtige ietwat verwrongen spiegel voor. Toont de Westerse relatie met de “towelheads” op een manier die je aan het denken zet (als je dat nog niet deed).

Thud! is eigenlijk een mengvorm van deze twee boeken. Het is bevat de intensiteit en duisternis van Nightwatch, en de satirische moralisering van Jingo. Net als in Jingo gaat het om Terry’s afkeer van oorlog en onverdraagzaamheid.

De persoon van “His Grace, Sir Samuel Vimes, The Duke of Ankh Morporkh, Commander of the Watch” wordt verder uitgediept. Meteen in het begin al merkte ik de duisternis in hem op. Hij is een veer die tot het uiterste gespannen staat. Hij is die ene good cop temidden van een verdorven ;-) stad, maar ook voor hem is er een grens. Die spanning, en de dreiging van de uitbarsting van al die duisternis in Vimes, geeft het boek vanaf de eerste bladzijdes de sfeer van Nightwatch.
Maar ook de zachtere kant van Vimes wordt getoond. Zijn gezinsleven, zijn relatie met zijn vrouw Sibyl en vooral zijn zoontje Samuel jr. Zijn streven om iedere dag exact om 6 uur ’s avonds zijn veertien maanden oude zoon voor te lezen uit “Where’s My Cow”, ongeacht wat die dag hem brengt, ongeacht waar hij die middag in verzeild is geraakt. Dat levert de fantastische scene op waarin hij door de stad crosst om op tijd thuis te kunnen zijn :-) Een prachtig voorbeeld voor alle werkende vaders met kleine kinderen.
Het genoemde boek “Where’s My Cow” wordt tegelijkertijd met Thud! uitgebracht en ik ga dat zeker ook kopen, hoewel het een boek voor zeer kleine kinderen is… met een Discworld twist natuurlijk. Het is volgens mij goed dat kinderen op zo’n leeftijd al met de Discworld geconfronteerd worden.
Al dat voorlezen leidt dan onvermijdelijk naar de prachtige en zeer intense scene vlak voor de ontknoping van het boek, waarin Vimes de dan zeer bekende woorden uitschreeuwt: “NO! THAT! IS!! NOT!!! MY!!!! COW!!!!!”. Om te weten wat ik bedoel, zul je het boek moeten lezen.

Zijn er minpunten? Jazeker. Ik heb het gevoel dat er veel herhaald wordt. Het gezichtspunt van Vimes wordt fantastisch uitgewerkt, wat goed te verklaren is, want Terry heeft tijdens een interview verteld dat Vimes zijn favoriete DW persoon is. Op de tweede plaats staat bij hem Granny Weatherwax, ook een van mijn favorieten. De andere personen in het boek echter lijken wat onderbelicht. Ze worden wel uitgewerkt, maar met minder intensiteit.
Bepaalde zinnetjes uit andere boeken worden herhaald. Dit boek is volgens mij het eerste DW boek waarin gebeurtenissen uit andere boeken expliciet en meerdere malen genoemd worden. Tja daar ontkom je niet aan, na 30 DW boeken, maar toch… voelt dat een klein beetje geforceerd aan.
De Patrician, Lord Vetinari, komt ook wat minder goed uit de verf. Al heeft dat ook wel weer zijn charme. De ultieme manipulator lijkt voor het eerst niet helemaal te weten wat hij met de dreiging in zijn stad aan moet. Dat is verfrissend, maar ik mis de heerlijke droogheid en alwetendheid.

Het boek zit als vanouds vol met verwijzingen naar bestaande boeken/films/situaties.
Ten eerste natuurlijk de groeiende onrust en onverdraagzaamheid tussen verschillende bevolkingsgroepen.
Daarnaast de tunnels onder de stad en de mine-signs… dat gaat vast vervolgd worden in een ander boek, als zijnde de Metro.
Dan natuurlijk de (bijna verplichte) nieuwe versie van de Disorganiser, the Goosberry(tm)…, die naast de bekende disorganiser functies ook een nieuwe functie heeft: iHUM, waarmee je je favoriete muziek af kunt spelen…
De hilarische koets-rit (“Something happens at 13 mph”, verwijzing naar Back to the Future) en natuurlijk de verwijzing naar de Davinci Code met de hele verhaallijn over het gestolen schilderij dat het geheim van de slag bij Koom Valley bevat.

