Vorige week schreef ik al dat hij af was, de nieuwe krabpaal, maar hij miste nog twee kleine plankjes om het verlaten van de paal te vergemakkelijken. Die zitten nu aan de muur en de katten zijn er helemaal mee in hun sas.

Sorry mensen, niet veel tekst de laatste tijd. Ik heb weinig tijd op dit moment (het is weer een beetje die tijd van het jaar) om lange teksten te schrijven. Bovendien vind ik dat de foto’s eigenlijk vaak voor zich spreken. Natuurlijk is het altijd leuker om er een verhaaltje bij te hebben, en misschien dat ik dat achter nog toevoeg… ooit.
Ook de foto’s zijn groter geworden en ik laat de IPTC-caption (die ik al een paar jaar trouw in mijn betere foto’s stop) nu automatisch in de foto zetten. Daar is een geweldig gratis programma voor, het heet Bordermaker en het is hier te vinden: http://docsdb.semantica.nl/bordermaker

Eerst een foto van Kedua zoals hij voortdurend zijn nagels scherp cq geurvlaggen afzet in de heerlijke vloerbedekking in de gangen. Vlak voor de trap is een ideale plek hiervoor.

Vlak voor de visite voor Frederique z’n verjaardag langskomt hebben we de plank van de nieuwe krabpaal met bont bekleed en de paal helemaal in elkaar gezet. Het bont is echt heerlijk zacht en van goede kwaliteit. Kunstbont natuurlijk, helemaal 100% nep. Ik ben wel een beetje jaloers op Lockheed, ik zou willen dat ik zo’n lekker vachtje had om op te liggen.

Lockheed is als altijd de meest avontuurlijke en durft de nieuwe paal te verkennen.
Dat is bij haar erg makkelijk, ze is net een klissebolletje: gooi haar richting de paal en ze zal zich er aan vastgrijpen en omhoog klimmen.

Het moest er van komen: een nieuwe krabpaal. Hoeveel cat-devices er in dit huis gaan komen weten we niet. We weten ook niet hoeveel daarvan krabpalen gaan zijn. We leven niet meer in een bouwvallig, rommelig huis, we zijn nou echte volwassenen enzo, dus een giga constructie midden in de woonkamer zal helaas niet meer gaan. We hebben andere prioriteiten nu. Het moet stijlvol zijn, passen bij het interieur (we zijn bereid om het interieur desnoods aan te passen bij de krabpalen), en mag niet te veel ruimte en zeker geen licht innemen. Tja, dat is nogal wat.

Free en ik zijn een goed team als het aankomt op dingen bouwen. Ik ben goed in het ontwerpen van constructies. Of het nou bedden zijn of kattenmeubels, zolang ik niet teveel hoef te rekenen gaat dat perfect. Free is erg goed in het sjouwen van bouwmaterialen en het bouwbaar maken en feitelijke bouwen van de dingen. We vullen elkaar daarin buitengewoon goed aan.

Deze krabpaal is dus weer zo’n vrucht van ons beider geesten. Hij is nog niet af: er komt nog bont op en er komen nog twee planken tussen. Maar de plank was 2m bij 60 cm en dat was zelfs met z’n tweeën erg zwaar om hem te voet vanaf de winkel naar huis te brengen. Dat komt hopelijk komend weekend, als we dan een auto kunnen charteren.

We hebben nu een serre. Hij is onverwarmd, ongeisoleerd en heeft geen dubbelglas. Tot een paar dagen geleden stond hij vol met dozen en gereedschap. Maar nu heb ik twee “tuin” stoelen gekocht, heeft mijn moeder de dozen opgeruimd en heb ik lekker warme zachte fleece voor de katten op de tafel en stoelen gelegd… en het is een paradijs geworden.

Ruim, licht en met het kleinste straaltje zon wordt het er aangenaam warm. Lockheed is er nauwelijks weg te slaan, en Kedua begint de serre nu ook te ontdekken. Ik heb maar 2 stoelen gekocht, en helaas vinden beide katten dat die twee van hun zijn. Dat betekent dat als ik er bij wil zitten, ik alsnog een campingklapstoeltje moet pakken…

De eerste keer dat we de kachel (allesbrander) van ons nieuwe huis aan doen.
Jarenlang hebben we er op moeten wachten en moest Free het vuurtje stoken beperken tot de vuurkorf buiten of de openhaard van mijn ouders. Maar nu eindelijk hebben we zelf een kachel waarin zowel hout als gas gestookt kan worden.
De katten vinden het eng maar interessant en houden ons en het vuur-maak-proces nauwlettend in de gaten. Als de kachel eenmaal brandt en ze aan de geur gewend zijn, komen ze lekker bij ons voor de kachel liggen.