Ik heb lang nagedacht wat voor titel ik boven dit artikeltje zou zetten. “Bamf stervende”, maar ja dat is iedereen, met de snelheid van 1 dag tegelijk. “Beenmerg-biopsie uitslag niet goed” vond ik wat te lang. “Transfusie geslaagd” is te optimistisch.

De transfusie is geslaagd. Buitengewoon goed zelfs. Doordat ik er gisteren de hele tijd bij ben gebleven (en misschien raakt ze er ook aan gewend) was de transfusie veel minder stressvol dan de vorige keer. En knapte ze dus ook veel sneller en verder op.
Toen ik wegging had ze zelfs alweer wat kleur. En vandaag kenden de verzorgers haar bijna niet meer terug. Fit, vrolijk, super pittig. En roze natuurlijk: prachtig diep donker roze.
Dit bericht kreeg ik vanochtend. Ik zat de halve dag in een vergadering, maar in de pauze kregen ze me toch te pakken. Sterker nog, het ging zo goed met Bamf dat ze vandaag al naar huis kon.
En ze vroegen mijn toestemming voor het doen van een beenmerg biopsie, want ze was nu op haar sterkst, en voor de biopsie zou ze onder narcose moeten. Bovendien had ze nu toch al een infuus (dat kraantje in haar pootje) dus zou de narcose pijnloos en stressloos toegediend kunnen worden.
De biopsie verliep dus uitstekend.
De uitslag was helaas minder goed en dat vernietigende nieuws kreeg ik dus toen ik weer op mijn werk was: Bamf heeft leukemie.

Eigenlijk is het heel vreemd. Nu ik weet wat ze heeft, is er iets in mij tot rust gekomen. Ik weet nu dat het ongeneeslijk en op de korte termijn ook fataal is. Ik weet dat ik alles heb gedaan wat maar mogelijk was om haar kwaliteit in haar leven te geven. Ik weet ook dat ze de komende tijd geen pijn zal hebben (dat hebben ze me uitgelegd). Het is natuurlijk verschrikkelijk en Free en ik zullen het de komende dagen/weken heel erg moeilijk gaan krijgen. Maar gewoon weten wat er aan de hand is geeft echt rust/berusting.

Wat ze nu in Utrecht aanraden is dat Bamf lekker naar huis gaat en dat ik haar helemaal verwen. Ze mag alles eten/doen wat ze maar wil. Haar resterende korte leventje zo aangenaam mogelijk maken. Zorgen dat wij, maar ook de andere katten, afscheid van haar kunnen nemen. En zodra ze weer duidelijk achteruit gaat in gezondheid, dan gaan we met haar naar de dierenarts en laten haar inslapen.
Het is heel raar om de euthanasie van je geliefde maatje te “plannen”, en het is absoluut niet leuk om dat te doen. Niet dat we nu een datum prikken, dat hangt helemaal van Bamf af.
Maar eigenlijk, heel stiekem, is dit een van de beste manieren van afscheid nemen. Ze is nu weer helemaal fit en vrolijk, op haar best (terwijl ze ziek is dus). We krijgen de kans om haar lekker te verwennen, en goed afscheid te nemen. Ze heeft geen pijn, het wordt geen lijdensweg voor haar (voor ons wel, maar dat is een ander verhaal). En uiteindelijk, als ze echt weer verslechtert, kan ze rustig in mijn armen inslapen.

Vanavond heb ik haar weer opgehaald uit Utrecht. Buurvrouw Marleen kon gelukkig een auto lenen en heeft me gebracht en gehaald. Die terugrit is iets waar ik heel erg dankbaar voor ben, het was namelijk fantastisch. Bamf mocht los in de auto, als ze dat wilde. Vertelde ik laatst dat ze het treinreizen zo leuk vond, vooral het naar buiten kijken, nu was het nog leuker: kon ze uitgebreid uit het raam kijken, bij het vrouwtje op schoot, of lekker op de hoedenplank liggen.
Even een disclaimer: ik wist nu wel dat Bamf geen rare sprongen zou maken, maar bleef er de hele tijd bovenop zitten. Doe dit noooooit zomaar met een kat, loslaten in een rijdende auto, dat is levensgevaarlijk. Ze wilde dit keer zoooo graag naar buiten kijken, en het is de laatste keer dat ze dit kan doen in haar leven, dus heb ik haar haar gang laten gaan. En ze heeft overduidelijk genoten. Ze was bijna niet weg te slaan bij het raam, al keer de ze regelmatig even terug naar haar veilige mandje, ook om zich lekker te wassen.
Als ze op schoot zat en naar buiten keek, kon ik geen foto’s maken, maar ik heb wel een paar leuke kiekjes dat ze uit haar mandje komt. Ze zijn erg bewogen en overbelicht maar geven toch de sfeer weer.

Ik wilde nog meer schrijven maar Bamf ligt nu in mijn armen voor het toetsenbord en zij vindt het tijd voor wat quality-time. Lekker slapen tegen haar mens aan. Ze houdt mijn arm heel stevig vast met haar klauwen en wil me niet meer laten gaan. Dus houden de woorden bij mij nu even op.