Mensen die mij wat beter kennen weten dat mijn meisjesdroom heel vroeger niet “verpleegster worden” was, maar “straaljagerpiloot” of “astronaut”. Nou ja, een van mijn meisjesdromen. Ik had er nogal veel.

Ik heb ook altijd geroepen dat ik liever eerder mijn vliegbrevet haal dan mijn autorijbewijs. Inmiddels heb ik nog steeds geen vliegbrevet (en met mijn astma zal ik nooit door de medische keuring komen helaas) maar ook nog geen rijbewijs. Misschien had ik dat minder aan elkaar moeten koppelen. Maar vliegen doe ik nog altijd graag.

Afgelopen vrijdag vroeg Mark, een collega van Fréderique, of we zin hadden om zaterdag mee te gaan vliegen. Nou en of! Dus waren we zaterdagochtend al vroeg op pad naar Rotterdam, alwaar we in een Diamond DA40 stapten. Prachtig vliegtuigje! Aparte vorm, klein en super slick.
Even vanuit Rotterdam naar het vliegveld Zeeland vliegen in een half uurtje. Daar een colatje drinken in the middle of nowhere, en dan weer terug. Het is wel vreemd om een vliegtuig in te parkeren tussen andere vliegtuigjes op een groot grasveld :-)
Het is nog vreemder om een soort tankstation voor vliegtuigen te zien!

Fréderique mocht op de heenweg vliegen en ik op de terugweg.
Mark vroeg toestemming aan de verkeersleiding (heet dat zo?) om over Rotterdam te vliegen. Dat mocht, en zodoende heb ik het vliegtuig laag over de stad gevlogen. Leuk om de Euromast en het Zwaantje onder je door te zien glijden.
Rechtvliegen is nog altijd iets wat ik moeilijk vind en Free was een klein beetje misselijk toen hij uitstapte. Maar dat weet hij aan het achterin zitten. Tja… de vorige keer dat ik mocht vliegen (in Tsjechië) kwamen mijn broertje en zusje ook compleet groen uit het vliegtuig. Er waren wat stevige zijwinden en zo’n stuurknuppel is echt mechanisch dus gaat loeizwaar. Daarentegen reageert dit vliegtuig erg gevoelig op de minste aanwijzingen dus het op koers houden is best pittig.

Ik heb in ieder geval met volle teugen genoten, en dit is zeker weer voor herhaling vatbaar.

Toen Frederique gisteravond naar bed wilde gaan en de serre af ging sluiten zag hij opeens Lockheed op het terras zitten. De katten mogen absoluut niet naar buiten zolang het terras nog niet afgesloten is. Dus een Lockheed die buiten zit is erg raar. De schuifdeuren van de keuken waren dicht, de deur van de serre was dicht. Hoe is Lockheed daar terecht gekomen?
Ze wilde over duidelijk naar binnen, en deed dat zodra Frederique de deur open deed ook prompt. Maar als Lockheed buiten was… waar was Kedua dan? Want Lockheed is een binnen-kat. Ze vindt het Grote Buiten heerlijk, maar wel dichtbij huis en in de buurt van haar mensen. Kedua echter… die wil zijn territorium uitbreiden, de wijde wereld zien en veroveren. Binnen moeten blijven is nog steeds erg frustrerend voor hem en hij probeert iedere dag weer om naar buiten te ontsnappen.

Frederique dus op zoek naar Kedua. Nergens te vinden natuurlijk, die was ook naar buiten verdwenen. Ik lag intussen al lang en breed te slapen, terwijl Frederique zich opmaakte voor een nachtelijke speurtocht naar een kat die niet gevonden wil worden.
Gelukkig ging hij toch nog een keer op het terras kijken… en ja, daar zat Kedua. In elkaargedoken in een hoekje, zich helemaal klein gemaakt om maar niet gevonden te worden.
We hebben dit keer geluk gehad.

Hoe ze hebben kunnen ontsnappen? Waarschijnlijk via het serre raam. Dat stond op een kiertje, maar als ze echt wegwillen kunnen ze met flink wat kracht het raam verder openkrijgen en via de plantenbakken buitenom naar het terras.
Of ze zijn op de ouderwetse manier gegaan: het kattenluikje naar buiten was niet meer geblokkeerd door het puin dat we laatst opgeruimd hadden.

Het raam en en het kattenluikje is nu catproof gemaakt. Maar we moeten nu echt het terras gaan afsluiten zodat de katten weer van de buitenlucht kunnen genieten.

Volgens mij heb ik in een ver verleden het recept hiervoor op mijn website geplaatst.
Hieronder volgt het sateh-maak-proces in foto’s. Als ik een keer tijd heb, zal ik daar tekst bij zetten.