Volgens de planning zouden we nu toch bijna in het vliegtuig zitten… maar helaas pindakaas. Het toestel staat met panne in Canada, en wordt pas vannacht terugverwacht, dus de vlucht is verplaatst naar morgenochtend.
Dat is wel even balen. Geen goed begin van de huwelijksreis, een dag minder vakantie.
Gelukkig krijgen we wel een hotelovernachting, en een bus die ons van het hotel naar Schiphol brengt. Morgen maar weer opnieuw proberen.

De bruiloft gisteren was werkelijk onvergetelijk. Prachtig weer, super gezellig en perfect georganiseerd. Het eten was perfect, mijn ouders hadden hun tuin omgetoverd tot een waar paradijs, en er was een heerlijke bruidstaart.

Het was gewoon geweldig, we komen superlatieven te kort. Tot slot was er de overnachting in de bruidssuite van Casa Leela, compleet met geurende rozenblaadjes op bed.

We zien het maar zo: een extra dagje bruidstaart, zaaaalige chocolademouse en indiase naan eten. En dan hopelijk morgen op vakantie.

Vandaag is het zo ver: ik ga trouwen. Ikke die nooit gedacht had dat ik ooit zou gaan trouwen. Maar uiteindelijk heb ik dan toch iemand gevonden gek genoeg is :-)

Voor een aanstaand bruidje heb ik opmerkelijk goed geslapen. Geen echte nachtmerries, en maarliefst 5 en half uur slaap! Dat had ik toch echt minder verwacht.
Ruim op tijd was ik wakker, lekker douchen, scrubben, haren wassen en een maskertje.
En daarna al die gereinigde huid helemaal bedekken met olieën, cremes, poeders en make-up. Tja dat hoort er bij.

Over een uur is mijn kapper er hopelijk en dan gaat het serieuze werk beginnen. Tot die tijd moet ik de bagage checken en de priegelige bridal bindi opbrengen.

Pfff het is niet makkelijk om bruid te zijn. Zoveel dingen waar je aan moet denken. Opeens ben je voor een paar uur geen mens meer maar een soort van symbool. Aan alle kanten getweakt en geperfectioneerd. Niet echt ikke, maar het hoort er bij.

De Veteranendag maakt het trouwen een stuk moeilijker. Het is jammer dat de gemeente bij het plannen van de bruiloft ons niet gewaarschuwd heeft dat de omgeving van het stadhuis potdicht afgesloten wordt. En dat met de trouwauto bij het stadhuis parkeren dus tot nu toe een onmogelijkheid lijkt (we hebben proefgereden en dat was diep bedroevend).
Mijn eerste keus vervoermiddel, de tram, rijd wel keurig tot het stadhuis, maar helaas zijn de moeders daar fel op tegen. Het schijnt niet te kunnen om als bruid per tram naar het stadhuis te gaan. Nou ja, dan maar 3 kwartier met de auto prutsen (tegen 10 minuutjes trammen).

Als het goed is komt er vandaag nog wel een trouwfoto op de site te staan. En de eerste “voorbereidingsfoto’s” heb ik ook al gemaakt. Dus…. watch this space!

Een paar snelle fotootjes van wat ik bij de sari ga dragen:

De armbanden:

De bridal bindi (een gepriegel om aan te brengen, maar het staat prachtig!):

De tikka:

De semi-permanente makeup bleek wat minder permanent te zijn dan ik had gedacht. Dat hij na 24 uur zou vervagen wist ik. Dat hij na 12 uur af kon geven zodra hij in contact kwam met zweterige “bigjob” mensen wist ik niet :-)

Ik ben dus toch maar met henna aan de slag gegaan. Ik had geen vers mehndi-poeder en de winkels waren dicht. Bovendien ben je, om goede houdbare mehndi te krijgen toch wel 48 uur aan bereidingstijd kwijt, en die tijd heb ik niet. Gelukkig had ik nog wel 3 tubes kant en klare pasta. Het nadeel daarvan is a) dat het vaak slecht gezeefd is, dus het gaatje kan verstoppen en b) dat de kwaliteit heel erg wisselend is en je dat niet van de buitenkant kan zien.
Een tube was werkelijk waterdun. Een ramp om direct uit de tube aan te brengen! Maar wel geschikt om in een injectiespuit (met naald) te gebruiken. Helaas was dat avontuur van korte duur, want ik durfde het niet aan om met zo’n lange scherpe naald minieme tekeneningetjes te maken op mijn huid, vooral niet met mijn wat slechter gecoordineerde linkerhand.

Een plastic “cone” maken was ook geen succes. De henna bleek slecht gezeefd en bleef dus voortdurend de boel verstoppen. En cones geven een knoeiboel met te dunne henna!

Uiteindelijk dan maar tube twee gepakt en tube 1 weggegooid. Tube 2 was, hoe kan het ook anders, veel te dik en stug. Maar na even liggen werd de henna wat hanteerbaarder: nog steeds erg stug maar dat betekent ook dat het “stringy” is: dat je er mooie elastische draden van kunt trekken. Dit komt het aanbrengen van de henna echt ten goede, maar het vereist wat oefening. Wat het nog meer vereist is kracht: je moet een constante druk op de tube houden, flink blijven knijpen dus. Aangezien een henna-tekening een paar uur duurt om aan te brengen… nou ja mijn rechterhand was behoorlijk verkrampt.

En dan natuurlijk een paar uur met je linkerhand in de lucht rondlopen. Sealen deed ik niet, het hoeft maar tot vrijdag te blijven zitten. Geen geknoei met suiker/limoen oplossingen, inzwachtelen in watten, plastic en doeken, en daarmee proberen te slapen. Gewoon drogen en tegen elf uur voorzichtig de losse stukjes verwijderen. Mooi excuus om niet te hoeven koken of af te wassen.

Hier is een foto van hoe het er uit ziet met de pasta er op. Het is dus geen zwarte henna. Zwarte henna is kunstmatig en is bovenal ERG GEVAARLIJK. Het veroorzaakt meestal verschrikkelijke blaren en soms zelfs brandwonden, dus laat je niet verleiden. Henna kleurt licht tot diep rood afhankelijk van je huidskleur en zelfs op donker afrikaanse huid staat rode henna zeer opvallend en zeer mooi.

Een lange radiostilte, ik weet het. Maar het is dan ook verschrikkelijk druk met al het geregel rondom de bruiloft, huwelijksreis en het nieuwe huis. Als alles goed gaat krijgen we de dat nadat we terugkomen van huwelijksreis de sleutel van ons nieuwe huis, dus dat is nu nogal hectisch.

Deze laatste dagen voor de bruiloft betekenen voor Frederique en mij vooral onszelf in de watten leggen. Zorgen dat we donderdag er op ons mooist uitzien.

Daar hoort natuurlijk ook indiase mehndi bij (henna). Maar omdat ik de henna niet fijn genoeg aangebracht krijg doe ik het anders: semi-permanente makeup. Blijft niet lang zitten, na 24 uur vervaagt het, maar het is een stuk makkelijker op te brengen. Op de linker hand dan. Ik ben rechts en op links tekenen is een makkie… maar dan mijn rechterhand! Dat is een stuk moeilijker.

Frederique moet natuurlijk ook betekend worden, dus heb ik voor hem een tribal tattoo hartje op zijn bovenarm getekend.