Het verbaast me nog steeds dat het verschijnen van een nieuw Discworld boek van Terry Pratchett niet gepaard gaat met bazuingeschal, aardschokken, de vijf ruiters van de apocalypse en dergelijke. Voor mij zijn deze boeken een reden om, zodra ik doorheb dat er een nieuw exemplaar uit is (als ik niet al maandenlang de uren aftel) mijn werk neer te gooien en er op uit ga om het te bemachtigen.

Zo ook nu: Thud!
Volgens de boekbeschrijving is dat: “It’s the noise a troll club makes when crushing in a dwarf skull, or when a dwarfish axe cleaves a trollish cranium …” Ja sorry, ik lees de boeken in het engels.
Ik weet dat ze ook in het nederlands vertaald zijn, ik moet bekennen dat ik uit een ver - heel ver - verleden nog wat vertaalde “Schijfwereld” boeken heb, maar eerlijk is eerlijk, de vertaling kan in geen enkel opzicht tippen aan het origineel.

De Discworld boeken hebben een warm plekje in mijn hart. Met die serie - en Lord of the Rings - heb ik engels geleerd. Ik las de nederlandse vertalingen volgens mij al op mijn 13e, maar ben al redelijk snel over gegaan op de originele versies, ook al begreep ik de helft van de woorden niet.
Gedurende de serie is de stijl van Terry Pratchett erg veranderd. Waren de eerste twee boeken nog zeer lichtvoetig, eigenlijk naar mijn smaak een beetje te lichtvoetig, daarna kwam er een duidelijke stijgende lijn.
De boeken zijn met de tijd steeds volwassener geworden, donkerder, intenser. Humor, zelfspot en een zeer scherpzinnig verdraaien van vraagstukken uit de wereld waarin wij leven zijn nog altijd de basis van de boeken.
De Discworld mag dan niet onze wereld zijn, maar een platte wereld, gedragen door vier olifanten op de rug van de schildpad A-Tuin, waar magie de norm is in plaats van technologie (ik blijf de fotocamera’s daar geweldig vinden: kleine duiveltjes in een kastje die heel snel een afbeelding schilderen)… de discworld vertoont toch verdraaid veel overeenkomsten.
Het is puur genot om uit te vogelen wat die overeenkomsten zijn. Ze houden ons een spiegel voor.
En hoewel het genre Fantasy is, zijn de verhalen van de Discworld echt. Ze komen zo realistisch op me over, dan ik af en toe over het Midden Oosten denk als over “Klatch”, over Australië als “The Lost Continent”, over China als “The Counter-weight Continent” en over West-Europa + VS als “Ankh-Morpork”.

Heb je nog nooit een Discworld boek gelezen ( SCHAAM JE!!! Vooruit, NU naar de bieb!), dan kun je het beste met een van de eerste boeken uit de serie beginnen. Zelf vind ik de eerste twee boeken de slechten uit de serie, maar goed dat is persoonlijk. Op Amazon zijn er goede artikelen te vinden die informatie geven over de verschillende rode draden door de serie, en waar te beginnen met lezen.
Begin in iedergeval niet met dit laatste boek, Thud!, want dat vereist erg veel voorkennis. Wil je toch een zeer recent Discworld boek als eerste kennismaking lezen, dan zijn de twee voorgaande boeken (Monstreous Regiment en Going Postal) beter geschikt.

Sprekend als iemand die nu al jaren Discworld audioboeken gebruikt om met een lach op mijn gezicht en veel happy thoughts in slaap te vallen, zeg ik: ga het eens proberen.