Mijn kleine “meid” is nu aan het vechten voor haar leven in het Diergeneeskundig Centrum in Utrecht.
Ik heb haar daar vandaag achter moeten laten, en dat doet pijn. Maar ze is er in goede handen, al weet ik niet of ik haar nog levend terug zal zien.

Gisteren ging het ‘s middags echt achteruit. Ze werd steeds lustelozer, en wilde bijna niks meer eten. ‘s Avonds ging het nog steeds niet goed en ik zag de bui al hangen. Uitgebreide instructies voor mijn buurvrouw geschreven, voor het geval ze naar de dierenarts moest.

Vandaag zat ik toch niet lekker op mijn werk, hoewel ze vanochtend opeens wel weer wat at en alerter was. Ik werd echt verscheurd door een soort schuldgevoel: mijn verstand zei me dat alles weer beter ging, maar mijn gevoel zei dat er iets heel erg mis zat. En ik had al twee keer toe iets belangrijks uitgesteld (sneller naar de dierenarts gaan en een bloedtransfusie laten doen) en ik wilde nu het lot niet een derde keer tarten. Noem me maar bijgelovig, of een emotionele miep.
Ik heb de dierenarts gebeld, maar de arts die haar behandeld had was er uitgerekend vandaag niet. Een andere dan maar.
Die zou gaan overleggen met “Utrecht” over een spoedopname en zou me terugbellen… dat drong nog niet zo tot me door in het begin. Maar iets later wel. Een spoedopname? Maar ik belde om bloed te bestellen, zodat ik morgen met Bamf voor een transfusie langs zou kunnen komen ofzo. Of het bloed kon gaan halen.

Toen hij terugbelde bleek dat er inderdaad een fout in de communicatie had gezeten. Ik ging uit van de situatie dat de transfusie bij de dierenarts plaats zou vinden, maar hij dacht dat ik een opname op de faculteit der Diergeneeskunde in Utrecht bedoelde… en dat had hij dus voor me geregeld.
Fantastisch, behalve dat ik dus halsoverkop vrij moest nemen van mijn werk, naar huis moest racen, Bamf inpakken, en dan een krappe 2 uur reizen met het OV naar Utrecht, middle of nowhere, Diergeneeskundige kliniek (bij het AZU).

Arme Bamf. Ze voelde de bui al hangen en wilde echt haar tas niet in. Maar we zijn hier geen democratie, dus ze moest wel. En dan een tram en een (heel erg drukke) trein en dan een druk station en een zeer lawaaierige en stinkende bus. En daarna nog een kwartier door elkaar geklutst worden tijdens het lopen.
Ik had een afspraak voor de spoedeisende hulp en dat was maar goed ook, want de “gewone” kliniek was net gesloten.
Eerst bergen informatie geven over Bamf en haar ziekte ontwikkeling. Men was heel erg zakelijk, kwam erg professioneel over, maar daardoor waren de bedsidemanners ook wat minder gepolijst. Toch heb ik liever deskundigheid dan “geknuffel”.
En deskundig waren ze! Bamf werd nu zeer grondig betast. Ze vond het verschrikkelijk en werd al snel panisch als de dokters haar kant uit kwamen. Maar ze was ook een brave kat en bleef lief, werd niet aggressief ofzo.
Haar rode bloedcellen waren nog steeds niet gestegen (14, of zoals ik nu geleerd heb: 0,14), ze had nog steeds koorts en haar hartslag/pols was veel te snel. Niet goed dus.
En toen werd er iets gevoeld bij haar maag. Meteen werd de radiologische afdeling (zeg ik dat goed?) ingeseind. Er werd weer een flink stuk vacht van Bamfs keel geschoren zodat er bloed geprikt kon worden. En daarna hup naar de grote kapper om haar buik kaal te laten scheren. Akelig koude gel erop en maar mooie foto’s maken.
Ze vreesden namelijk voor een kwaadaardige tumor.
En al die tijd dat Bamf “onder de scanner” was, moest ik in de wachtkamer wachten. Daar zat ik dan, helemaal alleen, in een lege kille wachtkamer. 3 kwartier wachten op het verlossende woord.

Eindelijk kwam dat: het was geen tumor maar wat ontlasting. Opluchting, maar niet voor lang. De bloedresultaten waren niet goed: het plasma begon geel te worden. Bamf’s lever was het langzaam aan het begeven door het gebrek aan zuurstof.
En daar zit het hele probleem eigenlijk: Stel dat ze helemaal opknapt na een transfusie ofzo, dan nog is de vraag hoeveel schade haar organen door het tekort aan rode bloedlichaampjes (zuurstof) hebben opgelopen. Schade die onherstelbaar is.

Ze gaan Bamf opnemen om haar de komende dagen verder te onderzoeken. De dierenarts vertelt me wel heel voorzichtig dat de meeste katten die met deze symtomen binnenkomen een kwaadaardige tumor ergens hebben zitten. Hij durft geen prognose te geven, maar ik moet het in iedergeval nog niet te positief zien.
Ik wijs hem op PKDef, en wonder boven wonder, hij kent de ziekte, maar stelt heel wijselijk dat hij eerst gaat onderzoeken op dingen die te genezen zijn.
Er wordt een zwaar “contract” getekend (dat ik akkoord ga met alle kosten – oef dat gaat pijn doen – en dat, mocht Bamf overlijden tijdens de opname, haar lichaam ter beschikking van de wetenschap wordt gesteld) en dan is het tijd om haar naar haar logeerplekje te brengen.

Ze miauwt heel erg zielig nu, ze is het goed zat en vraagt me wat ik aan die dokters ga doen. Maar wat ik ga doen is haar daar achter laten in een koud metalen hok. Ze klom letterlijk tegen de wanden op toen ze daarin gezet werd. Zelfs toen ze een heerlijk dekentje kreeg en haar eigen brokjes en lekker vers water.

Haar daar zo achterlaten terwijl ze wanhopig probeert te ontsnappen om met me mee terug te gaan… en dat ik niet weet weet wanneer ik haar weer kan ophalen, en of ik haar ooit weer zal zien… het breekt mijn hart.
Maar het is nodig, ze verkeert nu in de beste en deskundigste handen die er zijn.

Als het puur ging om het achter de oorzaak van haar ziekte komen, dan had ik dit niet gedaan. Dan had ik haar thuis verzorgd tot ze weer sterk en gezond zou zijn. Maar ik weet nu dat ze door het tekort aan zuurstof waarschijnlijk tezeer beschadigd zou zijn geraakt om nog te herstellen. Niets doen was gewoon geen optie meer. Ik wil haar niet kostte wat het kost in leven houden. Wat voor mij telt is dat ze kwaliteit in haar leven heeft. Dat ze pijnvrij en redelijk gezond rond kan hobbelen. Dat ze heel prettig oud kan worden, een rijk en gelukkig leven heeft. En als er iets is wat haar die kans nu nog kan geven, is dit het dus.

Het weer was wel zo toepasselijk: het goot toen ik dat hele eind terug moest lopen. Ik was tot op het vel doorweekt toen ik uiteindelijk bij de bushalte kwam. En daar zat ik dan, met een leeg mandje op mijn schoot, door en door koud en nat en met een lange reis voor de boeg.

En nu begint het wachten.