Vandaag geen foto’s helaas. Ik moest kiezen tussen het avondeten meenemen of de camera. Maar het is echt helaas, want de woonkamer is een paar foto’s waard.

Mijn ouders hebben vandaag de woonkamer in de latex gezet. Ondanks de strenge inspectie gisteren waren er toch nog wat oneffenheden en bellen, die ze weg moesten werken, want eenmaal gewit zie je alles. Maar nu zag de kamer er toch wel fantastisch strak en wit uit toen ik na mijn werk kwam kijken.
Ook de kleine schouw, die eerst heel rommelig en smoezelig oogde, zelfs toen de gaskachel er af was, was nu een plaatje.

Mijn ouders leveren echt vakwerk, het is mooi om te zien hoe uit al die rommel een paleisje ontstaat.
Het lakwerk van de kozijnen gaan we nog niet doen. Als we inderdaad dubbel glas gaan laten plaatsen, dan kunnen de ramen beter na het plaatsen geverfd worden (ivm beschadigingen e.d.).
Voorlopig blijft de woonkamer gewoon helemaal wit. Waarschijnlijk dat ik in de toekomst een muur met een leuk kleurtje versier, maar zoals mijn zusje al zei: dan moet ik eerst weten met welke meubels ik het in ga richten.

Inmiddels zijn mijn ouders aan het prepareren van de muren van de computerkamer begonnen. Frederique heeft in het weekend de ergste kieren gevuld met pur-schuim (en dat waren gapende kieren!) maar er zijn nog altijd gaten die netjes geplamuurd moeten worden. Mijn moeder neemt de schouw onder handen. Die ziet er heel erg slecht uit onder de houten platen die er tegen geschroefd waren.
Ook ligt er voor de schouw nog een uit cement gegoten plateau waar de gaskachel op heeft gestaan. Dat moet eigenlijk verwijderd worden, maar hoe weten we nog niet precies.
Het is de bedoeling dat ze hier morgen gaan behangen. Ik moet dan ook werken, maar ik ben heel erg benieuwd naar het resultaat.

Vandaag heb ik niet veel foto’s, maar er is wel veel gedaan.
Frederique heeft een begin gemaakt aan het bevestigen van de gipsplaten tegen het plafond. We hebben ook de verlichting voor de computerkamer uitgekozen: heel toepasselijk twee plafonnieres met “kattenpootjes”. Omdat het plafond zoveel verlaagd is, leken inbouwspots ons niet de beste oplossing.

Ik heb met een heel fijn penseeltje de dag doorgebracht in de slaapkamer en heb de randen van de geverfde banen zitten bijwerken. Dat is nogal precisiewerk, dus prima aan mij besteed. Ondanks het stucwerk is het nu heel mooi strak geworden.

Mijn ouders hebben de woonkamer behangen, die is nu helemaal af (wat betreft het behang).

De laatste moeilijke hoekjes zijn gedaan en mijn moeder en Frederique lopen zeer kritisch alle muren en hoeken na op bellen, oneffenheden en niet-gelijmde stukjes.

Vandaag stoppen Frederique en ik meteen na het avondeten al met het werk: morgen is het weer een gewone werkdag en dat betekent vroeg uit de veren.

Vandaag weer vroeg uit de veren want we gaan weer verder waar we gisteren gebleven waren. Het is gelukkig niet zo warm als de afgelopen weken, dat klust een stuk lekkerder.

Mijn ouders plamuren de laatste gaten dicht en gaan aan de slag met het glasweefselbehang.

Ik heb linker muur van de slaapkamer helemaal afgeplakt in banen en ga lekker verven.

Frederique maakt van balken het raamwerk voor het nieuwe plafond in de computerkamer.

Rond half 7 ploffen we uitgeteld neer op het nog heerlijk zonnige dakterras voor het avondeten.

Nog even een leuk groepsfotootje van het hele klusteam:

En tot slot nog snel even de resultaten: het hele raamwerk zit tegen de muur.

En de geschilderde muur van de slaapkamer (morgen doe ik de andere muur).

De witte banen zijn niet zo strak als dat ze er op de foto uit zien. Scherpe lijnen trekken op granol is echt erg moeilijk. Morgen wordt het met een fijn penseeltje bijgewerkt.

Ik heb nog geen goede foto van de behangen woonkamer. Okee, ik ga weer aan het werk!

