Vandaag zijn de kerstkaarten op de bus gegaan. Zoals ieder jaar bedenk ik me ruim van te voren dat ik dit jaar niet aan kerstkaarten doe. Het commerciele karakter daarvan staat me niet zo aan. Ook doordat ik de laatste twee jaar zie hoe dat in de juridische zakenwereld er aan toe gaat: kerstkaarten en kerstpakketten aan iedere zakelijke connectie sturen die je in het afgelopen jaar maar had.
En net als ieder jaar krijg ik, naarmate kerstmis nadert, steeds meer schuldgevoel door alle kerstkaarten die maar op de deurmat vallen. Al mijn vrienden en kennissen sturen kaarten, zelfs mensen die ik hooguit een keer per jaar spreek. En dan gaat het kriebelen. Misschien dan toch maar…?
Wat voor kaart dan? Gekocht in de winkel kan ik natuurlijk niet over mijn hart verkrijgen. Dat is leuk als je er honderden moet versturen, maar ik houd nou eenmaal van een personal touch. Niets mis mee trouwens, pre-fab kerstkaarten. De personal touch zit hem bij de meeste mensen waar wij kaarten van krijgen in de lieve persoonlijke teksten die ze er op schrijven. Daar ben ik dan weer slechter in. Teksten schrijven :-)
Vorig jaar een 3D kaartje, dit jaar maar weer een foto. We zijn immers weer lekker intensief met fotografie bezig geweest. Voor ikke, de laaste weken, sinds we weer een camera hebben. Noem het maar een inhaalslag.
De katten voelden het al aankomen: de kerstballen werden gepakt, de glinstersliertjes en de goudkleurige bruidssatijn. Als een haas gingen ze er vandoor. Grover geschut was dus nodig.
In Oostenrijk heb ik afgelopen zomer vloeibare catnip gekocht. Catnip tinctuur. Kedua moet er niet zo veel van hebben, maar Lockheed en ook Dikkie van de bovenbuurvrouw, gaat er helemaal mee uit haar dak.
Eigenlijk is het heel erg gemeen. Maar voor de perfecte kerstfoto ben ik genadeloos.
Een klein druppeltje catnip over een aantal kerstballen verspreiden. Goed inwrijven. Kerstballen op het satijn, plat op mijn buik met de camera erbij en Lockheed roepen.
Nee het is niet eerlijk, maar het levert wel hele leuke foto’s op. Voor Lockheed is het onweerstaanbaar. De ballen zijn groot genoeg zodat ze ze niet op kan eten, en ze zijn van stevig plastic, dus redelijk onbreekbaar. De foto’s zijn prachtig, ik heb een nieuw album daarvoor aangemaakt op de Cats! website. [Specials>Kerstkaart>Lockheed] [Specials>Kerstkaart>Dikkie]
Tussendoor moest ik ook nog even op de katten van de bovenbuurvrouw passen. Aangezien het licht op haar etage zo eind van de middag een stuk mooier is dan bij mij beneden, en zij nog steeds wat leuke foto’s van Dikkie wil hebben die bij de foto’s van Muis passen, nam ik de camera en de catnip-kerstballen mee.
Ze heeft een prachtig donkerrood tapijt, dus alleen de rode ballen meegenomen. Feest dat het was!
Dikkie werd nog wilder van de kerstballen dan Lockheed, en ging een stuk ongegeneerder uit zijn dak.
Dan “snel” de foto’s bekijken op de computer en de mooiste uitzoeken. Jammer voor Lockheed, maar dat werd een eigenlijk niet zo goed gelukte foto van Dikkie. De foto was te donker. Er was teveel ruis, de compositie was ook helemaal verkeerd. Maar ik zag het meteen: deze foto had het. Dikkie op z’n rug met een kerstbal op zijn buik.
Aan Frederique laten zien, ja die zag het ook. En hij zag nog meer, hij zag de perfecte crop. Niet gewoon recht, maar geroteerd. Dan de ruis verzachten, en het contrast buiten proportie brengen. Soft focus voor die mooie zachte gloed. De kerstbal herstellen in de oorspronkelijke rode kleur, maar de rest zwart-wit laten.
Ja, dat was het. Onze kerstkaart, werkelijk door zowel Frederique als mijzelf gemaakt.
Hier is hij dan, met onze wens erbij. Misschien niet zo persoonlijk, maar we kunnen hem natuurlijk niet aan iedereen sturen. Het is een kunstwerkje, dat moet exclusief blijven.
Loading ...
