Zoals al langere tijd traditie is, trakteer ik met mijn verjaar op het werk bonbons (zelfgemaakt uiteraard).
Dit jaar wilde ik iets gedurfders dan hazelnoot praliné’s en kokos-limoen en heb ik me laten inspireren door de bonbons van Kees Raat. Hij heeft een boekje uitgebracht met daarin de recepten van zijn bonbons met bijzondere smaakcombinaties. Denk aan Amandel-Ansjovis of Wasabi of Geconfijte Knoflook.

Ik heb drie smaken gemaakt: Honing-Pistache-Pijnboompitten noga (met een jasje van chocolade), Tomaat-Balsamico en Sinaasappel-Kruidnagel.
Als chocolade heb ik callets van Callebaut gebruikt. Die had ik nog niet eerder geproefd en ik moet bekennen dat ik ze veel te zoet vind. De smaak van de chocolade is mooi rijk, maar ik houd gewoon niet van zoete chocolade. Geef mij maar bitter en intens. Volgende keer Valrhona, die is zoals ik het het lekkerst vind (maar ook meteen twee keer zo duur).

De noga was wel bijzonder. Ik heb nog nooit noga gemaakt. Achteraf vind ik het ook geen echte noga. Ik denk dan aan dat Montelimar spul. Wat ik nu gemaakt heb noem ik eerder caramel.
De basis wordt gemaakt van room en honing, die verhit wordt tot 129 C. Dat is wel grappig. Tot 100 graden ben ik nog voorzichtig (moet ook), maar de magie begint pas echt daarboven. Bij 100C gaat alles natuurlijk flink bruisen en bubbelen. Bij 120C verandert opeens de consistentie. Van licht en luchtig wordt het stroperig en geconcentreerd. Daarna meteen over de geroosterde noten gieten in een met bakpapier beklede vorm.

De Tomaat-Balsamico heb ik gekozen (eigenlijk hebben mijn collega’s de bonbons uitgekozen, maar dit was toevallig ook mijn keus) uit nieuwsgierigheid. Een ongebruikelijke smaakcombi in bonbons. Hoe zou dat uitpakken?
De azijn verwarmen met de tomatenpuree, suiker carameliseren, en dan de azijn bij de caramel gieten. Ik was wat huiverig, want als je een te koude vloeistof bij kokend hete caramel gooit gaat het heel erg gruwelijk mis. De azijn was gelukkig goed warm en alles ging goed.
Dan een homogeen mengsel maken met chocolade en boter. Yeah right. Volgens mij moet ik het daar meer voor laten afkoelen, want dat ging maar heel moeizaam.
Wederom in een bakvorm gieten en af laten koelen.

Tot slot de Sinaasappel-Kruidnagel. Mijn favoriete combi met chocolade, maar ik weet ook dat niet iedereen hier zo’n fan van is. Bedriegelijk simpel: Sinaasappelsap (biologisch, vers geperst), rasp van 2 sinaasappels (microplane raspen raspen schil zo fijn dat er geen greintje wit mee komt, geweldig) en wat kruidnagels samen een tijdje laten trekken. Witte chocolade erbij. Mijn witte chocolade was net niet meer genoeg, dus aangevuld met een beetje melkchoco. Dat geeft eigenlijk een nog betere kleur ook.
Bij het uitlikk- ehm, afwassen van de pan was ik al helemaal verkocht aan deze smaak. Gelukkig heb ik de meeste bonbons in deze smaak.

De dag erna de bovenkanten van de plakken insmeren met getemperde chocolade en hard laten worden. Daarna in blokjes snijden.
Tip: snijd pas in blokjes nadat je de bonbons flink gekoeld hebt, en ze niet – zoals bijna alle batches bij mij – op kamertemperatuur zijn. Dan krijg je chocoladescherven.

Nog meer chocolade smelten en proberen te temperen. Wat vanochtend zo goed lukte, gaat nu echt voor geen meter. Volgend jaar misschien. Het moet me ooit lukken. De hoge temperatuur bereiken lukt, koelen naar de lage temperatuur gaat ook, maar het op temperatuur houden lukt me gewoon niet. Met als resultaat gemengd dof/glanzend gestreepte of gestippelde bonbons. Ooit ga ik het leren.

En ja, als vanouds kom ik er tegen het eind achter dat ik toch echt veeeeeeeeeeel te veel bonbons heb. Ik geef mijn lief morgen maar de helft mee, anders eten we op mijn werk over twee weken nog steeds bonbons.

Ik heb een beperkte fotosessie gemaakt. Het zijn nieuwe bonbons voor mij en daar heb ik eigenlijk al mijn aandacht voor nodig. Niemand heeft er iets aan dat ik zout ipv suiker pak, maar wel prachtige foto’s heb. Maar goed, een kleine indruk dus.

De eerste opzet van de sweater is gemaakt!
Ik heb een tweekleurige opzet gekozen vanwege het decoratieve karakter, samen met een cabled cast-on. Een hele simpele, net niet te simpele opzet die niet super elastisch is maar er zeker met twee kleuren garen wel mooi uit ziet. Voor een ribboord is dit elastisch genoeg.