Vandaag gaat er echt gewerkt worden: mijn ouders komen helpen met klussen. Die weten pas echt van aanpakken.
Zo ziet het er uit voor ze komen: het grootste deel van het behang in de woonkamer is er af, maar al het hout ligt er nog en belemmert de toegang tot de laatste muur. De vloer is nog niet afgedekt en de muren zitten vol met gaten.

Zodra mijn ouders er zijn wordt al het hout naar het dakterras verplaatst, worden alle vloeren (behalve de trappen) afgedekt met plastic en kleden en verdwijnt het laatste behang uit de woonkamer.

Mijn ouders gaan na het behang verwijderen alle gaten dichten. Het zijn er verschrikkelijk veel. Niet alleen gaat het om alle gaten van de schroeven van de planken, maar onder het behang zat ook nog een complete gatenkaas.

Intussen teken ik de horizontale banen af voor het verven van de slaapkamer. Dat is nog niet eens zo makkelijk, zelfs met een waterpas: de vloer loopt aan een kant van de kamer niet recht. En dan is het dus kiezen tussen waterpas, of een nette doorlopende lijn.
Een ander probleem is het afplaktape: de muur is licht gestuct en daar plakt geen enkel afplaktape op… behalve dan één bepaalde (dure) soort. Nou ja het moet maar. Maar die tape is eigenlijk bedoelt voor het afplakken van ronde vormen en is uitermate elastisch. Een rechte lijn daarmee trekken is dus nog altijd moeilijk!

Iets voor achten komt Frederique thuis van zijn werk. Die valt met zijn neus in de boter: de laatste hardnekkige hoekplank moet er uit gehaald worden. Dat lukte zelfs mijn vader niet alleen. Met een schroevendraaier en gezamelijke kracht wordt er gevochten met die plank. Als Free uiteindelijk een stuk laminaat gaat halen voor het grovere werk, kiest de plank eieren voor zijn geld en geeft het op. Nu kan de muur eindelijk afgemaakt worden.

En ik zou ik niet zijn als ik niet een foto van een kat tussen de verbouwingsperikelen zou zetten. Nou hier issie dan, ons buurkatje.
Hij negeerde me in eerste instantie, een prooi op het dak van onze serre was duizend maal interessanter dan zo’n maf mens. Tot de camera klikte. Toen werd hij opeens heel erg fotogeniek. Hij kwam steeds dichter bij de rand van het dak, reikhalzend om te zien wat dat klikkende ding was. Daar maken we nog wel een fotomodel van :-)

Vandaag heb ik volgens mij niks gedaan in het nieuwe huis.
Okee dat klinkt niet echt goed, het namelijk niet zo dat ik totaal niks gedaan heb. Maar ik heb geen behang afgestoken, heb nog niets geverfd. In plaats daarvan heb ik een dagje bouwmarkt gehad.
Laat mij los in een bouwmarkt (een uitgebreide zoals ze in Den Haag goed te vinden zijn) en ik ben een hele middag zoet. Ik verlies mezelf helemaal tussen alle schroeven, timmerpanelen, vloertegels en mmmmm dhz-apparatuur. De inspiratie borrelt en bruist. Liefst zou ik een notitieblok en een camera meenemen en alles wat in me opkomt opschrijven.

Vandaag was het echter geen “speelmiddag” maar moest er gescored worden. Verf voor de slaapkamer. Tja…. ik ben al weken bezig met kleurstalen verzamelen en kleuren bedenken voor het huis. Kleur is niet mijn sterkste kant. Mijn zusje heeft al wat ideeën aan de hand gedaan, maar voor de slaapkamer wist ik eigenlijk nog niks concreets. Tot ik vandaag op het K&W forum van FOK een geweldige kamer zag die door iemand daar geschilderd was in brede horizontale banen, ton-sur-ton, gescheiden door smalle witte stroken.
Dat wilde ik ook! Maar dan niet in zonnig geel en oker, maar in paars/blauwtinten. Zeg maar lavendel met iets meer blauw, in 3 tinten varierend van diepdonker tot licht baby-lavendel. En dan als contrast boven het bed een strook diep bruin/aubergine. Tot slot de baan tegen het plafond aan is heel licht bijna cremig blauw/paars. Moeilijk te omschrijven. Gebroken wit.
Vol goede moed (en met 5 bakken van 2,5liter verf + extra benodigheden) op mijn kleine Cilfa-fietsje balancerend weer naar huis gewankeld. Wat duurt dat stuk lang als je zwaar beladen door de felle zon loopt. Nou ja, begin van de avond zon dan. Het is me gelukt om ongeschonden thuis te komen, al knalden direct naast me 2 auto’s op elkaar. Maar dat was volgens mij niet mijn schuld. Denk ik. Misschien dat de voorste auto te druk bezig was met zich verbazen over hoe al dat spul op 1 lief klein roze fietsje paste….