Al met al is het een boek dat wat langzaam opstart, zeer intens is, soms zelfs iets te donker voor een DW boek, aardig wat humor bevat, al is het minder dan bijv. in Monstrous Regiment, en een bevredigende ontknoping heeft. Het boek had langer door mogen gaan van mij, maar dat vind ik van ieder boek van Terry Pratchett.

Nu is het weer een jaar wachten op het volgende DW boek voor volwassenen. Gelukkig komt in de tussentijd (hopelijk) het volgende “Tiffany Aching - Nac Mac Feegle” boek uit: Wintersmith.

Het verbaast me nog steeds dat het verschijnen van een nieuw Discworld boek van Terry Pratchett niet gepaard gaat met bazuingeschal, aardschokken, de vijf ruiters van de apocalypse en dergelijke. Voor mij zijn deze boeken een reden om, zodra ik doorheb dat er een nieuw exemplaar uit is (als ik niet al maandenlang de uren aftel) mijn werk neer te gooien en er op uit ga om het te bemachtigen.

Zo ook nu: Thud!
Volgens de boekbeschrijving is dat: “It’s the noise a troll club makes when crushing in a dwarf skull, or when a dwarfish axe cleaves a trollish cranium …” Ja sorry, ik lees de boeken in het engels.
Ik weet dat ze ook in het nederlands vertaald zijn, ik moet bekennen dat ik uit een ver - heel ver - verleden nog wat vertaalde “Schijfwereld” boeken heb, maar eerlijk is eerlijk, de vertaling kan in geen enkel opzicht tippen aan het origineel.

De Discworld boeken hebben een warm plekje in mijn hart. Met die serie - en Lord of the Rings - heb ik engels geleerd. Ik las de nederlandse vertalingen volgens mij al op mijn 13e, maar ben al redelijk snel over gegaan op de originele versies, ook al begreep ik de helft van de woorden niet.
Gedurende de serie is de stijl van Terry Pratchett erg veranderd. Waren de eerste twee boeken nog zeer lichtvoetig, eigenlijk naar mijn smaak een beetje te lichtvoetig, daarna kwam er een duidelijke stijgende lijn.
De boeken zijn met de tijd steeds volwassener geworden, donkerder, intenser. Humor, zelfspot en een zeer scherpzinnig verdraaien van vraagstukken uit de wereld waarin wij leven zijn nog altijd de basis van de boeken.
De Discworld mag dan niet onze wereld zijn, maar een platte wereld, gedragen door vier olifanten op de rug van de schildpad A-Tuin, waar magie de norm is in plaats van technologie (ik blijf de fotocamera’s daar geweldig vinden: kleine duiveltjes in een kastje die heel snel een afbeelding schilderen)… de discworld vertoont toch verdraaid veel overeenkomsten.
Het is puur genot om uit te vogelen wat die overeenkomsten zijn. Ze houden ons een spiegel voor.
En hoewel het genre Fantasy is, zijn de verhalen van de Discworld echt. Ze komen zo realistisch op me over, dan ik af en toe over het Midden Oosten denk als over “Klatch”, over Australië als “The Lost Continent”, over China als “The Counter-weight Continent” en over West-Europa + VS als “Ankh-Morpork”.

Heb je nog nooit een Discworld boek gelezen ( SCHAAM JE!!! Vooruit, NU naar de bieb!), dan kun je het beste met een van de eerste boeken uit de serie beginnen. Zelf vind ik de eerste twee boeken de slechten uit de serie, maar goed dat is persoonlijk. Op Amazon zijn er goede artikelen te vinden die informatie geven over de verschillende rode draden door de serie, en waar te beginnen met lezen.
Begin in iedergeval niet met dit laatste boek, Thud!, want dat vereist erg veel voorkennis. Wil je toch een zeer recent Discworld boek als eerste kennismaking lezen, dan zijn de twee voorgaande boeken (Monstreous Regiment en Going Postal) beter geschikt.

Sprekend als iemand die nu al jaren Discworld audioboeken gebruikt om met een lach op mijn gezicht en veel happy thoughts in slaap te vallen, zeg ik: ga het eens proberen.

De verandering in Lockheed lijkt vooralsnog aan te houden. Ze is zooooo verschrikkelijk knuffelig geworden, ik kom gewoon ’s avonds na mijn werk aan niks meer toe. Geen huishouden meer, nauwelijks computeren en al helemaal niet Catbytes bijwerken. Ze moet en zal aandacht hebben, geaaid worden, met twee handen tegelijk, liever meer handen dan dat.

