Illyana zit heerlijk in haar eerste wintervacht. Ze is nu een grote wollige bol van lange haren en dichte ondervacht. We zien haar bijna groeien en ze wordt nu ook een stuk zwaarder, vooral massiever. Door haar dagelijkse “gekke uurtjes” waarin ze als een waanzinnige door het hele huis raast, overal op, af, en doorheen springt (of probeert te springen want ze is dan behoorlijk lomp en heeft op dat moment het inschattingsvermogen van een blinde olifant) ontwikkelt ze behoorlijk spieren. Ze wil steeds verder en harder springen en de twee grote krabconstructies die wij hebben zijn haar lang niet genoeg. Dat is niet erg, het is voor ons een excuus om na te gaan denken over de volgende creatie…

Maar buiten haar gekke uurtjes is ze de meest knuffelige kat die ik ken. Ze begint langzaam een schootkatje te worden, nu ik haar echt niet meer op één schouder kan balanceren. Lekker in mijn armen snuggelen of op schoot liggen bij Free, daar geniet ze zichtbaar van.
Miauwen doet ze nog steeds niet, behalve wanneer ze het écht belangrijk vindt – zoals onderweg naar de dierenarts. Het blijft bij piepen en koeren, maar haar repertoire breidt zich nog steeds uit.

We genieten iedere dag weer met volle teugen van dit hemelse duiveltje. Wat recente foto’s voor de liefhebbers: