Mensen die mij wat beter kennen weten dat mijn meisjesdroom heel vroeger niet “verpleegster worden” was, maar “straaljagerpiloot” of “astronaut”. Nou ja, een van mijn meisjesdromen. Ik had er nogal veel.

Ik heb ook altijd geroepen dat ik liever eerder mijn vliegbrevet haal dan mijn autorijbewijs. Inmiddels heb ik nog steeds geen vliegbrevet (en met mijn astma zal ik nooit door de medische keuring komen helaas) maar ook nog geen rijbewijs. Misschien had ik dat minder aan elkaar moeten koppelen. Maar vliegen doe ik nog altijd graag.

Afgelopen vrijdag vroeg Mark, een collega van Fréderique, of we zin hadden om zaterdag mee te gaan vliegen. Nou en of! Dus waren we zaterdagochtend al vroeg op pad naar Rotterdam, alwaar we in een Diamond DA40 stapten. Prachtig vliegtuigje! Aparte vorm, klein en super slick.
Even vanuit Rotterdam naar het vliegveld Zeeland vliegen in een half uurtje. Daar een colatje drinken in the middle of nowhere, en dan weer terug. Het is wel vreemd om een vliegtuig in te parkeren tussen andere vliegtuigjes op een groot grasveld :-)
Het is nog vreemder om een soort tankstation voor vliegtuigen te zien!

Fréderique mocht op de heenweg vliegen en ik op de terugweg.
Mark vroeg toestemming aan de verkeersleiding (heet dat zo?) om over Rotterdam te vliegen. Dat mocht, en zodoende heb ik het vliegtuig laag over de stad gevlogen. Leuk om de Euromast en het Zwaantje onder je door te zien glijden.
Rechtvliegen is nog altijd iets wat ik moeilijk vind en Free was een klein beetje misselijk toen hij uitstapte. Maar dat weet hij aan het achterin zitten. Tja… de vorige keer dat ik mocht vliegen (in Tsjechië) kwamen mijn broertje en zusje ook compleet groen uit het vliegtuig. Er waren wat stevige zijwinden en zo’n stuurknuppel is echt mechanisch dus gaat loeizwaar. Daarentegen reageert dit vliegtuig erg gevoelig op de minste aanwijzingen dus het op koers houden is best pittig.

Ik heb in ieder geval met volle teugen genoten, en dit is zeker weer voor herhaling vatbaar.