Ook vandaag heeft Utrecht me zeer goed op de hoogte gehouden van alle behandelingen en vooruitgang van Bamf. Vanochtend werd ik al gebeld dat ze de nacht (en de transfusie) had overleefd. Het bloed leek goed geaccepteerd te worden. Er waren nieuwe bloedtesten gedaan waarvan de uitslag op dat moment nog niet bekend was.
Er werd me nogmaals, en dit keer veel uitgebreider, uitgelegd wat er aan de hand was. Bamf’s witte bloedcellen, die normaal zorgen voor bestrijding van ziektekiemen, zien haar rode bloedcellen als schadelijk voor haar lichaam. Dus breekt ze haar eigen lichaam af.
Dit kan veroorzaakt worden door een aantal dingen: door een tumor, door een virus, door een bacterie en door een erfelijk defect. Ze hadden op vanalles getest, dus veel ziektes waren al uitgesloten. Ze had ook al een scan van haar buik gehad om te zien of daar een tumor zat, maar dat was niet het geval. Ze konden nog haar borst scannen om te kijken of daar wat zag. Ik moest dat beslissen, het zou de rekening weer leuk op laten lopen en het probleem van een röntgenscan was dat als ze niets aantroffen, dat niet hoefde te betekenen dat er niets zat.
Weer een moeilijke keus, die ik weer alleen moest maken aangezien Frederique vandaag van de aardbodem verdwenen leek te zijn (hij lag op bed met migraine). Ik wilde eigenlijk de hoeveel straling en de hoeveel stress (weer scheren, etc.) bij die kleine Bamfie beperken. De scan was niet noodzakelijk. De scan zou alleen nuttig zijn als er iets werd aangetroffen. Moeilijk. Uiteindelijk heb ik besloten het wel te laten doen.

Toen ik daar dus over terugbelde, werd me ook verteld dat Bamf nu eindelijk weer een beetje zelf eet. Ze deden er echt hun best om lekkere hapjes voor haar te maken zodat ze wat zou eten. Ook hadden ze haar hok wat afgeschermd zodat ze niet voortdurend mensen en dieren zou zien. Daar werd ze ook een stuk rustiger van.
Haar pols was eind van de middag heel mooi gezakt tot 180 slagen per minuut (dat was gisteren nog 240), haar rode bloedlichaampjes stonden nu op 0,20. Nog steeds niet genoeg, maar het was in iedergeval veel beter.
Ze was nu ook actiever en begon alweer wat te miauwen. Dat had ze de dag ervoor ook niet gedaan. Al met al was ze wat opgeknapt door de transfusie.

Als ze zo stabiel zou blijven, zou ze morgenmiddag naar huis mogen!
Maar ik ben nog niet in jubelstemming. Vorige week rond deze tijd had ze immers ook zo’n opbloei. Die duurde het hele weekend, en op maandag stortte ze in. Als haar bloedplasma haar lichaam nog steeds probeert te vernietigen, zal het nieuwe bloed ook opgegeten worden. Zou ze dus dit weekend naar huis mogen, dan moet ze maandag weer terug voor controle.

Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe ik het op-en-neerreizen kan blijven doen. Morgen heb ik zeer waarschijnlijk wel weer iemand weten te strikken, maar ik ken te weinig mensen in de buurt met een auto die iedere week een middag/avond kunnen missen om mij en Bamf op en neer te brengen (compleet met wachten op onderzoeksresultaten) naar Utrecht. En met Bamf op en neer op 1 dag met de trein, bus en tram is gewoon geen optie. Ze wordt al ziek van die 4 uur super-stressvol reizen (letterlijk: het verhoogt haar glucose-niveau gewoon te veel).
Ik ben heel bang dat ik haar behandeling dan eerder stop moet gaan zetten door gebrek aan vervoer dan gebrek aan geld.

Maar goed, zover is het nog niet. Eerst maar eens zien hoe ze het morgenochtend doet. En wie weet is het na volgende week wel mogelijk om de controle bij mijn eigen dierenarts uit te laten voeren.
Ze gaan in Utrecht intussen door met zoeken naar de oorzaak van het hele probleem, maar het lijkt er steeds meer op dat zelfs zij voor een raadsel staan. Ik ga zelf maar een PKDef test in Duitsland aanvragen, die kan hier bij mijn eigen dierenarts uitgevoerd worden. De dierenarts waar ik dus eerst met Bamf heen was gegaan, laat ik waarschijnlijk weer even links liggen. De betrokkenheid daar was heel erg goed, maar er waren gewoon teveel dingen die nu in Utrecht weerlegd zijn. Nou hebben ze in Utrecht duizendmaal betere onderzoeksmogelijkheden, dus ik neem de kliniek niets kwalijk, integendeel. Maar ik zal waarschijnlijk steeds beetje twijfelen aan wat er gezegd word.

Goed, first things first. Laten we met z’n allen gaan duimen dat het een goed bestrijdbaar virusje (of bacterie) is. En dat Bamf’s vooruitgang blijft doorzetten, ook morgen, en ook na het weekend… tot ze weer helemaal gelukkig en gezond is.

PS: Kedua is weer helemaal fit en vrolijk. Hij pronkt trots met zijn geschoren keel en voorpootjes. Hij rent al weer lekker buiten rond en doet z’n best om de tuin terug te veroveren op de Grote Boze Duivenkolonie die meende veilig te zijn nu Bamf tijdelijk weg is.