Okee ik heb het hier nu niet over mijn zeer lieve, 85 jaar jonge oma, alhoewel de term zeker op haar van toepassing is.
Nee, ik heb het over Oma Lockheed.

Ze lag vanochtend rustig op haar bureaustoel te dutten toen er luid gekrijs klonk in de achtertuin.
Al weken probeert een zwarte kat de territoria van Lockheed en Kedua af te nemen, eigenlijk sinds Kedua de eerste keer terug kwam met zijn nieuwe kapsel uit Utrecht. Het is een aardig beestje, daar niet van, maar wel heel erg brutaal en flink pittig naar de andere katten toe. Ach daar is niks mis mee, dat zijn mijn katten ook…

Die zwarte kat zat dus weer in onze tuin en probeerde Kedua met niet mis te verstane bewoordingen duidelijk te maken dat die zijn territorium maar moest inkrimpen: de zwarte kat had minstens recht op een eigen corridor door onze heerlijke jungle tuin. En Kedua… mijn grote lieve lobbes die vroeger echt niet over zich heen liet lopen… droop af. Weliswaar met gekrijs en gevloek en een hele dikke staart, maar afdruipen deed hij.

Dat ging Oma Lockheed toch echt te ver. Ze vond Kedua dan wel een [censuur] kleinzoon, maar het was wel haar [censuur] kleinzoon. Daar moest iedereen verder vanaf blijven.
Bovendien was het ook haar territorium, wat dacht die zwarte kat wel?

Dus op het moment dat Kedua met een dikke staart door de tuindeuren naar binnen kwam stormen, vloog Lockheed van haar stoel af, keihard naar buiten racend, over Kedua heen met wapperende cape – eh staart. Ze sprong op de verbouwereerde kat af, die al zo zeker was van zijn overwinning, en liet hem alle hoeken van de tuin zien. Daarna heeft ze hem hardhandig de tuin uit gewerkt en kwam ze zeeeer in haar sas (maar nog altijd met een gigantisch opgeblazen staart) weer naar binnen hobbelen. Om vervolgens een lekkere knuffel en goedkeuring bij mij te halen.

Kedua keurde ze geen blik waardig. Ze ging in de vensterbank zitten en uitdagende mrwal-geluiden maken tegen de buitenwereld.
Met super oma Lockheed valt niet te spotten.