Dan de ribboord. Ook met twee kleuren in 2×2 rib. Ik moest het twee keer uithalen voor ik precies wist wat ik wilde. Dit schiet niet echt op, zeker niet als de hele trui zo gaat. Maar goed, dat heb je wanneer je al breiend een trui ontwerpt.

Wat doet een breister die een foto van een mooi breipatroon ziet en vervolgens leest dat het patroon absoluut no-way-josé niet meer te koop is, ook niet meer via de uitgever? Die tekent een zo goed mogelijke gelijkenis van het patroon.
Ieder tekenprogramma dat guidelines heeft kan hier voor gebruikt worden. Met de guides baken ik de individuele steken af, zodat ik een raster op de foto krijg. Dit maakt het makkelijker om het motief te kunnen onderscheiden van de achtergrond en de steken te kunnen tellen.
Ik gebruik Excel als “ruitjespapier” om het motief vervolgens uit te werken. Tot slot maak ik een screenshot van het motief en plak het in Photoshop. Daar vermenigvuldig ik het motief zoals het uiteindelijk gebreid gaat worden.
Uiteindelijk komt er dit uit:

Nu volgen de ontwerp keuzes. Wordt het een trui of een vest? Komt er een ribboord ja of nee? Waar begin ik met het motief? Is het enkel dit motief, of wordt het afgewisseld met een klein ander motief?
Ik weet al dat het een trui gaat worden. Vesten staan me niet, dus daar ga ik niet aan beginnen met zo’n omvangrijk project.
Het tweekleurige ribboord dat Astrid in haar SSSweater gebruikt vind ik erg leuk. Ga ik ook gebruiken. Maar de tussenstukken onder de armen lijken me verschrikkelijk, dus die doe ik niet. Jammer dat ik noch van de SSSweater noch van de Damask een foto van het volledige kledingstuk heb.
De mouwen doe ik waarschijnlijk aangebreid. Al houd ik veel meer van raglan. Maar als ik een raglan schouder doe, wordt dat verschrikkelijk moeilijk met het patroon. Voorlopig hoef ik daar nog niet over na te denken. De neklijn, tja, zo ver ben ik ook nog niet. Ronde hals of v-hals… of misschien toch een klein turtle neckje?
Eerst maar eens een proeflapje maken!

From high-tech gadget I switch to low-tech wool.
I wanted to do a larger and more complex project than socks. I know you can make knitted socks as difficult and artistic as you like, but… well I just wanted something different. Maybe a sweater. I used to knit cabled sweaters, but now it’s time for some color.

At first I wanted to knit this sweater, which I found on one of my two favorite online woolshops, Astrids Dutch Obsessions.

Then I found this one on String Theories, very nice and less “busy”. But I am curious what the whole sweater looks like:

But then I saw this one on Passing Down Crazy. It was love at first sight. I immediately knew this would be the pattern…

Slechts één kleine kanttekening bij dit patroon: het is er niet. Het oorspronkelijke patroon is van Dale of Norway, en is nu niet meer te leveren. Vanwege de copyrights die op het patroon rusten is het ook niet legaal op internet te vinden (ik heb het overigens ook niet illegaal gevonden).
Dat betekent dat ik het zelf moet “reverse engineeren” vanaf deze foto. Leuk. Heb ik wat te doen op deze koude avonden.

In Photoshop gaat dat gelukkig makkelijk. Je neemt de foto van het breiwerk, roteert het zo recht mogelijk aan de hand van de steken. Daarna gooi je er een unsharp mask overheen zodat de steken beter uitkomen. Daarna bouw je een raster op van guidelines, en voila. Een makkelijk overneembaar patroon. Alleen het tekenwerk kost zoveel tijd zucht. Maar goed, dan heb je ook wat.

Volgende horde: ik heb twee cones wol, waarvan er één achterstevoren gebruikt moet worden (andere uiteinde van de draad). Dat betekent dat ik dus een cone helemaal af moet wikkelen en weer op moet winden. En ik heb geen swift (een daarvoor ontworpen vaag uitziende tool). Dat is dus 1100 meter dunne wol met de hand opnieuw op een bol winden. Niet iets waar ik nou warm voor loop.
Gelukkig zijn er altijd high-tech oplossingen voor dit soort problemen en Frederique is goed in het bedenken daarvan: men neme een boormachine, tochtstrip, een schroevendraaier, een posterkoker, een CDR spindel (leeg) en een colafles. De cone gaat op de spindel (zodat hij rond kan draaien), de schroevendraaier in de boormachine, de tochtstrip om het handvat van de schroevendraaier, de posterkoker over de tochtstrip geklemd. Uiteinde van de wol op de koker vastplakken, koker vertikaal op de cola fles plaatsen, en boor aanzetten (laag toerental).
Doe dit met 2 personen! Eén bedient de boor en de koker, en geleidt de wol, de ander probeert met twee handen de cone op de spindel te houden.
Binnen 10 minuten was de hele klus geklaard!

Natuurlijk heb ik foto’s. Niet van het proces zelf, maar wel van de props: