Vandaag bedacht ik me dat het alweer ruim een jaar geleden is dat Bamf ziek werd (ernstig_zieke_bamfie). Heel raar om die oude berichten door te lezen. Het is ook wel een beetje moeilijk. Niet alleen omdat ze dood is, maar doordat ik nog zo hoopvol ben in het begin. Ik heb er nog geen flauw idee wat ons te wachten staat, en dat voelt heel raar.
Als ik toen geweten had dat het zo’n lijdensweg zou worden (voor ons vooral), en bakken met geld zou kosten, en Bamf uiteidelijk toch leukemie blijkt te hebben, wat zou ik dan gedaan hebben? Haar in het beginstadium meteen in hebben laten slapen? Maar dan had ik vast last gekregen van mijn geweten: stel dat er toch iets gedaan had kunnen worden…

Nee het waren geen leuke maanden, heel anders dan de maanden tot en met juni die me nu te wachten staan. Maar ik weet wel door en door dat ik werkelijk alles heb gedaan wat ik maar kon doen. Ze heeft de beste zorg gekregen die er maar te vinden was.

Ik mis haar nog steeds, al is het rouwproces natuurlijk al lang en breed achter de rug. Soms vergeet ik bijna dat er nog een derde kat was, genaamd Bamf. Lockheed is zo enorm opgeknapt sinds Bamf dood is, ook door de hormoon-injectie. Zij heeft de taken van Bamf (jagen en bij me zitten) maar ook de taken van Widget (dweilen en aandacht vragen) overgenomen.

Bamfs as staat nog altijd in haar mooie houten urn op de schoorsteenmantel. Misschien dat er ooit een plek is waar we een gedeelte van haar as uit zullen strooien.

We zijn er helemaal uit: de ring is nu definitief helemaal in bestelling, de trouwdatum staat vast en vandaag heb ik ook de Jurk gevonden. Nou ja jurk… lap stof dus. Ik heb nog nooit zoveel geld uitgegeven (okee, uit laten geven) aan een lap stof maar het is de moeite meer dan waard.
Ik ga niet verklappen welke kleur hij heeft, gemeen he? Maar ik zal een klein tipje van de sluier oplichten… het is een tint waar ik niet eerder naar gekeken heb en de stof is een heerlijke zachte crepe.

Het was fantastisch, sari’s passen. Ik ben daarvoor naar CitySilks gegaan, omdat dat de grootste indiase kledingzaak van Den Haag is. Ze vroegen me een afspraak te maken voor de bezichtiging van de bruidscollectie, en ik snap nu waarom. De twee dames namen echt een paar uur de tijd voor me, om sari’s te tonen en mij verschillende exemplaren volgens meerdere draperingen te laten passen.
Het was gewoon grote lol, alles in het engels natuurlijk, dat is onvermijdelijk. Een sari passen – nou ja eigenlijk ieder kledingstuk – is heel confronterend over al je lichamelijke plus en vooral minpunten. Maar het voordeel van een sari boven alle andere kleding is en blijft dat het verhult waar het moet verhullen, maar alle vrouwelijke rondingen die je wilt tonen wel optimaal laat uitkomen.

De strijd was hevig, maar uiteindelijk bleven er 3 exemplaren over: een hele moderne paars/roze die ik heel apart vond, maar het net-niet vond hebben, een waanzinnig mooie rode, die me heel erg goed stond, heel erg mooi was, enorme impacht zou hebben op de gasten, maar eigenlijk niet zo practisch zou zijn: hij was te fancy om na de bruiloft nog een keer te dragen. En voor 500,- heb ik toch liever iets herbruikbaars :-)
En dan deze dus. De onvolprezen winnaar. Mijn moeder heeft foto’s gemaakt maar die houd ik nog even voor me.
Ze hadden er ook sieraden bij, een prachtige set van choker en oorbellen en een set van 2 armbanden. Die had ik bijna ook gekocht, tot ik de prijs hoorde. Ze waren iedere cent waard in kwaliteit en schoonheid, maar ik heb geen 525,- (275 voor de ketting/oorbellen en 250 voor de armbanden) over voor iets wat ik maar 1x draag.

Over twee weken is de bijbehorende blouse gemaakt en mag ik die gaan passen. Intussen ga ik schoenen, sieraden en een kapper/schoonheidsspecialiste zoeken. Oh en een pedicure. Bij de sari horen natuurlijk open schoenen en dat betekent dat mijn aan bergschoenen gewende poezelige voetjes een grote beurt moeten krijgen voor ze in het openbaar toonbaar zijn.

Het begint er dus op te lijken dat het allemaal gaat lukken: het gevecht om de toestemming voor het trouwen van de gemeente is gewonnen, de ring is besteld en de jurk is gekocht. Nu Frederique nog :-)

Vandaag zijn Frederique en ik ringen gaan kijken.
Dat is nog niet zo makkelijk: we willen liever geen geelgoud en geen diamanten, en geen geglinster. Tja, de meeste mensen die een trouwring kopen willen dat juist wel. En daar komt nog bij dat de mode van dit moment zoveel mogelijk bling is.

Wij gaan liever voor wat meer stijl. We zijn moderne nerds (nou ja dat vinden we zelf) dus een wat strakkere modernere ring is wel zo gepast. We hebben nagedacht over een ring van UTP kabel of een ring met ipv een steen een RJ45 stekkertje. Maar dat zou net weer even te ver gaan ;-)

Een strooptocht door de binnenstad leverde ons wat ideeën op: Zilver is mooi en goedkoop en we vonden een hele leuke zilveren ring, maar het is daarnaast ook erg kwetsbaar en zacht. Dat is ook te zien aan onze zilveren relatieringen die we een paar jaar geleden gekocht hebben. Die hadden een “frosted” look, maar zijn nu bijna helemaal glad afgesleten.

Uiteindelijk vonden we een ring die we allebei mooi vonden, na even een klein uitstapje naar een andere ring uit dezelfde serie gehad te hebben: Van het merk Xen de ring Aesthetic:

Al is de versie met zwarte jade in plaats van geel goud ook erg mooi:
De ringen zijn van edelstaal met een inzet van geelgoud of zwarte jade. Ze zijn 2mm dik en in de breedtes 6mm en 7.5mm te koop.