Gisteren zijn Frederique en ik naar een kattenshow in Purmerend geweest. We zijn namelijk op zoek naar gezinsuitbreiding. Ja echt waar! Het is wel spannend met Lockheed natuurlijk. Dat is wat ons tot nu toe heeft weerhouden om weer een grotere familie te krijgen. 4 Katten waaronder 2 schildpadpoezen in 1 huisje van 2 kamers was voor Lockheed niet goed, maar nu wonen we 3x zo ruim dus dat zou moeten kunnen.
We kiezen voor een raskat. Waarom? Omdat we dan in redelijke mate weten wat voor soort karakter de kat zal hebben. Er zijn altijd uitzonderingen, iedere kat is een individu, maar binnen rassen en rassengroepen zijn toch bepaalde kenmerken. Bengalen zijn zeer pittig, Abessijnen ook wel wat, Ragdolls zijn super makkelijk. Omdat ook het uiterlijk voor ons een rol speelt - hoewel dat niet zo belangrijk is als karakter - kiezen we voor een boskat. Mooi halflangharige vacht, volle pluizige staart (vinden we een must, daar zijn we gewoon dol op), pluimpjes uit de oren en tussen de tenen. Heerlijk!

De kattenshow dus. Er was een Siberische Boskat special, en aangezien ik net die katten ontdekt had, vond ik dat wel een goed idee. Ik vraag me wel af waarom die shows niet gewoon in een stad met goed openbaar vervoer gehouden kan worden ;-) Purmerend is niet lekker reizen op zondag vanuit Den Haag. Maar goed, de grote steden zullen wel te duur zijn.
Camera ging uiteraard mee. Fréderique heeft heel veel foto’s gemaakt, dit keer bijna alleen van Noorse en Siberische Boskatten. Ze zijn op cats.isafeelin.org te bewonderen.

Nu wordt het pas echt moeilijk: een keuze gaan maken (Noors of Siberisch) en daarna een cattery zoeken met de lijnen die wij mooi vinden. Dat is beide al een beetje gelukt. Fréderique neigt wat meer naar Noren, maar ik neig - hoewel ik Noren heel erg mooi vind en soms zelfs iets mooier dan Siberen - toch naar Siberen. De vacht is hypoallergeen, wat bij mij wel zo fijn is. Ze zijn wat rustiger en milder van karakter, kunnen zeer goed met andere dieren omgaan en ze zijn net wat intelligenter. Let wel, dit is heel generaliserend, dus je zult zien dat wij net een duivel van een kat krijgen :-)

We gaan waarschijnlijk voor een Sibeer, al wil ik misschien nog wel een Noren cattery bezoeken. Ik heb ook al mijn oog laten vallen op een Siberisch kitten. Het is weliswaar een poesje (bij Lockheed zou het beste een kater passen), maar we vinden de poezen nou eenmaal 10x mooier dan de katers. De situatie en omgeving is nu heel anders, Lockheed is rustig en zit zeer goed in haar vel. Een kat erbij zal altijd moeilijk zijn.

Het terras wordt nu hermetisch afgesloten zodat de katten ook zonder toezicht naar buiten kunnen. Eén grote kattenren.
Heel spannend allemaal!

De zijpanelen vorderen gestaag. Het patroon is niet moeilijk, na 10 patroontoeren had ik het volledig in mijn hoofd zitten. Maar het is veel werk en de vele patroonsteken maken dat het maar heel langzaam groeit. Ik schat dat ik 1/4 van de totale lengte van de zijpanelen gedaan heb. Dit gaat veel bollen wol kosten: als ieder zijpaneel werkelijk 4 bollen gaat gebruiken, zal het middenpaneel ook ongeveer hetzelfde zijn… en dat zou in totaal op ca. 16 bollen komen! Nou ja, je moet iets over hebben voor een deken die zo mooi is.

Ik brei de twee zijpanelen tegelijk. Eerst met z’n tweeën op 1 naald, maar inmiddels ieder op een eigen naald om en om. Op die manier voorkom ik dat ik straks als ik 1 paneel af heb, het tweede precies zo moet breien en ik er dan veel minder zin in heb.
De “trinity stitch” (de bobbeltjes aan weerszijden van de middenkabel) valt me mee. Ik zag daar tegenop want ik houd niet van bobbels in mijn breiwerk, hoe klein ze ook zijn. Maar ik geef toe, ze geven een mooi contrast. Al zou gerstekorrel ook volstaan en veel minder tijd kosten. Doordat de wol een wol/zijde mengsel is, blijft het breisel heerlijk zacht. Door de vorige babydeken weet ik nu hoe boterzacht het wordt als het eenmaal gewassen is, en daar kijk ik zeker bij dit kunststuk-in-wording echt naar uit. Kabels zijn altijd wat stugger, maar het valt nu al mooi soepel.

Uiteraard een foto van de vorderingen:

Nu de babydeken voor Casper af is, is het hoog tijd om aan de deken voor de baby van mijn zusje Leela te beginnen. Zij is voor 23 juni uitgerekend, maar het is nog maar de vraag of de baby zo lang wil wachten. Aan de slag dus!

Om het wat interessanter te maken heb ik besloten om niet een zelfde deken te breien (maar dan in andere kleuren), maar om een iets andere kant op te gaan: een mooie kabel deken. Het patroon vond ik op de breiers community Ravelry, waar ik alweer bijna een half jaar rondren onder de naam Furball.
De basis voor de deken (die in 3 panelen en een boven- en onderrand gebreid wordt) is de prachtige Burridge Afghan, gepubliceerd in Magnits: http://magknits.com/Oct07/patterns/burridge.htm. Ik vind hem fantastisch, zeker in wit, maar de deken is gigantisch! Een baby heeft die enorme lap stof niet nodig, en ik heb de tijd niet om hem zo groot te breien. Dus heb ik wat steken uit de zijpanelen gehaald en ga ik het middenpaneel wat verder aanpassen.

Het oorspronkelijk Magknits patroon is duidelijk, maar ik houd niet van uitgeschreven kabelpatronen. Daarom ben ik het patroon in Excel met behulp van een knitsymbols lettertype aan het uitwerken. De chart voor paneel A (het zijpaneel) heb ik af, aan B (middenpaneel) ga ik voorlopig nog niet beginnen. Voor de liefhebbers van dit patroon zal ik de charts hier neerzetten, maar je zult op de thumnail moeten klikken voor een leesbare afbeelding.

Na hard zwoegen was de babydeken op 31 maart eindelijk af. Dat werd wel tijd, want de baby waar hij voor bedoeld was, is op 18 maart geboren.
Nu moet ik de deken nog wassen en blocken. Dat laatste zal nog niet makkelijk zijn, want het is een flinke lap breiwerk geworden. Maar ik moet het geheel toch enigszins in vorm zien te krijgen.