Vanochtend om 5:25u is Bamfie overleden. We waren onderweg met haar naar de dierenarts om haar in te laten slapen.
Gisteravond laat merkten we dat ze nauwelijks nog kon bewegen, haar achterlichaam leek wat verlamd. We hebben haar weer bij ons in de slaapkamer opgesloten omdat we het niet vertrouwden. En dan de twijfel: ze voelde zich duidelijk niet lekker, maar zouden we direct weer naar een dierenarts gaan (het was middernacht) of zouden we de ochtend afwachten? Ze voelde zich wel vaker ‘s avonds wat minder goed dan overdag.

Deze nacht was verschrikkelijk. Ieder uur miauwde ze luidkeels van de pijn. Het arme beestje had zich helemaal naar ons bed gesleept om zo dicht mogelijk bij ons te zijn, maar ze had geen kracht meer om op het bed te komen. We hebben haar tussen ons in gelegd, en daar werd ze weer rustig van. De hele nacht hebben we haar geaaid en gerustgesteld, haar pootje vastgehouden en haar oren gekriebeld.

Tegen de ochtend had ze zich weer van het bed afgesleept en begon ze weer luidkeels te schreeuwen. Ze gaf duidelijk aan dat het gewoon over was, het was genoeg geweest. Nu had ze pijn, veel pijn en ze wilde dat het ophield. Terwijl ik bij haar bleef zitten heeft Free een taxi en een dierenarts gebeld.

In haar reismandje werd Bamf weer wat rustiger, tot we onderweg waren. Toen begon ze weer te schreeuwen en wanhopig in de rondte te draaien. Ik kon niks anders doen dan haar in mijn handen houden en tegen haar praten. Ze vocht voor iedere ademtocht, luid hijgend en raspend. En net zo plotseling werd ze stil. Toen we een paar minuten later stopten bij de dierenkliniek wist ik dat ze dood was.

We hebben meteen rechtsomkeert gemaakt en haar terwijl ze nog warm was in mooie witte kerkkatoen gewikkeld op haar favoriete plekje in de tuin gelegd.

Ons verdriet is niet te beschrijven. Ze was niet “maar een kat”, dat is ze nooit geweest. Bamf was uniek in de kattenwereld. Zo schrikkerig als ze was, heeft ze ons altijd haar onvoorwaardelijke vertrouwen geschonken, vanaf het moment dat ze haar eerste stapjes deed tot het moment van haar dood.
Ze voelde mijn stemmingen feilloos aan. Als ik verdriet had, kwam ze mijn tranen oplikken.
Ze bracht me prooi, keurig in mijn schoenen of in een etensbakje. Samen “klikten” we naar vogels, joegen we op muizen en spinnen.

Door het reizen tijdens haar ziekte begon ze pas haar angst voor de buitenwereld kwijt te raken. Er ging een prachtige wereld voor haar open.

Het is goed nu, het moest zo zijn. Holle woorden, cliché’s. Maar toch ook waar.
Twee fantastische weken heeft ze nog gehad na haar laatste transfusie. Twee weken waarin ze helemaal opbloeide, alsof ze wist dat ze stervende was, en nog even het uiterste uit haar veel te korte leventje wilde halen.
Iedere dag was een kostbaar geschenk, iedere dag begon ik samen met haar in de vroege ochtendzon in de tuin.
Tot vandaag.

Waarschijnlijk was het de prednisolon die haar lichaam uiteindelijk liet bezwijken. Ze heeft veel te lang op een gevaarlijk hoge dosis gezeten. Maar ze kreeg dit deze weken om haar dagen dragelijk te maken en omdat ze toch ten dode opgeschreven was.
Haar dood was niet hoe we het hadden willen hebben. We hadden haar alle pijn willen besparen. Maar het ging toch nog zo snel…

We hebben alles gedaan wat we konden doen.
Wat voor ons het allerbelangrijkste is, is dat ze naar ons toekwam toen het tijd was. Ze wilde bij ons zijn, legde haar leven in onze handen.
Dat telt meer dan wat dan ook.