De afgelopen dagen reageerde Bamf weer heel erg goed op de prednisolon. Haar tong was roziger dan ooit sinds het begin van haar ziekte. Ze was heerlijk levendig, lekker rennen springen en vliegen.
Maar gisteravond was het opeens crisis. Ongeveer een klein half uur na het geven van haar medicijn viel het me op dat ze de hele tijd aan haar rug probeerde te krabben. En dat er daarbij een hele pluk haar op de grond viel. Nou is ze wel vaker behoorlijk in de rui, dus eerst zocht ik er niks anders. Maar ze maakte ook een heel raar geluid en rende naar buiten.
Als katten rare geluiden maken hebben ze vaak pijn. Nou ja het geluid dat Bamf maakte klonk als pijn. Dus ik er meteen achteraan. Ik zag zo snel niks mis met haar rug, al sidderde ze aan een stuk door. Tot ik de losse pluk vacht goed bekeek: er zat hier en daar nog huid aan.
Op dat moment gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen. Bamf te pakken krijgen was niet makkelijk, maar lukte uiteindelijk toch. Haar rug centimeter voor centimeter onderzoeken… en toen sloeg de schrik me echt goed om het hart. Tussen haar schouderbladen liep overdwars een hele grote snee. De huid (met vacht) was losgekomen van de spieren. Een grote gapende wond.
Meteen heb ik Fréderique gebeld dat hij direct naar huis moest komen. We hebben de weekenddierenarts gebeld, Bamf in de reistas gestopt en zijn het huis uitgerend. De bus misten we natuurlijk, dan maar een taxi bellen.
Er gaat op zo’n moment zoveel door je heen.
Het is een nachtmerrie waar je in zit. Zo’n gruwelijk uitziende wond, maar geen bloed. Het ging zo lekker met haar, ze had een paar prachtige dagen gehad, en dit zou nu het einde zijn?
Want ik wilde haar niet met een kraag om rond laten lopen: veel te veel stress voor dat beestje.
De dierenarts hadden we het hele verhaal uitgelegd, dat Bamf leukemie had, dat ze stervende was, dat haar imuunsysteem plat lag en dat we dachten dat het nu echt over was, want de kans dat dit zonder infectie zou genezen was klein.
Maar hij raadde ons aan om er toch voor te gaan. Tja, wat doe je dan?
Normaal zou hij zonder verdoving hechten, maar omdat de huid zo raar gescheurd leek te zijn, moest hij opnieuw wondranden maken. Bamf kreeg dus eerst een roesje en zakte onder onze handen rustig in slaap.
Dat is toch wel heel confronterend: we weten dat dit ook zo gaat gebeuren als we haar in gaan laten slapen. Daar ligt ze dan op de tafel, ogen open, en voelt helemaal dood aan.
Goed, de dierenarts heeft Bamf prachtig gehecht met draad dat oplost. Dat betekent dat ze weer een kale plek erbij heeft, nu tussen haar schouderbladen. En hij had er een zilverspray overheen gespoten, waarschijnlijk een soort pleisterspray, of iets om te zorgen dat ze er niet aan ging likken. Het stond wel grappig, een grote zilveren plek op mijn Bamfie.
Om te voorkomen dat ze de hechtingen eruit krabt, heeft hij ook de nagels van haar achterpoten goed bijgeknipt.
Eenmaal weer thuis is het spannend of ze helemaal goed uit de narcose zou komen. Ze was al bij voordat we bij de dierenarts weggingen, maar de rest van het proces duurt lang.
We hebben haar in de woonkamer opgesloten, met ruim brokjes, water, haar kattenbak en verschillende lekkere warme nestjes. Het was best eng om te zien hoe haar achterlichaam nog niet werkte en ze zich in het begin met haar voorpoten voortsleepte.
‘s-Nachts heb ik uiteraard nauwelijks een oog dicht gedaan: steeds zag ik die wond weer. En als ik dan bijna sliep, dan zat Bamf naast me te klagen dat ze naar buiten wilde.
Maar tegen de ochtend kwam ze voor het eerst sinds jaren weer lekker tegen me aangekropen in bed en hebben we samen nog lekker even geslapen.
‘s Ochtends was ze weer helemaal de oude en leek ze nauwelijks nog iets te merken van de gehechte wond op haar rug. De zilveren verf is er bijna helemaal af, maar ik wil jullie een foto niet onthouden.
Het is nu afwachten of de wond niet gaat ontsteken (daarvoor krijgt ze antibiotica). Sowieso vermoeden we dat het aanstaande vrijdag echt afgelopen zal zijn. Ze lijkt echt totaal geen last te hebben van haar wond, maar bij de eerste tekenen van complicaties gaan we terug naar de dierenarts.