Ook lijkt ze meer vrede te hebben met Kedua. Hij is dan wel een irritante kleinzoon, hij is haar irritante kleinzoon.
Ze kan nu oogcontact met hem hebben zonder er vandoor te gaan, zonder te blazen en te spugen of hem aan te vallen. Regelmatig liggen ze in de vernieuwde voorkamer op de vloer te dweilen, met de koppen bijna tegen elkaar aan.
En zeker als ze allebei eten willen, verdragen ze het dat ze tegen elkaar aan staan.

Werkelijk ongelooflijk.
Helaas kan ik er geen goede foto’s van maken doordat Frederique eind augustus in de trein beroofd is van de camera met alle lenzen :-( Maar het spul was goed verzekerd dus een nieuwe camera gaat er zeker weer komen.
Tot die tijd zullen jullie het met wazige fotootjes van mijn mobile of PDA moeten doen.

Kijk maar niet naar de tijd die bij dit artikel hoort, 10 over 5 ’s ochtends is niet mijn gebruikelijke tijd op een zondagochtend om achter de computer te zitten. Akelige natrium monoglutamonaat ook, houdt me de hele nacht wakker.
Maar er is gelukkig wel leuk nieuws te melden: Lockheed is onherkenbaar veranderd. Was ze al een stuk socialer geworden na Bamfs overlijden, dat is nu verhonderdvoudigd. Ik geef de hormooninjectie maar de schuld, hoewel die nu na 3 weken helemaal zou moeten zijn uitgewerkt.

Ze is weer helemaal de oude, na 5 jaar gefrustreerd en neurotisch te zijn geweest. Nee sterker nog, ze is beter dan de oude kitten Lockheed. Nog nooit was ze zo knuffelig, ook tegen Frederique. Als je haar eenmaal begint te aaien, mag je niet stoppen voor ze helemaal ver weg in een gelukzalige roes is.

Nog mooier: haar prachtige aaibare pluizige buik moet uitgebreid geaaid worden. Ze laat zich plof op haar zij vallen, dan moet ik beginnen met zachtjes de oren masseren, daarna langzaam onder haar kinnetje kroelen, en uitgebreid haar buik masseren.

Maar 1 paar handen is niet genoeg voor haar, ze heeft 4 handen nodig. Dus kirrt ze heel lief tegen Frederique, en ze krijgt het gedaan hoor. Zowel Free en ik woelen lekker door haar zijde zachte vacht. Ze vindt het zoooo lekker!

Het stopt niet bij aaien. Ik heb altijd gezegd: “Zodra Lockheed ’s nachts weer bij mij op bed komt slapen, is ze genezen.”
Ja hoor, ze slaapt nu alweer twee weken bij mij op bed, maar dan niet ’s nachts als Free erbij is. Overdag heeft ze Free z’n bed trouwens geclaimd en dan mogen we er allebei bij komen liggen.
Vannacht was de eerste keer dat ze lekker bij ons saampjes kwam liggen. Eerst even lekker bij Free, daarna van een tot vier in diepe slaap tussen mijn voeten.

Tja nu weet ik weer waarom ik een kat in bed toch niet zo’n goed idee vind… Het is aandoenlijk, het is leuk, en in Lockheeds geval is het zeker een heel goed teken, maar ik slaap ook daar heel slecht op. Het betekent dat ik mijn voeten niet kan bewegen, omdat ik niet wil dat ze weggaat. Intussen komt Kedua bij mijn hoofdkussen liggen en die duwt me op die manier, omdat hij altijd met zijn rug in de lengte tegen mijn kussen ligt, mijn bed uit, en ver op Free z’n bed. Die dan weer gestaag terug duwt. Het wordt tijd dat er een derde bed naast komt, speciaal voor de katten!

Ik weet niet hoelang Lockheed zo lief een aaibaar en sociaal blijft. Het sproeien is ook heel erg verminderd. De plaatsen waar ze sproeit maken we nu schoon met citronella schoonmaakmiddel, en smeren we daarna rijkelijk in met citronella olie. Dat lijkt heel erg goed te helpen. We hopen echt dat dit aanhoudt, want we hebben er een fantastisch leuke gezellige kat bij.