Vandaag gaat er echt gewerkt worden: mijn ouders komen helpen met klussen. Die weten pas echt van aanpakken.
Zo ziet het er uit voor ze komen: het grootste deel van het behang in de woonkamer is er af, maar al het hout ligt er nog en belemmert de toegang tot de laatste muur. De vloer is nog niet afgedekt en de muren zitten vol met gaten.

Zodra mijn ouders er zijn wordt al het hout naar het dakterras verplaatst, worden alle vloeren (behalve de trappen) afgedekt met plastic en kleden en verdwijnt het laatste behang uit de woonkamer.

Mijn ouders gaan na het behang verwijderen alle gaten dichten. Het zijn er verschrikkelijk veel. Niet alleen gaat het om alle gaten van de schroeven van de planken, maar onder het behang zat ook nog een complete gatenkaas.

Intussen teken ik de horizontale banen af voor het verven van de slaapkamer. Dat is nog niet eens zo makkelijk, zelfs met een waterpas: de vloer loopt aan een kant van de kamer niet recht. En dan is het dus kiezen tussen waterpas, of een nette doorlopende lijn.
Een ander probleem is het afplaktape: de muur is licht gestuct en daar plakt geen enkel afplaktape op… behalve dan één bepaalde (dure) soort. Nou ja het moet maar. Maar die tape is eigenlijk bedoelt voor het afplakken van ronde vormen en is uitermate elastisch. Een rechte lijn daarmee trekken is dus nog altijd moeilijk!

Iets voor achten komt Frederique thuis van zijn werk. Die valt met zijn neus in de boter: de laatste hardnekkige hoekplank moet er uit gehaald worden. Dat lukte zelfs mijn vader niet alleen. Met een schroevendraaier en gezamelijke kracht wordt er gevochten met die plank. Als Free uiteindelijk een stuk laminaat gaat halen voor het grovere werk, kiest de plank eieren voor zijn geld en geeft het op. Nu kan de muur eindelijk afgemaakt worden.

En ik zou ik niet zijn als ik niet een foto van een kat tussen de verbouwingsperikelen zou zetten. Nou hier issie dan, ons buurkatje.
Hij negeerde me in eerste instantie, een prooi op het dak van onze serre was duizend maal interessanter dan zo’n maf mens. Tot de camera klikte. Toen werd hij opeens heel erg fotogeniek. Hij kwam steeds dichter bij de rand van het dak, reikhalzend om te zien wat dat klikkende ding was. Daar maken we nog wel een fotomodel van :-)