Het was me een avontuur gistermiddag/avond.
De lieve bovenbuurvrouw Marleen was thuis en kon een auto lenen om Kedua en mij naar Utrecht te brengen. Terwijl zij de auto ophaalde heb ik snel boterhammen gesmeerd, koffie gezet, alles ingepakt… en toen paste Kedua niet echt meer in de vervoersmand. Ja de laatste keer dat ik hem daarin vervoerd heb, was zo’n anderhalf jaar geleden. En toen was hij een stuk kleiner.
Gelukkig heeft Marleen zelf ook zo’n enorme lieve lobbes, en heeft zij wel een bijbehorende “kist”. Ik had echt nooit met hem met het OV kunnen reizen. Bij het wegen bleek nl. dat hij 9 kg woog! Dat is geen kat meer, dat is een big woefie.
Goed, Kedua in de mand gezet, en weg. Ik was erg optimistisch toen ik ‘s middags had afgesproken om om half zeven daar te zijn… want ik rij geen auto en hield dus helemaal geen rekening met de avondspits…
We gingen iets voor half zes weg, en hebben bijna een half uur nodig gehad om de stad uit te komen. Ik voelde de bui al hangen, maar ik kon Utrecht met geen mogelijkheid bereiken.
Kedua vond het allemaal wel interessant en helemaal niet eng. Alleen toen we eenmaal op de snelweg waren en heel sporadisch hard door konden rijden, vond hij het wat minder leuk. Gelukkig voor hem kwam dat niet vaak voor.
Toch waren we om half zeven bij de kliniek.

We moesten tot half 8 wachten voor Kedua opgehaald werd. Eerst zijn bloedgroep bepalen, kijken of die gelijk was aan die van zijn moeder. Dat was inderdaad zo. Hij was gezond, was goed op gewicht, dus het bloedgeven kon beginnen.
Tijdens het telefoongesprek ‘s middags was er sprake van dat hij daar een tijdje zou moeten blijven, maar dat zag ik toch echt niet zitten. Ik wilde best wachten, ook lang wachten, maar ik wilde hem toch echt die dag weer mee terug nemen. Dat mocht ook, maar het zou wel zo’n 2 uur gaan duren.
Geen probleem. Het was mooi weer, dus hebben we lekker buiten in het zonnetje gezeten. Na het eerste uur werd het wel koud en zijn we rond gaan lopen, en na het tweede uur waren we het wachten toch eigenlijk wel zat.
Om kwart over 11 kwam Kedua weer terug. Helemaal groggy, maar levend en wel.
Ze hadden 50 cc bloed afgenomen, en dat werd heeeeel langzaam gedurende de volgende 4 uur aan Bamf gegeven. Ik mocht even bij haar gaan kijken. Daar zat ze dan, in een behandelkamer, in een grote “glazen” kooi. Ze was helemaal weggekropen in een rond afwasteiltje, zag er plukkerig en ongelooflijk zielig en bang uit. Ik mocht haar aaien en ze herkende me in eerste instantie niet. Arm beestje, kon ik haar maar uitleggen dat dit goed voor haar was, dat dit ervoor kon zorgen dat ze zich (in iedergeval even) beter zou gaan voelen.
Later herkende ze me wel, maar ze werd er niet vrolijker op.
Ondanks dat ik haar nu op haar slechtst zag, ben ik wel heel erg blij dat ik haar nog even heb mogen zien en knuffelen.

Tijd om naar huis te gaan. Kedua werd in de auto snel weer helder, een beetje te helder. Hij vond alles machtig interessant en probeerde met geweld uit de mand te breken. De rode kater van Marleen, Dikkie, kan gewoon zonder mand in de auto zitten. Dát vond ik geen goed idee, je weet nooit of een kat in paniek raakt en veiligheidsgordels zijn ook niet gericht op huisdieren. Maar toen we bij een tankstation stopten om te tanken mocht de klep wel even open zodat hij rond kon kijken.

Geweldig vond hij het. Al die lichten, geluiden en bewegende dingen… vol interesse en totaal niet bang zat hij alles te bekijken. Nou goed, dan dat laatste kleine stukje naar huis maar met de klep open rijden, maar wel zo dat ik de klep in geval van nood snel dicht kan doen.
Hij vond het fantastisch. Lekker alle kanten op kijken, en echt alles volgen.
Rotondes vond hij in de stad wat minder handig: hij ging er zelf ook maar bij ronddraaien in zijn mand. En drempels waren ook niet de beste uitvinding, al reed Marleen daar heel zachtjes overheen.

En dan… Iets na 12-en: Home Sweet Home! Thuis meteen uit de mand, naar z’n etensbakje waggelen (nog niet zo vast op zijn pootjes door het roesje en de auto) en eten eten eten. Van de dierenarts mocht hij die nacht onbeperkt eten wat hij wilde, en dat heeft hij gehoord. Anderhalf blik Hills heeft hij achter de kiezen gewerkt!
Maar hij had nog niet genoeg avonturen beleefd denk ik, want na het eten sprong hij meteen weer in de reismand. Nou ja zeg!