Nog voor het weekend waren de testresultaten uit Utrecht terug en ik werd meteen gebeld door de dierenarts.
Het goede nieuws was dat Bamf d’r beenmerg super actief was in het maken van nieuwe rode bloedcellen. Dinsdag was haar lichaam al bezig het bloed aan te vullen. De hoge koorts werkte toen herstel tegen, maar het feit dat er bloedcellen aangemaakt werden is een heel goed teken.
Het slechte nieuws is dat er wel duidelijke een infectie te zien was in het bloed, alleen kan niet worden achterhaald waar die zit. Geen van haar organen was namelijk geinfecteerd en alle gangbare ziektes waren uitgesloten.
Toch was er reden voor voorzichtig optimisme, want de antibiotica kuur zou met de infectie en de koorts af moeten rekenen, en de prednison met het op z’n gat liggende imuunsysteem. Dan kwam er vanzelf nieuw bloed bij. Dat bleek ook wel uit het bloedprikken van donderdag, dat de bloedwaarden stijgen.

Het weekend ging erg goed. Bamf had veel praatjes, was redelijk actief en at als een bouwvakker. Gelukkig trapte ze in de “verpulver-de-pil-en-meng-het-door-het-eten” truuk, en was het geven van de antibiotica niet meer een dagelijks gevecht.
Ze mocht van mij lekker op het teras in het zonnetje liggen, wel onder toezicht, en niet de tuin uit. Heerlijk om te zien hoe ze daar van geniet.

En ze had nog steeds haar rare tick: een betonnen tegel likken. Dat doet ze al een maand of twee, heel neurotisch alsof ze hem helemaal wil wegslijten.

Vanochtend dan weer naar de dierenarts. Vandaag kreeg ik de pil niet meer door haar eten gemengd naar binnen. Straks nog een keer proberen met wat vla of yoghurt (raadt de dierenarts aan).
Bamf zag er goed uit, vond de dierenarts, wel heel bangig, ze wist dit keer duidelijk wat er ging komen. Weer bloed afnemen, weer aan alle kanten betast gethermometerd en gewogen worden.
Maar toen na enige tijd de resultaten van de bloedtest duidelijk waren, was er minder reden voor optimisme.
De hoeveelheid rodebloedlichaampjes is niet gestegen sinds donderdag. Okee, het ook niet omlaag gegaan, maar het staat nog steeds op 14 en dat is absoluut niet goed. Er had toch echt een lichte groei moeten komen, al was het maar 1 of twee punten.
Ook was Bamf ietsje afgevallen, terwijl ze wel goed eet en drinkt. Ze heeft ook nog steeds ietsje verhoging. Minimaal, maar ook dat had nu weg moeten zijn.

De dierenarts staat voor een raadsel. Bamf zou vandaag beginnen met een prednison pillenkuur naast de antibiotica, maar het lijkt niet voldoende aan te slaan. Daarom wordt er vandaag druk overlegd met het laboratorium om een behandeling te bedenken, en er toch achter te komen wat er aan de hand is.
Mijn schoonouders denken aan PKDef, hoewel dat normaal gesproken alleen bij Abessijnen en Somali’s voorkomt en een nog redelijk onbekende ziekte is. De dierenarts kende de ziekte niet, maar kon wel redelijk snel zeggen nadat ze wat artikelen van mij daarover had gekregen, dat dit het bij Bamf waarschijnlijk niet was. Bij PKDef worden de bloedcellen afgebroken, en dat zou je moeten zien aan de kleur van het bloedplasma. Dat zou gelig moeten zijn. Maar Bamfs bloedplasma is smetteloos sneeuwwit.
Toch denk ik dat ik een PKDef test aanvraag bij het enige lab in Europa dat op PKDef kan testen: Laboklin in Duitsland. Dan “krijg” je per post een testsetje dat je na gebruik terug moet sturen voor analyse.

Het gaat dus nog steeds niet goed met mijn meisje. Ik moet morgen toch echt weer gaan werken, maar ik voel me er niet gerust op om haar alleen thuis te laten. Fréderique is deze week de officiele fotograaf van het EK Pool, dus die kan ook niet een dag thuis gaan zitten.
Laten we hopen dat de dierenarts snel wat meer weet zodat we Bamf kunnen gaan helpen met genezen.

[EDIT]
Mijn bovenbuurvrouw is deze week een paar dagen thuis, dus zij kan dan Bamf gezelschap houden. Dan voel ik me toch een stuk geruster.