Eenmaal thuis alles naar boven gesjouwd. Nieuwe zekeringen geinstalleerd in de “stoppenkast”. Stroom werkt dus weer…. maar ik weet niet of een zekering hoor te sissen en pruttelen, dus ik heb de stroom er meteen maar weer af gehaald. Morgen is mijn echtgenoot :-) er weer, die is beter in dat soort dingen.

Gezwind begon ik met het aftekenen en het afplakken van de onderste baan in de slaapkamer. Om vervolgens tot mijn grote verbazing te zien dat de strook afplaktape zichzelf rustig van de muur verwijderde. Een andere rol van een ander merk geprobeerd. Zelfde probleem. Het opbrengen gaat prima, het lijkt vast te zitten, je laat het los en kijkt even de andere kant op en ja, hij duwt zichzelf van de muur. Het probleem zal hem in het lichte stucwerk wat daar op de muur zit. Blijkbaar hecht dat dus niet. Zucht.

Het dreigt bovendien heel hard te gaan regenen dus ik besluit om maar naar “huis” te gaan, met een omweg langs de bouwmarkt om te kijken of ze ander afplaktape hebben. Ik heb daar wel iets gevonden wat ook op grove muren kan, dus ik hoop dat dat werkt. En anders moet ik het maar zo strak mogelijk met de hand doen.

Ik heb ook hele mooie vloertegels gevonden die ik wel in de keuken en serre zou willen hebben. Ze zijn verschrikkelijk duur (nou ja wat ik duur vind dan) maar heel erg mooi, in donker hout-design. De inca-serie van de karwei, als iemand dat wat zegt. Goed, misschien later ooit als we geld te veel hebben.

Ik houd het “klussen” voor gezien vandaag, morgen om half 10 staan mijn ouders op de stoep met het nieuwe behang en gaat het echte werk beginnen.

Vandaag ook weer even een paar uur hard gewerkt. Met deze hitte is het klussen bijna niet uit te houden in dat huis. De thermometer staat binnen op 33C, zelfs om half 9 ’s avonds. En dat met alle ramen tegen elkaar open.
Maar goed, het behang moet er af voor het weekend, dus dat was nog even doorwerken.

De lange muur heb ik nu gedaan, en de voormalige schouw ook. Eigenlijk kan ik niet goed bij het plafond komen met het trapje dat daar staat. 4 tredes zijn net even te laag. De andere hoge gedeeltes in de woonkamer laat ik maar voor Frederique over.

En als je dan min of meer klaar bent met de woonkamer is dit het resultaat: 4 vuilniszakken vol met aangestampt behang.

(Even voor de duidelijkheid: al het behang heb ik netjes tot aan het plafond van de muur gehaald. Maar ik kan het iedereen afraden om banen behang van de muur te trekken terwijl je op een wiebelend oud laddertje staat. Een baan heeft namelijk de neiging om opeens een stukje door te schieten, of, wanneer het nat is van afweekspul, onverwachts te scheuren….)

Vandaag heb ik in mijn eentje even in het nieuwe huis gewerkt.
Behang verwijderen is een prima Cilfa-werkje. Het schiet dan ook lekker op.

Er moeten wel heel erg veel gaten gevuld worden, dat is minder leuk. Maar goed, beter nu op de kale muur zodat het onzichtbaar weggewerkt kan worden, dan later als er nieuw behang op de muur zit.

Een console krijg ik echt niet losgeschroefd. De schroeven beschadigen ook steeds meer. Waarschijnlijk moet ik die uitboren. Voorlopig maar even omheen werken.

Ook de muur onder de ramen behoeft enige extra afwerking en met het behangverwijderen komen ook oude gaten-vulsels weer uit de muur. Gelukkig heeft Frederique een hele grote fles muurvuller gekocht, want dat gaat echt nodig zijn.

