Lockheed mag dan wel weer helemaal lief zijn, ze heeft nog steeds haar zeer maffe trekjes. Zo heeft ze iets met de voordeur. De katten mogen daar in principe niet doorheen, want dan komen ze voor op de straat en daar rijden auto’s enzo. Het is weliswaar geen drukke straat, maar ik wil het risico niet lopen. De achtertuinen liggen allemaal tegen elkaar, ingesloten door de huizen. Het mag Widget dan wel lukken om daaruit te ontsnappen en naar de echte “buitenwereld” te gaan, de andere katten zijn gelukkig niet zo slim.
Lockheed wil persé naar buiten door de voordeur. Ze weet dat het niet mag, ze weet dat ze het doodeng zal vinden, en toch probeert ze het bij tijd en wijlen weer een keer.
Gisteravond ging Frederique om 12:00u nog foto’s maken van de nachtelijke hemel. Hij dacht dat Lockheed niet in de buurt was, en dat hij de voordeur open kon doen (de tussendeur naar ons huis zat dicht), maar helaas… Lockheed had zich al langs de eerste horde gewerkt en was de hal al in gesneakt. En probeerde dus naar buiten te schieten zodra Free de deur open deed. Hij wist haar nog te grijpen, maar ja, zij is zo glad als een aal, en ze weet zich bijna altijd wel los te rukken, als het moet met grof geweld. En krijsen dat ze deed! Uiteindelijk lukte het haar om toch weer te ontsnappen en de straat op te rennen.
Ja en dán begint de ellende! Lockheed luistert niet echt goed naar haar naam. Dat heeft ze nooit gedaan. Misschien heeft ze iets tegen de naam, misschien vindt ze het niet leuk dat ik haar naar een zeer eigenwijs paars alien draakje genoemd heb, we zullen het nooit te weten komen. Frederique heeft eerst geprobeerd haar naar binnen te lokken, maar daar trapte ze net niet helemaal in. Dus was het mijn taak. Lockheed hobbelde al vrolijk richting de grote weg, verborgen door alle geparkeerde auto’s. Vind zo’n kat maar eens in het donker, in een slecht verlichtte straat. Blij dat het Lockheed is en niet Widget, want een licht gekleurde kat zie je toch een stuk beter dan een donkere :-)
Op de hoek van de straat vind ik haar. En dan wordt het geduld werk. Op mijn stem reageert ze wel, zeker als ze bang is van de af en toe langsrijdende auto’s en het lawaai op de grote weg. Maar ze is ook hardstikke eigenwijs, en zal natuurlijk niet te ijverig naar me toe komen rennen. Ik maar roepen, aan de lopende band. Want ze is ook nog eens duidelijk de weg kwijt. Voetje voor voetje komt ze weer dichter naar huis, terwijl ik achteruit loop. Af en toe blijft ze afwachtend bij een deur zitten, niet gelovend dat dat nog niet de juiste deur is.
Op het moment dat ze eindelijk bij de juiste deur is aanbelandt, komt er een man met een hond langs. Zoef! Daar gaat Lockheed. Als een haas weer terug naar het begin van de straat. En dan begint het werk weer van voor af aan.
Na ruim drie kwartier roepen, lokken, dreigen en schelden, een spoor van brokjes leggen (die ze wel opeet, maar waardoor ze zich niet blind laat leiden) ben ik het zat. Ze probeert net weer de verkeerde kant op te gaan, maar nu snijd ik haar af, en pak haar op. Ze haat het om opgepakt te worden. Nou ja, tegenwoordig niet meer zo, verzet ze zich meer voor de vorm, maar dit keer… Als het angstige bolletje kitten dat ze was toen ze in Amsterdam eens van mijn balkon afgevallen was, in de grote boze wereld, precies zo probeert ze zich nu weer helemaal in me te drukken. Ze protesteert niet. Zonder verdere problemen kan ik haar nu naar huis brengen, naar binnen, waar ze wat extra brokjes van me krijgt.
Ik geloof niet dat ze hier van geleerd heeft hoor. Behalve dan dat je 3 kwartier lol hebt met je baasje in een zeer beangstigende maar stiekem toch ook spannend leuke wereld en daarna nog lekkers krijgt ook.
