De want schiet al lekker op. Het zijn sowieso lekker snelle projektjes: het is dat ik deze wanten ontwerp terwijl ik brei, maar anders zou ik een paar wanten in een week af kunnen hebben. Mits ik genoeg tijd heb om te breien natuurlijk.
Mijn werk laat helaas tegenwoordig niet toe dat ik brei onder het werken. Dat was vroeger toen ik nog voor TNS-Nipo werkte wel beter. Maar het is ongelooflijk ontspannend om na het werk als ik thuis ben eerst even een half uurtje te breien. De drukte van de dag glijdt van me af. Het is een vorm van meditatie, echt waar. Met bijkomend voordeel dat het ook nog eens een leuk kledingstuk oplevert.

Over deze wanten:
De wol die ik gebruik is Regia 4fadig. Het is sokkenwol, wat betekent dat het bestaat scheerwol (75%) en polyamide (25%). De toevoeging van polyamide zorgt voor een slijtvastere wol, wat bij sokken wel zo prettig is. Het zijn bolletjes van 50 gram, met een looplengte van 210m. Twee bollen (twee kleuren dus) zijn ruim voldoende voor een paar wanten.

Ik ben een van die mensen die breien leuk vind. Ik doe het al jaren, dat het stoffig of niet-cool was maakte me nooit uit. Tegenwoordig is het een hype, helaas. Er is maar een voordeel aan: wolwinkels komen langzaam weer terug. Voornamelijk op internet, maar dat maakt niet uit. Oh, en als ik over breien schrijf, is er nu tenminste kans dat mensen niet hard gillend weglopen.

Maar zoveel als ik in het verleden gebreid heb… ik heb me nooit aan meerdere kleuren gewaagd. Geen idee hoe het in goed nederlands heet. Jacquard-breien is niet helemaal de juiste term. Voor alles is een eerste keer.

Leuke kleine projecten zijn sokken en wanten. Ik brei ze beide op de oosterse manier: top-down, dus beginnend bij de vingertoppen/tenen. Dit heeft een heel groot voordeel: je kunt de wanten/sokken aanpassen terwijl je ze breit. Dit is ideaal om de juiste maten te krijgen.
Verder brei ik eigenlijk altijd op rondbreinaalden. Die voelen prettiger aan voor mijn handen, het gewicht van het breiwerk rust niet op de uiteinden van twee lange onhandige naalden, er staat daardoor minder spanning op mijn handen. Met rondbreinaalden hangt het breiwerk eigenlijk altijd tussen je handen in, mooi gebalanceerd. Geloof me maar dat dat bij een trui flink verschil uitmaakt.

Deze weken dus wanten, voor Frederique die in Luxemburg wel wat warme handen kan gebruiken. Jacquard-breiwerk is altijd warmer dan gewoon breiwerk. De tweede kleur wordt aan de verkeerde kant van het breiwerk meegevoerd, en daardoor zijn er als het ware twee lagen. Ook is de structuur dichter waardoor het minder koude wind doorlaat.
Voor wanten is er eigenlijk maar een garen dat je kunt gebruiken: wol. Het is warmer dan acryl, en heel belangrijk: dat blijft het ook als het nat wordt.

Genoeg achtergrond gebabbel. Wanten voor Frederique. Het is niet echt mijn allereerste jacquard-project, ik heb geoefend op een paar wanten voor mezelf. Mensen die me kennen zullen niet verbaasd zijn als ik nu vertel dat ik natuurlijk geen vast model volg. De wanten krijgen het patroon van de Norwegian Socks uit het boek Folk Socks van Barbara Walker. Ik heb het patroon uitgepuzzeld aan de hand van foto’s op internet en het omgezet naar wanten in plaats van sokken.
De kleuren: mannelijk. Ik weet dat Frederique het niet erg zou vinden om in knal paarse met gifgroene wanten te lopen, maar ik wil voor een subtielere look gaan. Antraciet met middengrijs.
Hieronder volgt een foto van de top van de linker want.

Net als vorig jaar zijn de eerste weken van januari de tijd om een nieuwe vacht te ontwikkelen. Het hoe en waarom weet ik niet precies. Is het opeens warmer dan het barre december? Volgens mij niet. Hangt het misschien samen met de “mensen-uitverkoop”, waarbij hun mensen ook opeens nieuwe “vachtjes” gaan halen? Het zou kunnen.

Lockheed is werkelijk verschrikkelijk in de rui. Vorig jaar viel het me niet op, omdat Bamf zo erg ruide, en Lockheed nog niet echt knuffelig/scratchbaar was. Maar nu dus wel. En hoezee hoezee, Lockheed ligt tegenwoordig zeer graag op mijn bed, zelfs als ik er bij lig. Maar de combinatie van mijn mooie chocolade-kleurige luxe satijnen lakens en Lockheeds overvloedige halflange witte haren is niet de meest gelukkige.
Van mijn moeder heb ik daarvoor een prachtig wit jacquard-quasi-patchwork plaid gekregen. Zowel ik als de katten zijn er daar dol op. Het ligt heerlijk, een beetje stevig, maar met hetzelfde gladde gevoel als satijn. Het is warm en koel tegelijk. En bovenal: je kunt er zo leuk met je nagels in haken en de mooiste lussenpatronen trekken.

Maar een plaid, een beddensprei, is gewoon niet zo handig, hoe mooi en lekker die ook is. ’s ochtends moet ik die hele lap netjes over de bedden verspreiden. Dat moet ik meteen doen zodra ik mijn bed uit kom en nadat ik de katten eten heb gegeten. Want zodra ze haarontbijt op heeft, sprint Lockheed naar mijn bed en nestelt ze zich daarop om er vervolgens pas weer af te komen als ik thuis kom uit mijn werk.

Snelheid is dus geboden. En ’s avonds het omgekeerde verhaal. Eerst moet ik alle katten van het bed af schrapen. Ze willen er niet af, het ligt veel te lekker. Als de een er af is, springt de ander er weer terug op. Ik kan de sprei er alleen in gedeeltes vanaf halen. Dan opvouwen en wegbergen tot de volgende ochtend het ritueel opnieuw begint.

Kedua verhaart een stuk minder, en dan zijn het hele stugge en een stuk kortere haren. Zou dat komen doordat hij zoveel meer buiten leeft dan Lockheed, dat hij zijn vacht liever aanhoudt? Lockheed niet, die is het liever kwijt dan rijk. Maakt niet uit waaraan kwijt. Al is het tegenwoordig wel erg lekker als haar mens haar helpt met haar vachtje uitdunnen. En anders probeert ze dat zelf wel: op het bed.

Het is heel gek, maar ergens heb ik het gevoel dat het bij mij hoort… kleurlenzen.
Ik droeg al blauwe of groene lenzen toen het fenomeen nauwelijks bekend was. Althans, in het dorpse Lisse en omgeving dan. Later werd het “in”, en stopte ik er dus mee. Als iedereen het doet is het niet leuk meer.
Toch ben ik er weer mee begonnen. Het voelt alsof blauw (maar in veel sterkere mate: groen) mijn natuurlijke oogkleur is, heel raar eigenlijk. Als ik mezelf in mijn gedachten zie, zie ik mezelf met groene of blauwe ogen. Niet dat ik hollands wil zijn. Niet dat ik niet blij ben met mijn prachtige megagrote donkere kijkers. Het voelt gewoon meer Cilfa.
Dus maar even een fotootje, dan kunnen jullie mij ook zo zien. Cilfa met True Saphire ogen… volgende maand gaan we weer voor groen…