De rest van de muur moet ik een andere dag doen. Voor vandaag is het genoeg geweest!

We zijn druk bezig in het nieuwe huis om het bewoonbaar te maken. Waar we voor gewaarschuwd waren blijkt waar te zijn: er is altijd meer werk te doen dan je aanvankelijk denkt. Maar we vinden dat niet erg. Het zijn tot nu toe nog geen verborgen gebreken die opgelost moeten worden.
Een van de dingen is het behang. Eerst dachten we dat dat alleen in de computerkamer en de hobbykamer vervangen zou moeten worden. Maar kritisch kijken naar het behang in de gangen en hallen en na het weghalen van de boekenkastjes in de woonkamer bleek dat ook die ruimtes gestript moesten worden. Vooral in de woonkamer: daar zat de verf wel netjes op de muren boven de lage kastjes, maar achter de kastjes was het een zooitje. Daar kwam Frederique gisteren achter toen hij die kastjes losschroefde.

Lang leve behangafweekmiddel! Je spuit een baan in, wacht 5 a 10 minuten en trekt vervolgens zeer makkelijk de baan behang van de muur. Zonder de muur te beschadigen, zonder behang af te moeten bikken. Ideaal voor luie klussers zoals ik.

We willen in dit huis alles netjes gaan doen, dus geen houtje-touwtje oplossingen, en heel belangrijk: geen ductape oplossingen. Dat is even wennen, aangezien we daar zeer bedreven in waren geworden. Maar dit is een echt huis, dus dat moet netjes en niet studentikoos worden. Mijn lieve zus Leela wilde wel langskomen om ons advies over kleuren en inrichting te geven. Zij heeft zelf haar huis al meerdere malen zeer leuk en sfeervol ingericht dus we zijn heel erg blij met haar hulp.

Frederique heeft gisteren ook bijna al het behang van de muren van de computerkamer verwijderd. Dat gaat buitengewoon makkelijk met dat afweekspul. Vandaag is hij bezig met het plafond van die kamer. Vanwege de scheuren in het kalk, moet het plafond ofwel er uitgehaald worden (= veel troep en veel werk) of verlaagd worden. Omdat dat ook al in de slaapkamer gedaan is door de vorige bewoners lijkt dat ons de beste oplossing.
Er loopt ook een grote balk langs het plafond. Als Maarten het huis komt bekijken kan Free het niet laten: hij slaat een gat in de koof om te zien wat er achter zit.

Het was even spannend of het zou passen, maar gelukkig ging het net: de gipsplaten en balken voor het raamwerk zijn opgehaald en kunnen naar boven gebracht worden om te acclimatiseren.

Aan de computerkamer kunnen we nu niks meer doen dus gaan we in de woonkamer aan het werk.
Zo ziet de muur er uit (nog met het behang er op) zonder de lage kastjes:

Hier is zijn de gedemonteerde kastjes, die wachten om met de decoupeerzaag in kleine stukjes gesneden te worden.

Ook in de woonkamer gaat het strippen van het behang gemakkelijk, al is het wat moeizamer dan boven. Dat komt door de vele lagen verf die er op zitten. Hele stukken zijn zelfs van de voor-muur te verwijderen zonder afweekmiddel!
Wat veel lastiger is, zijn de schroeven die gebruikt zijn om de plankenconsoles te bevestigen. Daar moet nog wat op gevonden worden.

Bijna alle planken en consoles zijn nu verwijderd, het behang verwijderen bewaren we voor een andere dag. Nu is het tijd om weer naar “huis” te gaan.

Frederique heeft een paar leuke QVTR filmpjes gemaakt van ons nieuwe huis. Dat zijn interactieve filmpjes waarmee je als het ware om je heen kunt kijken.
Ze zijn alleen te bekijken als je Quicktime (of in Firefox: een qvtr plugin) geinstalleerd hebt. Ik had ze in de website willen embedden, maar dat kost me te veel tijd. Daarom heb ik ze hier staan zodat je ze kunt downloaden en op je eigen computer kunt bekijken. EDIT 03-02-2007: Embedded filmpjes toegevoegd, dat kijkt makkelijker. Geweldige pluging, die Anarchy-Player!

