Het drama gaat verder…
Ik kom net met Bamf terug uit Utrecht. Daar hadden we vanochtend om kwart over 8 een afspraak, dus dat was vroeg uit de veren. We moesten met het OV, maar gelukkig was dat net vóór de spits. Frederique, ging dit keer mee, wat wel erg fijn was.

We waren erg vroeg, omdat we een taxi vanaf het station hadden genomen ipv de bus, dus we moesten wel even een half uurtje wachten. De wachtkamer stroomde vol met luid blaffende honden. Bamf gaf geen krimp.

Dit keer gingen we naar de afdeling Hematologie in plaats van de spoedeisende hulp.
Ze wordt weer onderzocht, maar haar pols is stabiel. Ze heeft nog wel (nog steeds!) hele lichte verhoging. Gelukkig ziet ze er nog wel goed uit, redelijk roze slijmvliezen, mooie zachte en glanzende vacht. Echt veel beter dan de eerste keer toen ze daar kwam.

Bloed prikken… maar dat is echt lastig. Doordat ze al zovaak geprikt is, wordt het steeds lastiger om een goed plekje op haar keel te vinden waar bloed afgenomen kan worden. Na zo’n 20 keer prikken komt er dan eindelijk wat bloed. Omdat er dit keer alleen rode bloedcellen geteld worden (en er vooral gekeken wordt of er jonge bloedcellen aanwezig zijn) is er maar heel weinig bloed nodig.

We mogen weer even wachten in de volle wachtkamer. Ik ben echt blij dat ik vorige week steeds ‘s avonds aanwezig was!
Na een half uurtje worden we weer naar binnen geroepen. Geen goed nieuws.
Haar bloedwaarden zijn niet goed. Het aantal rode bloedcellen is niet gestegen, maar staat nu op 0,18 ipv 0,20. En erger: ze vinden bijna geen jonge rode bloedcellen. Dat kan 2 dingen betekenen: de jonge cellen worden vernietigd zodra ze door het beenmerg aangemaakt zijn. Dit kan met Prednisolon onderdrukt worden. Of het beenmerg werkt niet goed en maakt geen rode bloedcellen meer aan. En dat is niet goed. Als dat het geval is, moet ze aan hele zware medicijnen, een soort chemotherapie.

De enige manier om er achter te komen of haar beenmerg nog werkt is door een beenmergbiopsie. Dat betekent dat ze onder narcose moet, en bij een zieke kat is dat een risico. Daar zit nu eigenlijk het probleem: volgende week moet ze terug komen voor controle. De biopsie wordt niet gedaan als het niet echt noodzakelijk is, dus uitstellen is beter. Maar als haar conditie weer heel snel verslechtert (zoals vorige week) dan is een narcose veel gevaarlijker.
Dus: wachten? Of nu?
We hebben vandaag de tijd dus we besluiten tot nu, maar daar komt een spaak in dat wiel: het is mogelijk dat ze vannacht gegeten heeft en voor een narcose moet ze absoluut nuchter zijn.

Volgende week zit ik dus weer om acht uur ‘s ochtends met Bamf in Utrecht, en dan wordt het spannend. Zijn haar bloedwaarden dan gedaald, dan moet ze direct die biopsie hebben. Zijn ze gelijk (of beter) dan blijven we bij de Prednison.
Overigens wordt een niet-werken van het beenmerg niet heel erg waarschijnlijk geacht, juist omdat ze in een hele korte periode zo verschrikkelijk kan verslechteren. Als er stelselmatig geen cellen werden aangemaakt, dan gaat dat veel geleidelijker. Prednisolon heeft bovendien best wat tijd nodig om aan te slaan.

Maar het is wel weer moeilijk. Ze is nu nog zo vrolijk en alert. Sterker nog, ze leek de terugreis heel relaxt te vinden, ze lag zelfs op haar gemakt languit te slapen in de trein! Stel dat haar beenmerg niet goed werkt, gaan we dan door met de medische molen? De pillen die ze dan kan krijgen zijn absoluut kankerverwekkend voor mens en dier, ze weten alleen niet in welke hoeveelheid. Alles aan haar (speeksel, uitwerpselen, huidschilfers) is dan “gevaarlijk”… Als het alleen om haar gaat, zou ik zonder twijfelen zeggen: doen. Maar het gaat ook om de andere katten, en om Frederique en mij. Dat is een beslissing die ik liever niet wil maken, en gelukkig nu ook nog niet hoef te maken.

Ik ga haar deze week met argusogen in de gaten houden. Tips voor aansterkend voedsel (vooral ijzer- en mineraalrijk) zijn welkom!