Ik denk dat ik er uit ben wat Bamf nou precies wil met onze bedden. Ze is namelijk nogal kieskeurig met het erop liggen.

Een ganzendonzendekbed is natuurlijk een eerste vereiste. En, dit is heel belangrijk, het moet goed luchtig opgeklopt zijn.

De dekbedhoes moet liefst net uit de droger komen. Lekker warm, droog en schoon. Ze lijkt dol te zijn op de geur van C1000 wasmiddel. Maar… als de andere voorwaarden vervuld zijn, wil ze ze een dekbedhoes van een week oud ook nog wel accepteren. Het fluffy dekbed in de schone hoes moet “strak” op het bed liggen. Niet verfromfraaid, maar keurig zonder plooien, schijnbaar strakgespannen, maar toch zo luchtig dat als ze er een pootje op zet, ze lekker wegzakt in een donzen nestje.

Mensen erbij zijn wat problematisch. Ze zijn luidruchtig, rommelig, verpesten de perfectie van het bed en ze blijven maar aan haar zitten. Ze vindt haar mensen prima hoor, heel gezellig, maar als ze op bed ligt, is dat eigenlijk een privé moment. Even tijd voor Bamfie. Katten-meditatie temidden van een zee van vogelveertjes.

Uitzicht moet eigenlijk vrij zijn. Een kiertje tussen de twee stoelen de woonkamer in is prima, maar als het mooi weer is moeten de tuindeuren ook open, zodat ze ongehinderd vanuit haar luxe bed de tuin in de gaten kan houden.

Kedua’s zijn uit den boze. Een Kedua bij haar op bed betekent meteen het einde van de rust. Met zijn grote modderpoten dendert hij over het bed de tuin in… en de tuin weer uit de kamer in. Zonder zich daarbij te storen aan eventuele katten die in de weg liggen. Van de andere kant betekenen zoveel mogelijk vieze poten op bed wel weer dat het mens de boel weer uit gaat wassen. Misschien toch wel een beetje handig zo’n katten-zoon.