Ik heb een nieuw speeltje voor de katten gekocht. Nou ja ik zeg “katten” maar ik bedoel “Kedua”. Die heeft het namelijk meteen in beslag genomen en Lockheed mag er zelfs niet naar kijken.
Het is een pluchen muisje dat piept. En dan niet gewoon piepen, maar een redelijk natuurlijke piep. Hij heet dan ook High Tech Mouse. En oja, er zit ook catnip in/op. Normaal gesproken neem ik zo’n melding met een flinke bak zout, maar nu heb ik het effect gezien.

Kedua benaderde de muis voorzichtig en sprong de eerste keer dat hij piepte een stuk de lucht in. Maar al snel overwon de nieuwsgierigheid en het jachtinstinct het. Hij behandelt de muis heel anders dan de andere speelgoedmuisjes. Die gooit hij door de lucht en daarmee moet hij veel meer zijn fantasie laten werken. Maar deze piept, lijkt een beetje te trillen en smaakt bovendien heerlijk naar catnip.

Binnen een paar minuten lag hij languit op de muis te spacen, helemaal van de wereld.
Zodra de muis piepte doordat ik hem verplaats of Lockheed ermee laat spelen komt Kedua van waar hij ook in het huis is aanrennen en laat duidelijk weten dat het zijn muis is en dat wij en zeker Lockheed er niet aan mogen komen.
Hij is de man in huis, hij is de jager. Piepende muizen zijn zijn terrein, veel te gevaarlijk voor de vrouwtjes.

En dus hoor ik de hele avond luid muizengepiep door het hele huis omdat Kedua er geen genoeg van kan krijgen.

Ook Kedua begint nu eindelijk te wennen in het nieuwe huis. Wat daar een belangrijke bijdrage aan heeft gedaan was de nieuwe catnipzak. Tja, drugs lost al je problemen op :-)

Het is natuurlijk een nieuw en verbeterd catnipzak-model geworden: gebaseerd de versie die ik laatst voor Marleen heb gemaakt, dus makkelijk hervulbaar. Omdat ik niet genoeg gedroogde catnip in huis had heb ik een extra drukknoopje op de zak genaaid waardoor hij dubbelgevouwen kan worden.

Hierdoor kreeg hij direct de bijnaam: Evil DimSum.
Evil of niet, Kedua vindt hem geweldig.

Lockheed lijkt er aanvankelijk niet zo voor te vallen. “Catnip, nee he, ik was net afgekickt…” Maar uiteindelijk kan ze een snifje toch niet laten.

Een ander geweldig speeltje zijn vogelveren. Met al die vogels rond het huis was het niet moeilijk om wat mooie grote veren te vinden. Kedua vindt ze, in combinatie met de tijdelijke (veel te kleine) krabpaal, onweerstaanbaar. Behalve dan als er een camera op hem gericht is, dan is hij een stuk minder uitbundig.
Lockheed heeft wat tijd nodig om aangezwengeld te raken, maar gaan dan lekker wild uit haar dak.

Kedua heeft ook weer de speelgoedmuisjes ontdekt. Daar gaat hij met zijn achterpoten op staan, schuift een paar keer heen en weer en schopt de de muis onder hem vandaan. Pardon, ik moet zeggen van hem: de muis weet dan van onder hem vandaan te ontsnappen en gaat er vandoor waardoor Kedua er dan achteraan moet jagen.

Gespeeld wordt er dus volop, tot onze irritatie ook ’s nachts: Kedua rende vannacht voortdurend de trappen op en af, onder het luidkeels slaken van oorlogskreten. Vroeger kon hij buiten donderjagen, maar nu moet dat helaas binnen.

We leven nog steeds hoor, maar door de verhuizing en alles wat daar mee samen hangt heb ik geen tijd gehad om de website te updaten.
Ons oude huis is netjes opgeleverd, en we hebben dus nog maar één huis. Daar moet nog veel gebeuren, onder andere alle dozen uitpakken, maar dat komt nog wel.
Even wat foto’s:

Het oude huis: goh wat ziet het er prachtig uit zo, maar helaas zie je de scheuren in de muren en het verschrikkelijke achterstallig onderhoud (en het ontbreken van een fatsoenlijk werkende riolering) niet.

Het nieuwe huis:

We hebben zowaar een eettafel en het eerste dinertje is net gegeven.

De katten reageerden heel verschillend op hun verhuizing. We hadden met Lockheed problemen verwacht maar dat viel reuze mee. Binnen vijf minuten na bevrijd te zijn uit haar vervoersmand heeft ze het hele huis gezien en goed gekeurd.

Ze heeft weliswaar een hormoonprik gehad en we hebben overal Feliway/Sire verstuivers hangen, maar ze is over duidelijk echt gelukkig met dit nieuwe huis.

Kedua vertrouwt het echter helemaal niet en blijft in zijn mandje liggen. Uiteindelijk vloeit hij er vanzelf een beetje uit, maar het duurt uuuuren voor hij rond durft te lopen. En nog steeds, twee weken na de verhuizing, voelt hij zich nog niet helemaal op zijn gemak.