Keuken:
Download link 

Woonkamer:
Download link 

Trappenhuis:
Download link 

Terras:
Download link 

Hobbykamer:
Download link 

Heel Nederland zucht onder de aanhoudende hitte van deze tweede hittegolf in korte tijd. Tweede hittegolf sinds ik getrouwd ben :-) Ik ben denk ik een van de weinigen die het redelijk uit kan houden. Maar mijn huis is dan (nog even) heel erg koel en ik moet zoveel overwerken dat ik het grootste deel van de tijd op kantoor zit.

Maar de katten, dat is een ander verhaal. Ik weet nog niet hoe ik dat in het nieuwe huis moet gaan doen. Toen ik daar gisteren aan het begin van de avond aan het klussen was, was het in de koele kant van het huis 33C. Met alle ramen open! Misschien dat we een speciale kattenkoeling moeten kopen. Als die nog niet bestaat is die vast wel uit te vinden.
Van de andere kant… voor die paar dagen per jaar dat in Nederland de zon flink schijnt… ?

Kedua en Lockheed liggen hier helemaal knockout. Vooral Kedua lijkt veel last van de warmte te hebben. Lockheed, zoals altijd, vermaakt zich wel. Die trekt zich terug op mijn stoel naast de ventilator, of buiten onder wat koele planten. Kijk, daar komt het voordeel van onze jungle in de achtertuin meteen naar voren.
Kedua ging gisteren toen ik de ventilator op de grond zette demonstratief languit ervoor liggen. Hij had het even niet meer. Ik heb een handdoek nat gemaakt met koud water en buiten over hem neer gelegd. Helemaal onder de handdoek vond hij niks, maar over zijn rug vond hij erg lekker.

Het viel me gisteren al op dat het niveau van de waterbak maar niet daalt. Blijkbaar vinden ze dat water met deze hitte niet lekker genoeg. Vandaag heb ik dus een grote afwasbak met water gevuld en buiten op het terras gezet. En ja hoor, meneer en mevrouw racen tegelijkertijd naar het water, om daar aangekomen eerst naar elkaar te blazen en elkaar vuil aan te kijken (nou ja elkaar… Lockheed naar Kedua) en vervolgens een voor een flink te drinken. Ik voel me bijna schuldig dat ik dit niet eerder gedaan heb. Maar normaal gesproken drinken ze gewoon uit hun waterbakje binnen, dus waarom nu niet? Het is schoon en net zo vers.
Misschien willen ze gewoon met dit weer een koel drankje op het terras geserveerd krijgen. Misschien gaat het om de suggestie dat ze een duik in de teil zouden kunnen nemen. Misschien zijn het gewoon maffe katten.

We hebben een huis!

Zojuist hebben we de sleutel gekregen van ons eerste eigen echte stekkie. We doen niks half zeg maar: trouwen en nieuw huis binnen twee weken. We gaan zometeen in het nieuwe huis champagne drinken. Nog even lekker feesten. Morgen begint weer de normale orde van de dag: allebei gewoon weer werken.

Voor we kunnen verhuizen moet er nog wel het een en ander gebeuren natuurlijk, maar we willen al heel snel gaan verhuizen.
In het nieuwe huis gaan we de katten binnen houden. Dat is redelijk makkelijk, het is een dubbel bovenhuis (hoek) met groot dakterras dat goed afgesloten kan worden (cat-proof). Er zijn veel kamers en zeeën van ruimte, dus ze kunnen binnen lekker rond gaan rennen. Hoe we het precies gaan doen, de katten verhuizen, weten we nog niet. Dat willen we, zeker voor Lockheed, zo stress-vrij mogelijk laten verlopen. Het is niet de bedoeling dat ze in het nieuwe huis meteen alles gaat ondersproeien.

Nu eerst feestvieren!

Vandaag zijn we weer met onze voeten op de nuchtere nederlandse aarde geland. Het is wel even wennen zeg: vanuit een omgeving van totale luxe en perfecte service (en fantastisch eten) opeens in een vliegtuig zitten waar de service dan wel niet slecht is, maar waar die service slechts met mondjesmaat wordt uitgedeeld. En het eten in een vliegtuig… nou ja goed smaken verschillen, maar mij doe je er geen plezier mee.
Tien uur in een vliegtuig zitten tijdens een nachtvlucht waarbij een peuter gedurende de eerste 5 uur bijna onafgebroken krijst… nee geen pretje.

