Toen Lockheed en ik nog in Amsterdam woonden, was mijn bed (met mij erin) haar favoriete “slaap”plaats ‘s nachts. Tot grote irritatie van mij. Ze viel namelijk alles aan wat ik maar bewoog (“bedbugs”) en dook bovenop alle lichaamsdelen die maar buiten de dekens durfden te komen. Ik moest haar dus echt buiten mijn slaapkamer sluiten als ik een nacht ongestoord wilde slapen. Maar de verhuizing naar Den Haag veranderde alles. Hier sliep er een enge vreemde vent in mijn bed en dat was duidelijk teveel voor haar: ze weigerde nog om op mijn bed te komen en al helemaal als Frederique of ik erin lagen.

Toen Lockheed weer helemaal happy werd, in Januari dit jaar, zei ik steeds dat ze echt helemaal genezen zou zijn zodra ze weer op mijn bed kwam slapen. Maar dat deed ze nog niet. Wel kwam er steeds meer vooruitgang in. Ze durfde weer in de woonkamer te komen, daar over de grond te lopen en op een gegeven moment zelfs weer haastig over ons bed te rennen. En ik zag heel duidelijk dat ze het heerlijk zachte donzen dekbed haar weer beviel.

Een paar weken geleden ging ze eindelijk weer op mijn bed slapen. Niet met ons erbij natuurlijk, maar gewoon, overdag. Dat was wel knokken met Bamf, want mijn voeteneind bij de verwarming is eigenlijk Bamf haar stekkie (volgens Bamf). Lockheed denkt daar anders over. Maar goed, Bamf is de beroerdste niet, ze is al een beetje gewend aan die opeens weer actieve, happy moeder, en ze nestelt zichzelf dan maar op Free z’n bed, naast Lockheed. Daar nog niet tegenaan, zover zullen ze niet gaan, maar ze kunnen elkaar wel aankijken zonder te blazen, grommen, meppen of wegrennen.

Gisteren kwam de grote doorbraak: ik werd wakker en merkte dat mijn benen wel erg stijf waren. En dat kwam doordat ik ze een tijd lang niet had bewogen… want er lag een Lockheed tussen! Die lag heerlijk te slapen op haar oude plaatsje tussen mijn voeten. Zodra ze merkte dat ik wakker was, ging ze er als een haas vandoor. Maar vandaag lag ze daar opnieuw. En ze had dit keer wat minder haast om er vandoor te gaan: ze ging op mijn borst zitten om aan mijn gezicht te snuffelen, en liet zich daarna lekker aaien. Dáarna pas ging ze er vandoor, want Free bewoog.

Ik ben zó blij dat ze weer grotendeels de oude is!