En dan kom je in Nederland aan…. en is het leed dat ver weg vliegen heet direct weer vergeten. Het is ook hier lekker zonnig, we worden ongelooflijk warm onthaald, en bij thuiskomst zijn de katten dolblij dat we er weer zijn.
Lockheed en Kedua vinden de vreemde geuren die uit koffer en van ons afkomen machtig interessant. We worden uitgebreid besnuffeld. Er is even teleurstelling bij Lockheed dat we toch geen palm squirrel hebben meegenomen voor haar, maar een luxe blikje eten doet die teleurstelling snel verdwijnen.
Kedua kwam luidkeels vragen waar we geweest waren en wat we wel niet dachten om zo lang weg te blijven en hem niet mee te nemen. Hem niet, maar Bamf wel (althans… een klein gedeelte van Bamf, dat we bij de zee tussen de palmbomen, krabbetjes, eekhoorns en vliegjes hebben uitgestrooid).

Tijdens de reis was ik trouwens wel voortdurend verdacht. Zowel op de heenweg als op de terugweg werd ik door Nederlandse en Sri Lankaanse paspoortcontrolleurs en/of security mensen eruit gepikt. Mijn paspoort werd extra zorgvuldig bekeken, meestal met een uitdrukking van grote verwarring en de vraag waar ik vandaan kwam. En ik ben nog nooit zo vaak gefouilleerd. Tja, een goanese vrouw die met een blanke man naar Sri Lanka reist, dat is natuurlijk een beetje onduidelijk. Ik werd namelijk steeds voor een Sri Lankaanse aangezien.

We hebben foto’s gemaakt, maar niet zo veel. De batterij-oplader van onze leen-camera werkte nauwelijks dus moesten we zeer zuinig met de beschikbare capaciteit omgaan. Bovendien was het door het scherpe contract tussen zeer vochtig/heet buiten en zeer koud (airco) binnen moeilijk om snel even een foto te maken. De camera moest dan zorgvuldig in een plastic zak gewikkeld worden, die dan minimaal een uur buiten (of binnen) moest acclimatiseren. Tja, daar gaan je spontane foto’s.
Zonsondergangen behoeven gelukkig geen spontaniteit, dus daar heeft Frederique een fantastische serie van geschoten. Stuk voor stuk poster kwaliteit. Free heeft er een paar op zijn photolog geplaatst, maar ik zet de kleinere versies daarvan voor jullie gemak ook hier neer. Wil je ze op groter formaat zien, klik dan op de foto.

In plaats van foto’s maken hebben we veel gefilmd met onze DV camera. Die had hetzelfde probleem als de fotocamera met het vochtige klimaat, maar doordat de filmcamera erg klein is, en gewoon makkelijker acclimatiseerde, namen we die steeds mee op sleeptouw. Niet dat we veel gedaan hebben behalve genieten, genieten, ontspannen, en nog veel meer genieten op het resort zelf. Pas op de laatste en een na laatste dag zijn we even het dichtstbijzijnde stadje Aluthgama ingedoken voor een toeristische shopping spree, en dat voor hooguit een uurtje.
Wij vinden het van kwaliteit getuigen dat een hotel zoveel luxe en ontspanning kan bieden dat je niet direct de behoefte hebt om er verder op uit te trekken. Nou was het onze huwelijksreis, dus dan ga je met een hele andere instelling naar zo’n land.
Maar Free en ik willen echt nog een keer zeggen: Taj Exotica in Bentota: top!

Heel snel een berichtje vanuit het verre exotische Sri Lanka.
Het is hier werkelijk geweldig, beste huwelijksreis ooit. Behalve dan de trage start :-) En het wordt heel hard hopen dat we op de geplande dag kunnen vertrekken want door de heviger dan verwachte moeson zijn veel vluchten vertraagd of gecanceled. Maar we denken nog niet te veel aan teruggaan hoor, we genieten te veel hier.

We zitten in hotel Taj Exotica in Bentota. Een fantastisch topklasse hotel, met superluxe kamers, en fantastisch eten. Teveel superlatieven.

Gisteren kregen we een sms-je dat de foto’s van onze super-mega-top-fotograaf Maarten Spoek online stonden. Internetten is hier niet zo makkelijk als in Nederland, maar het is gelukt, we hebben een computer met een internetverbinding gevonden.
De foto’s zijn geweldig! We hebben genoten, de trouwdag eigenlijk herbeleefd. Zodra ik een keer tijd heb zal ik meer foto’s laten zien, maar hier is er dan alvast een: